مبارزات انتخاباتی اسرائیل فاقد ماهیت، رهبری تازه و دیدگاه - دیدگاه است

با نگاهی به مبارزات انتخاباتی نزدیک اسرائیل، می‌توان آن را خواب‌آلود و ناامیدکننده خلاصه کرد. تقریبا هیچ حزبی به دنبال بستن جاده ها یا جرقه زدن درگیری فیزیکی با رقبا نبوده است.

هیچ یک از تظاهرات بر طبل و لفاظی های سرسختانه و سرسختانه ای که اسرائیل در روزهای اوج اصلاحات قضایی و مناظرات پیش نویس نظامی حریدی (فوق ارتدوکس) متحمل شد، وجود ندارد. و با فکر کردن به دورتر، در طول کشمکش‌ها بر سر توافقنامه اسلو و جدایی از غزه. می‌ترسیدم که مبارزات انتخاباتی امسال با خشونت همراه شود، بنابراین چنین خواب‌آلودی خوب است. شاید این خستگی در جامعه‌ای باشد که هنوز در سایه جنگ است. شاید این گواه بلوغ و خویشتن داری باشد.

شاید این تابعی از رسانه های اجتماعی به عنوان یک منطقه نبرد سیاسی مرکزی باشد، جایی که گفتمان واقعا سخت و ترسناک است. به هر حال، این کارزار انتخاباتی به پایان نرسیده است، و این یک واقعیت مبارک است. همچنین محتمل است که این کمپین انتخاباتی توده ها را برانگیخته یا هیجان زده نکرده باشد، زیرا نامزدها، خوب، کسل کننده هستند. انتخابات هیچ چیز جدیدی ارائه نمی دهد. لیکود بار دیگر به مردم اسرائیل فرصتی برای رأی دادن به بنیامین نتانیاهو ارائه می دهد.

او ممکن است موفق باشد و هنوز هم ضروری باشد. او ممکن است یک شکست خورده باشد و تاریخ فروش خود را پشت سر گذاشته باشد، اما چیز جدیدی نیست. به اصطلاح "اردوگاه تغییر" نیز محصولات تازه تری ارائه نمی کند، فقط برخی ژنرال های نظامی دیگر دوران اسلو مانند گادی آیزنکوت (که به همان اندازه نتانیاهو مسئول شکست های 7 اکتبر هستند)، و همچنین سیاستمداران بدبین که بیش از حد طولانی در اطراف لاپی و سیاستمداران اسرائیلی آویزان شده اند. که امیدوار بود جنگ‌های طولانی‌ای که اسرائیل در سه سال گذشته انجام داده است، انقلابی در سیاست اسرائیل ایجاد کند، رنسانسی که در آن یک انقلاب تازه

گروهی از رهبران شجاع و با انگیزه ایدئولوژیک، امید و الهام را در سیاست اسرائیل دمیده است - خوب، این انتخابات آن لحظه نیست. این انتخابات هم لحظه مردم اسرائیل نیست، لحظه "مرکزگرایی" - ناسیونالیستی "که می شد به آن امیدوار بود." هیچ یک از رهبران میانه راه وعده وحدت ملی که این بار کلاه خود را به رینگ انداختند، در رای گیری ها سر به فلک کشیده اند.

آفر وینتر، یوآز هندل و دیگران در رکود باقی می مانند. نه سیاست امنیت ملی و سیاست خارجی، نه سیاست اقتصادی و اجتماعی، نه چیز خاصی. در عوض، کمپین شخصی و سطحی، زننده و منفی بوده است. فقط به ما گفته می شود که نتانیاهو قوی است در حالی که آیزنکوت ضعیف است. نتانیاهو باتجربه است، در حالی که آیزنکوت بی تربیت است. برعکس، به ما گفته می شود که نتانیاهو یک دیکتاتور است، در حالی که آیزنکوت یک دموکرات است.

نتانیاهو فاسد است، در حالی که آیزنکوت صادق است، و غیره. بله، ما می دانیم که نتانیاهو امیدوار است رژیم تهران را از بین ببرد و با دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده برای پایان دادن به برنامه های تسلیحات هسته ای و موشک های بالستیک ایران همکاری کند. او درست می گوید که اسرائیل به تداوم استراتژیک در مقابله با ایران نیاز دارد و این یک نقطه محوری به نفع او است. گادی آیزنکوت گفت که او نیز برای مقابله با ایران با آمریکا همکاری خواهد کرد و بر خلاف نتانیاهو که بیش از سه سال این کار را نکرده است، ظرف 18 ماه حماس را در غزه از بین خواهد برد.

آرزوهای خوب و درست. اما فراتر از این، هیچ یک از رهبران در مورد طیف وسیعی از موضوعاتی که در ماه‌های آینده به اسرائیل ضربه خواهد زد، جزئیاتی ارائه نکرده است. یا ممکن است آنها موضع استراتژیک رو به جلو اعلام شده اسرائیل را بدون تزلزل حفظ کنند و به رویکرد نظامی تهاجمی اسرائیل مبنی بر ممانعت دائمی تهدیدات نوظهور بر سر مرزها پایبند باشند؟ خب، ما نمی دانیم، زیرا نه نتانیاهو، نه آیزنکوت و نه

