"ما قرار نیست پاک شویم": چرا نیویورک این قبیله بومی آمریکایی را انکار می کند؟

در میان دو ردیف خانه‌های حومه‌ای لانگ‌آیلند، محوطه‌ی حصارکشی شده از چمن مانند هر زمین غیرقابل توصیف دیگری که برای ساخت و ساز آماده است به نظر می‌رسد. اما در داخل قدم بزنید و زمین مملو از تخته سنگ های کم رنگ است، سنگ قبرهایی از یک قبرستان خانوادگی بومی چند صد ساله که با گذشت زمان و بی توجهی پوشیده شده بود. سندی بروستر واکر، راهنمای هشت ساله من در این سایت، می‌گوید: «وقتی هفت سال پیش در اینجا شروع به کار کردیم، چیزی جز درختان و زباله‌ها نبود - کاناپه‌هایی در اینجا مدفون بودند. خم می شود تا یک بطری آبجو دور انداخته را بردارد.

"مردم در خانه ها چیزهایی را روی حصار پرتاب می کنند، بنابراین این یک پروژه بوده است."

برای بروستر واکر، این مکان یک مکان مقدس است. محل استراحت حداقل 80 عضو قبیله او: مونتاوکت. از زمانی که او یک دهه پیش به عنوان مدیر اجرایی شروع به کار کرد، کشف تاریخ از دست رفته و ثبت رکوردها برای بروستر واکر، که رنگ کاراملی اش با چشمان فندقی گرم و یک گردن بند به رنگ آبی روشن قاب شده است، یک وسواس بود. او به پشت دستگاه اشاره می کند، جایی که مقامات هنوز در حال برداشتن قلم مو هستند که حدود 50 قبر اضافی را پنهان می کند. او می گوید: «احتمالا بیشتر از این است.

"من همه اسامی را دارم." به لطف تلاش‌های خستگی‌ناپذیر بروستر-واکر برای حفاری اسناد عمومی، ردیابی نسب‌ها و درخواست مقامات، شهر بابل چندین بار در سال در اینجا یک پلاک یادبود نصب می‌کند و علف‌ها را می‌چرخاند، همانطور که در دیگر دفن‌های بازسازی‌شده مونتاکت انجام داده است. این یک ژست کوچک اما معنادار برای قبیله ای است که زمانی شکوفا شده بود که به تدریج از زمین های اجدادی خلع ید شد و سپس وجود رسمی خود را از دست داد - یک مورد وقیحانه از پاک کردن قانونی که همچنان به تاریخچه دولت ایالت نیویورک لکه دار می شود.

در یک تصمیم بدنام دادگاه در سال 1910، رهبران مونتاوکت و 75 عضو قبیله در دادگاه نشسته بودند، زمانی که یک قاضی دادگاه عالی ایالت آنها را "منقرض" اعلام کرد و زمین های باقی مانده خود را به یک توسعه دهنده سفیدپوست واگذار کرد. این حکم علیرغم حکم قبلی دادگاه عالی ایالات متحده صادر شد که طبق آن کشور واجد شرایط به رسمیت شناختن فدرال بود و یادداشتی در سال 1906 که توسط کمیسر موقت امور هند در ایالات متحده ارائه شد.

وزارت کشور، با اذعان به اینکه Montauketts "یک قبیله هندی موجود" هستند و کسانی که سعی در ضمیمه کردن سرزمین قبیله دارند باید "برای همیشه" محدود شوند. انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

فرد دبلیو تیله جونیور، نماینده سابق مجلس ایالتی دموکرات که از چندین لایحه برای بازگرداندن قبیله حمایت کرده است، می گوید: «این یکی از نژادپرستانه ترین تصمیمات دادگاه در تاریخ فقه ایالت نیویورک است. او ادعا می کند که پرونده فاحش تجاوز قضایی «نسخه ایالت نیویورک» تصمیم شرم آور درد اسکات دادگاه عالی ایالات متحده است که حکم داد سیاه پوستان هیچ حقوقی ندارند، و Plessy v.

فرگوسن، حکمی که تفکیک نژادی را قانونی کرد: «اشتباهی وجود دارد که باید اصلاح شود، و ما نباید آنها را وادار کنیم به نقطه اول برگردند تا ثابت کنند چیزی که از قبل می‌دانیم درست است - فقط باید آن اشتباه را اصلاح کنیم.»

تا به امروز، هشت لایحه برای به رسمیت شناختن این قبیله هم در مجلس ایالتی و هم در مجلس سنا با حمایت قاطع دو حزب به تصویب رسیده است، اما توسط دولت های دموکرات وتو شده است. اندرو کومو (سه بار) و کتی هوچول (چهار بار و چند بار). بروستر واکر می‌گوید سال به سال، او و رهبران قبیله با حسن نیت با دفتر فرماندار کار کرده‌اند تا هر درخواستی برای مطالب و توضیحات حمایتی را برآورده کنند و از آنها فراتر بروند.

با این حال، در حوالی تعطیلات کریسمس، یک تماس تلفنی با کد منطقه آلبانی می آید و به آنها اطلاع می دهد که این صورتحساب روی میز فرماندار تصویب نشده است، یک طنز بی رحمانه که به گفته تیله، «گناه اصلی را تشدید می کند». (زمان بندی پایان سال اما تضمین می کند که قانونگذاران برای لغو حق وتو در دسترس نخواهند بود.) مطالب مرتبط ترامپ می خواهد یک سایت مقدس بومیان آمریکا ایجاد کند. آیا می توان آن را نجات داد؟ فصل 3 «بادهای تاریک» می‌تواند بهترین اپیزود سال تلویزیون را ارائه دهد که انرژی سبز به مس بستگی دارد. 40 میلیارد پوند زیر یک مکان مقدس آپاچی است لیلی گلادستون در حال استفاده از لحظه - و ساختن تاریخ است

سوال غم انگیز این است که چرا؟ در این زمان های ابرقطبی که همکاری دو حزبی از هر نوعی نادر است، به نظر می رسد به رسمیت شناختن مونتوکت یک طرح قانونی باشد. اگرچه قلمرو اجدادی این قبیله در شرق لانگ آیلند شامل همپتون ها، برخی از با ارزش ترین املاک و مستغلات در کشور است، مونتاکت ها هیچ ادعایی برای زمین یا درخواست غرامت نکرده اند. آنها اصرار دارند که به رسمیت شناختن دولت در درجه اول اصلاح یک اشتباه تاریخی و جلوگیری از لغزش تاریخ قبیله به سمت فراموشی است.

رابرت فرعون، رئیس موروثی ملت سرخپوستان مونتاکت، با تایید این که این قبیله هیچ برنامه ای برای شکایت برای زمین ندارد، می گوید: "من نمی خواهم کسی را از خانه هایشان بیرون کنم، و به دنبال تکه های بزرگ زمین نیستم." تنها چیزی که می‌خواهم، ملکی است به اندازه‌ای بزرگ که بتوانم یک موزه یا مرکز تحقیقات فرهنگی در آن بگذارم، و شاید یک دهکده طبیعی هندی در بیرون ایجاد کنم.

مدتها قبل از غرغرهای ترافیکی بزرگراه، مازراتی ها و املاک پهناور کنار آب، مونتاکت ها وجود داشتند. سوابق باستان شناسی نشان می دهد که اجداد آنها که به زبان الگونکی صحبت می کردند، حدود 10000 سال پیش به شرقی ترین منطقه لانگ آیلند کنونی رسیدند. دریاهای اطراف ماهی و صدف عرضه می‌کردند، و جنگل‌های پر از شکار وحشی و ابزار و مصالح ساختمانی مورد استفاده برای ساختن ویگوام‌ها و خانه‌های بلند، همراه با قایق‌های کاوشگر که این قبیله را قادر می‌سازد تا مسیرهای تجاری و اتحادهای نظامی را به جنوب نیوانگلند ایجاد کند.

این شامل مشارکت با مهاجران انگلیسی بهتری بود که در اوایل قرن هفدهم وارد شدند. در آن زمان، جمعیت بومی بیش از 10000 نفر تخمین زده می شد. در عرض چند دهه، جنگ بین قبیله ای و بیماری آن را به حدود 500 کاهش داد.

در سال‌های بعد، خرید زمین غارتگرانه، احکام محدودکننده و جابجایی اجباری رتبه آنها را بیشتر کاهش داد. جان آ. استرانگ، مورخ دانشگاه لانگ آیلند، در مطالعه قطعی خود، سرخپوستان مونتاکت در لانگ آیلند شرقی، این افسانه را که این قبیله به سادگی "ناپدید شد" را رد می کند و ادعا می کند که داستان برای باز کردن راه برای گسترش تجاری ساخته شده است. در میان تاکتیک‌های دیگر، انگلیسی‌ها قراردادها را به‌عنوان انتقال دائمی دارایی به اجرا در می‌آوردند، در حالی که Montauketts آن‌ها را قراردادهای متقابل برای استفاده مشترک از زمین و حقوق منابع می‌دانستند.

مهاجران گروه‌های قبیله‌ای محلی را دور زدند و یک مونتاوکت ساچم را بلند کردند تا زمین‌های وسیعی را امضا کنند. از آنجایی که بیماری و حملات تشدید شده توسط قبایل رقیب، مونتاوکت را بیشتر به حفاظت انگلیسی وابسته کرد، آنها مجبور شدند زمین بیشتری را برای پرداخت بدهی ها واگذار کنند. استرانگ می نویسد: «مونتاکت ها قرار بود به تدریج به شبکه یک سیستم اقتصادی و سیاسی کشیده شوند که در آن کنترل کمتر و کمتری بر امور خود داشته باشند.»

همانطور که دارایی های سرزمینی مونتاکت کاهش یافت، بسیاری با ساکنان سیاه پوست آزاد شده و سایر اقلیت ها ازدواج کردند. آنها که از زمین و حقوق ماهیگیری محروم بودند، به طور فزاینده ای برای منافع تجاری قدرتمند کار می کردند و به عنوان دریانوردان سرسخت در کشتی های صید نهنگ اقیانوس اطلس که از بندر ساگ در قرن نوزدهم حرکت می کردند، شهرت پیدا کردند. زمانی که برنامه‌هایی برای توسعه راه‌آهن لانگ آیلند به مونتاک، در منتهی الیه شرق جزیره اعلام شد، توسعه‌دهنده‌ای به نام آرتور دبلیو. بنسون شروع به خرید زمین‌های وسیعی برای ایجاد یک استراحتگاه تابستانی کرد و رضایت قبایل را دور زد.

خانواده هایی که موافقت نکردند به اجبار جابه جا شدند. برخی اموال خود را با خاک یکسان شده دیدند.

در سال 1896، رئیس مونتاوکت ویاندانچ فرعون برای بازپس گیری قلمرو قبیله ای شکایت کرد. به گفته استرانگ، سیاست دولت در این زمان بر این فرض استوار بود که بومیان آمریکا «اگر هویت سنتی خود را رها کنند وضعیت بهتری خواهند داشت» و دادگاه‌های ایالتی کلیشه‌های نژادی رایج را علیه این قبیله به کار گرفتند. در ویرانگر 1910 Pharaoh v.

در محاکمه بنسون، قاضی آبل بلکمار حکم داد که چون مونتاکت ها از نظر فرهنگی همسان شده و با هم ازدواج کرده بودند، خون آنها "آنقدر در هم آمیخته شده بود که در بسیاری از آنها صفات هندی از بین رفته بود." در یک لحظه، Montaukett وضعیت قانونی و حق غرامت خود را از دست داد. یک دادگاه استیناف حکم را تأیید کرد، اگرچه وزارت کشور ایالات متحده تا سال 1930 به شمارش جمعیت مونتاوکت ادامه داد.

لانگ آیلند مرکز اصلاح نژادی در ایالات متحده بود، یک جنبش شبه علمی با هدف "بهبود" کیفیت ژنتیکی جمعیت (و بعدا به شدت بر ایدئولوژی و سیاست های رژیم نازی در آلمان تأثیر گذاشت). در سال 1910، همان سالی که حکمی که حقوق قبیله مونتاکت ها را از بین برد، اداره ثبت احوال نژادی در کولد اسپرینگ هاربر با هدف اعلام شده حفظ آرمان ارثی آمریکایی از طریق حذف کشور «ناشایست» و «منحط» تأسیس شد. در دهه 1920، تخمین زده شد که از هر هفت نفر از ساکنان لانگ آیلند، یک نفر متعلق به کو است

کلوکس کلان آژانس‌های فدرال خطوط قرمز صریح را در اطراف محله‌های اقلیت‌ها ترسیم کردند و آنها را خطرناک دانستند و از وام‌های مسکن خودداری کردند، در حالی که پارک‌ها و پل‌های روگذری که توسط رابرت موزس، برنامه‌ریز شهری مستبد طراحی شده بودند، دسترسی اقلیت‌ها و کم درآمد ترانزیتی عمومی را به مناطق تفریحی و سواحل محدود کردند.

بروستر واکر در حالی که از طریق ساوتهمپتون، یکی از زیباترین کدهای پستی کشور، رانندگی می کنیم، به طعنه می گوید: «من آنها را «مردم پشت پرچین ها» می نامم. او طی سفرهای چند روزه از خانه‌اش در آمیتیویل به شهرها و روستاهای شرق، تاریخ نامرئی قبیله را با شکیبایی مادرسالار باز می‌کند، مجموعه‌ای از پوشه‌ها در دامان او برای مرجع. اگرچه قلمرو اصلی اجدادی مونتاکت ها، فورک جنوبی جزیره از همپتون شرقی تا مونتاوک پوینت را در بر می گرفت، او به من یادآوری می کند که اعضای قبیله در لبه کوئینز سکونت گاه داشتند. این همه قلمرو ما بود.

یکی از اعضای سابق مجلس ایالتی دموکرات که از لایحه‌هایی برای بازگرداندن این قبیله حمایت می‌کرد، می‌گوید: «این یکی از نژادپرستانه‌ترین تصمیمات دادگاه در تاریخ نیویورک است. "یک اشتباه وجود دارد که باید اصلاح شود."

فاولر هاوس که پنج دقیقه با ماشین از بوتیک پرادای ایست همپتون فاصله دارد، تنها نقطه عطف رسمی در ایالات متحده است که تاریخ و فرهنگ هند مونتاکت را به رسمیت می شناسد. این خانه کوچک به سبک جعبه نمک زمانی متعلق به جورج فاولر بود، یک مونتوکت متولد و بزرگ شده در منطقه ایندیان فیلدز که خانواده اش در دهه 1870 پس از فروخته شدن زمین هایشان در حراج به بنسون مجبور به نقل مکان شدند.

خانه در حالت فروپاشی بود تا اینکه اعضای هیئت مدیره شهر برای بازسازی آن بودجه جمع آوری کردند، پروژه ای در حال انجام که بروستر واکر می گوید در صورت احیای وضعیت قبیله مونتاکت از منابع بهره مند خواهد شد. (در سال 2024، شرق همپتون تاون به طور رسمی کشور مونتاکت را به رسمیت شناخت.)

با عبور از میله‌های صدف ساحلی و یک باشگاه تنیس، وارد پارک ایالتی هیتر هیلز می‌شویم، یکی از دو پارکی که از قلمرو تصرف‌شده مونتاوکت ساخته شده و به گفته رهبران قبیله‌ای می‌تواند «زمین مازاد» را برای دهکده‌ای فرهنگی فراهم کند. بروستر واکر من را به سمت یک جاده پشت سر به سمت قله‌ای علف‌ریز راهنمایی می‌کند که با سنگ قبرهایی که توسط نسیم نمک صاف شده‌اند، پر شده است. یکی از آنها متعلق به استفان «تاک‌هاوس» فرعون، ساچم، کهنه‌کار جنگ داخلی، نهنگ‌گرد، و کاوشگر راش طلای کالیفرنیا با استقامتی افسانه‌ای است که می‌دانست 25 تا 50 مایل در روز بین Montauk، ​​East Hampton و Sag Harbor پیاده‌روی می‌کند.

امروزه نام او بیشتر مترادف با نواری در آماگانست است که پرتره او را در پشت صحنه نمایش می دهد. بروستر واکر می‌گوید: «آنها از نام او با حروف بزرگ استفاده کرده‌اند. "استیون تاک هاوس مشروب ننوشید."

بازپس گرفتن کنترل روایت مردمش برای بروستر واکر یک کار نیمه وقت است. او می‌گوید: «مردم تمایل دارند درباره اینکه ما چه کسی بودیم، ایده‌های عاشقانه یا غیرواقعی داشته باشند و او را مجبور به «نبرد» با برخی گروه‌های تاریخی خوش‌نیت کنند. انجمن تاریخی مونتاوک برای سال‌ها موزه‌ای را اداره می‌کرد که عمدتا مصنوعات مونتاکت تکراری را نشان می‌داد، که نقض قوانین ایالات متحده است، همراه با برخی از قطعات معتبر که او ادعا می‌کند به‌طور مشکوکی به دست آمده است.

(موزه اخیرا با یک شینکاک ثبت نام شده، که اجداد مونتوکت را نیز دارد، به عنوان مدیر بازگشایی شد.) و در حالی که آخرین مونتاکت ثبت نام شده هنوز در مونتاوک زندگی می کرد، در ژوئن درگذشت، بروستر واکر از اینکه بسیاری از افراد غیربومی هنوز ادعا می کنند که هستند، به اشتباه فکر می کنند که از دولت "چک" دریافت خواهند کرد، ابراز تاسف می کند.

در انتهای زمین، پارک کرده و از کنار گردشگران کره جنوبی که سلفی می‌گیرند به موزه فانوس دریایی مونتاک پوینت می‌رویم. بروستر واکر ورود رایگان به نمایشگاه را دریافت می کند و من را از طریق بخشی که به مونتاکت ها، «نخستین مردم» اختصاص دارد، راهنمایی می کند. پرتره های خانوادگی قرض گرفته شده از رئیس فرعون شامل مادرش، اولیو، رئیس سابق است. عمه بزرگش، پوکاهونتاس، در رگالیای سنتی از پوست جوجه‌دار. رئیس و دخترش Talkhouse، همراه با گروهی از نهنگ‌ها بومی (که بروستر واکر نمایشگاه مسافرتی خود را برای آنها سرپرستی کرده است) نیز حضور دارند.

"چه تاریخی - چه تاریخ شگفت انگیزی!" دکتر مشتاق مداخله می کند.

بروستر واکر پاسخ می دهد: «بله، اما این خیلی بیشتر از این است.»

نزدیک به پایان جدول زمانی بصری، مجموعه‌ای از تصاویر بروستر-واکر را مبهوت می‌کند. "چرا آنها اینجا هستند؟" او می پرسد و به تصویر خانواده ای با لباس بومی در مراسمی نگاه می کند. او می افزاید: «او نیز یک سرخپوست قلابی است. "این دو واقعا باید حذف شوند." او با گرفتن عکس از تصاویر، قول می دهد که بلافاصله موضوع را با مدیر موزه در میان بگذارد. او در راه بیرون می‌گوید: «خدای من، مردم فکر می‌کنند هر کسی که پر در موهایش است هندی است. "این وحشتناک است."

بروستر واکر که در آمیتی ویل، یک جامعه طبقه کارگر متنوع در ساحل جنوبی لانگ آیلند، بزرگ شد، به افراد گیج کننده ظاهر و نژاد عادت کرد. با وجود میراث ترکیبی مونتوکت، سیاه‌پوست، انگلیسی و ایرلندی، هر کسی که سفیدپوست نبود، توسط سرشماری‌کنندگان آن روز به عنوان «رنگی» علامت‌گذاری می‌شد. او به پدر و مادر، پدربزرگ و مادربزرگ و پدربزرگ و مادربزرگش که همگی در یک خیابان زندگی می‌کردند (که اکنون بروستر لین) زندگی می‌کردند، به او، سه خواهرش و برادرش حس قوی هویت بومی خود را القا کردند.

داستان‌های اجدادی که در گردهمایی‌های خانوادگی و سفر به پاوواها در سراسر جامعه جزیره به اشتراک گذاشته می‌شد، آگاهی او را تا بزرگسالی افزایش داد.

لنس گامبز، نایب رئیس شورای امنای کشور Shinnecock می گوید: "ما با شما کار خواهیم کرد، ما با شما کار خواهیم کرد." "این هرگز اتفاق نمی افتد."

بروستر واکر پس از بالا رفتن از نردبان شرکتی تحت سلطه مردان به عنوان مهندس در PerkinElmer، وارد سیاست دموکرات شد. او در طول دو نامزدی ریاست جمهوری جسی جکسون در کانکتیکات، و سپس به عنوان یک مقام وزارت کشاورزی در دولت کلینتون خدمت کرد. هنگامی که خواهر بزرگتر او، یکی از مدافعان قدیمی مونتوکت، درگذشت، او شروع به اختصاص زمان بیشتری به تلاش برای شناسایی کرد، و فهمید که مهارت های خود به عنوان یک نویسنده-محقق و تجربه درون حزبی می تواند به تلاش قبیله برای شناخت کمک کند.

او اذعان می‌کند: "هرگز تصور نمی‌کردم اینقدر طول بکشد - فکر می‌کردم یک تکه کیک باشد."

در سال 2017، اولین سالی که بروستر واکر کار تمام وقت را برای مونتاوکت، فرماندار وقت، آغاز کرد. اندرو کومو دومین لایحه بازگردانی تحت حمایت Thiele را رد کرد و اعلام کرد که ایالت بررسی تاریخی رسمی خود را انجام خواهد داد. تیل با اعتقاد به این که این «وسیله‌ای برای ضربه زدن به قوطی» است، قوانینی را برای دور زدن فرآیند اداری و اعطای به رسمیت شناختن کامل مونتوکت به کار گرفت، که کومو دوباره آن را وتو کرد.

بروستر واکر، به نوبه خود، امیدوار بود که کومو در نهایت به او عمل کند، که شناخت صرفا به دلیل شیوه مدیریتی خرد او به تعویق افتاد، اما یک رسوایی آزار جنسی او را به استعفا در آگوست 2021 سوق داد. علیرغم تلاش‌ها برای همکاری با جانشین او، کتی هوچول، با وجود اراده بهتر حاکم، اظهار داشت: قبیله

کن لاوت، سخنگوی هوچول، در بیانیه‌ای به رولینگ استون گفت: "فرماندار هوچول متعهد به حمایت و تقویت روابط با مردمان بومی و ملل در سراسر ایالت نیویورک است." او با ارائه فهرستی از اقدامات فرماندار از طرف قبایل بومی، تأیید کرد که او «برای اصلاح برخی از اشتباهات هولناکی که در گذشته بر مردم بومی وارد شده بود، سخت کار کرده است و مسئولیت تعیین اینکه آیا یک قبیله بومی آمریکا را که یک ملت مستقل خواهد بود به رسمیت بشناسد یا نه، جدی می گیرد.

این شامل اطمینان از اثبات هرگونه ادعای رهبری قبیله است.»

بروستر واکر از وتوی هوچول در نوامبر 2023 به عنوان دردناک ترین وتو یاد می کند. او ماه‌ها با تیم فرماندار از راه دور و شخصا برای رسیدگی به سؤالات برجسته کار کرد و انتظارات او را بالا برد. او به یاد می آورد: «موازم به من می گفتند که فرماندار می خواهد این کار را انجام دهد. فکر می‌کردم به توافقی رسیده‌ایم که ما را به رسمیت می‌شناسند.» هوچول وتو را در ماه میراث بومیان آمریکا اعلام کرد و اظهار داشت که شواهد کافی برای لغو پیشینه اولیه 1910 که اعلام می کرد این قبیله دیگر به عنوان یک واحد دولتی عمل نمی کند، پیدا نکرده است.

هشت ماه بعد، هوچول میزبان نشست بزرگ رهبران بومیان آمریکا در آلبانی بود که شامل بحث در مورد حذف «تصاویر توهین‌آمیز و نمایش‌های ناپسند» جمعیت‌های بومی از آثار هنری کنگره ایالتی بود. (مونتاکت ها دعوت نشدند.)

سال گذشته، بروستر واکر بار دیگر معتقد بود که موفقیت در دسترس است. اما زمانی که این لایحه دو حزبی برای امضا به دفتر فرماندار تحویل داده شد، تیم هوچول در ایمیلی که رولینگ استون مشاهده کرد، ادعا کرد که نتوانسته‌اند هیچ اطلاعات ارسالی از سال 2017 تا 2025 را بیابند - هزاران صفحه از سوابق تاریخی و پاسخ به سؤالات بعدی، از جمله یک سؤال 54 سؤالی که بررسی سال گذشته توسط ایالت درخواست شده بود. او می‌گوید: «مثل این بود که کسی تو را گرفته و فقط به صورتت سیلی زده است.

وکیل مونتاوکتس چند روز قبل از انقضای مهلت 10 روزه امضا، یادداشتی را در مورد اصول حقوقی اساسی در مورد حاکمیت قبایل به تیم فرماندار ایمیل کرد.

در یک بیانیه رسمی، هوچول مدعی شد که «مجبور است» این لایحه را به دلیل «سوالات باقی مانده و مسائل مربوط به صلاحیت مونتاوکت برای به رسمیت شناختن بر اساس معیارهای سنتی» وتو کند، در حالی که بر تعهد خود برای ادامه همکاری با قبیله تأکید کرد. بروستر واکر می‌گوید: «هنوز نمی‌دانم این مسائل چیست. آنها هرگز با آنها ارتباط برقرار نکردند.

بروستر واکر می گوید: "آنها فکر می کنند دیر یا زود تسلیم خواهم شد. خوب، من تسلیم نمی شوم - و دارم افراد دیگری را پشت سر خود آماده می کنم." هر بار که وتو می‌شویم، قوی‌تر می‌شویم.»

تئوری های مختلفی وجود دارد که چرا فرماندار نمی خواهد مونتاکت ها را بازگرداند. هزینه اضافه کردن یک قبیله دیگر به دفتر مالی ایالت، یا به طور بالقوه پرداخت غرامت برای زمین های قبیله ای. این احتمال وجود دارد که سایر گروه‌های ناشناخته تلاش کنند از این روش پیروی کنند. اما اجماع عمومی این است که مقاومت آلبانی به زمین ختم می‌شود: اینکه شناسایی مجدد مونتاوکت‌ها می‌تواند ادعاهای جدیدی را برای زمین ایجاد کند و بدون توجه به تعهدات قبیله، تأثیری سرد بر بازار داشته باشد.

تیل از چندین تماس زوم که او و بروستر واکر با اعضای بلندپایه دولت هوچول داشتند، به یاد می آورد: «شنیده بودم که آنها می گفتند در مورد ادعای زمین نگرانی دارند. هرگز در پیام‌های ویدیویی (رسمی) نبود، اما در جلساتی که در مورد ادعای زمین صحبت می‌کردند، تنها چیزی بود.