هر یک از نامزدهای نامزد پست نخست وزیری اسرائیل در طول مبارزات انتخاباتی جاری در مورد این موضوعات صحبت کرده است. باز هم، همه آنچه که نامزدها به ما می گویند این است که رقیب آنها کج یا ضعیف است، در حالی که سیاست واقعی یا بالقوه در زیر انبوه مشروعیت زدایی و تحقیر متقابل مبهم است. آیا نتانیاهو و/یا در بخش های استراتژیک سام آهیل و ایزنکوت در شهرک های اسرائیلی، از جمله بخش های استراتژیک شهرک های اسرائیلی، ایزنکوت و ایزنکوت را تقویت خواهند کرد. مناطق A و B، و به توسعه منطقه E1 در لبه شرقی اورشلیم ادامه دهید. یا به طور یکجانبه شهرک نشینان اسرائیلی را از بخش های مهمی از یهودیه خارج کند

و سامره؟ آنها چگونه می‌خواهند با تحریم‌های تهدید شده از سوی اروپا و سایر کشورهای مرتبط با سیاست شهرک‌سازی اسرائیل مقابله کنند؟ باز هم، ما نمی‌دانیم. به غیر از رادیکال هایی مانند یایر جولان (که همه شهرک ها را ویران می کند) و ایتامار بن گویر (که همه فلسطینی ها را اخراج می کند و یهودیان را در غزه اسکان می دهد)، هیچ یک از نامزدهای اصلی نخست وزیری سیاست روشنی در اینجا ندارند. یا ارتش اسرائیل را برای رویارویی شدید با دشمن آماده کند

ارتش‌هایی از جمله سربازان خودگردان و گروه‌های تروریستی در کرانه باختری، تضمین می‌کنند که اسرائیل دوباره توسط یک حمله غافلگیرانه در مقیاس 7 اکتبر غافلگیر نمی‌شود؟ آیا یکی از رهبران اسرائیل به اندازه‌ای احمق خواهد بود که در برابر فشارهای بین‌المللی برای انتخابات فلسطین در یهودیه و سامره، که حماس و دیگر بازیگران بد را به قدرت می‌رساند، سرکشی می‌کند. دولت؟ بودجه دفاعی و حلال نگه داشتن اقتصاد اسرائیل چطور؟ اسرائیل چگونه استطاعت توسعه یک پایگاه دفاعی-صنعتی مستقل با مادران بومی را دارد؟

ساخت تسلیحات و مهمات به مبلغ 500 میلیارد NIS یا بیشتر در دهه آینده؟ نرخ مالیات بر درآمد اسرائیل در سال 2027 چقدر افزایش خواهد یافت و کاهش هزینه های دولت در آموزش، بهداشت و خدمات اجتماعی تا چه حد عمیق خواهد بود؟ خب، ما نمی دانیم. کمپین انتخاباتی اسرائیل از بحث در مورد این موضوعات مهم کنار گذاشته است. دولت نتانیاهو راه‌هایی را در مورد افزایش نظامی مشخص کرده است، اما تصویر اقتصادی متعاقب آن زیبا نیست و رویکرد نتانیاهو نسبت به تشکیلات خودگردان نامشخص است. آیزنکوت از موضع‌گیری در این زمینه اجتناب کرده است.

این موضوعات یا هر موضوع کلیدی استراتژیک-اقتصادی دیگر. باز هم، تنها چیزی که به ما گفته می‌شود این است که او «یاشار» (صادق) است – که نام حزب اوست. چطور می‌توان با غزه‌سازی نقب مقابله کرد، جایی که باندهای مافیایی بادیه‌نشین اساسا کشور خود را اداره می‌کنند، جایی که همه خانه‌ها مملو از سلاح و مواد مخدر است، و جایی که قاچاق با استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین هوابرد به مصر، حمله نظامی خطرناک به غزه انجام می‌شود. هواپیماهای بدون سرنشین) محرک اصلی اقتصاد است؟ چطور شد که دولت ملی‌گرای نتانیاهو پیشرفت کمی در مهار این فاجعه رو به افزایش داشته است.

آیزنکوت چه کاری می‌تواند متفاوت انجام دهد؟ و مقابله با پیشروی‌های هژمونیک اسلام‌گرای تندرو دیکتاتور ترکیه، رجب طیب اردوغان و ساتراپ سوری او، تروریست سابق داعش، احمد الشرع، چگونه است؟ آیا اسرائیل در اینجا استراتژی دارد؟ نتانیاهو/آیزنکوت، سلام؟ آیا اسرائیل استراتژی واقعی برای ارائه پیش نویس نظامی مهم حریدی دارد، یا فقط تعهدات لفاظی وحشیانه برای تسلیم کردن جامعه حریدی اسرائیلی دارد؟ نتانیاهو در دوره بعدی ریاست جمهوری در این زمینه چه کاری متفاوت انجام می دهد – با توجه به ارتباط بند ناف خود با بخش قدیمی و واپس گرای حریدی.

و آیزنکوت چه رویکرد جایگزین واقع بینانه ای را می تواند اتخاذ کند؟ من هیچ بحث جدی در مورد چگونگی حل این مسئله بسیار دردناک و محوری نشنیده ام. حیف است که هیچ یک از نامزدهای پیشرو اسرائیلی برای نخست وزیری در مورد پیشنهادهای عاقلانه و شجاعانه و محکمی که برای ترکیب مطالعه تورات و خدمات ملی/نظامی ارائه شده توسط حزب جدید Haredi Public - حزبی که امیدوارم موفقیت غافلگیرکننده این کمپین انتخاباتی باشد، اظهار نظر نکرده اند.

من مطمئنا آن را نقطه عطف بزرگی در زندگی و سیاست اسرائیل نمی‌دانم که بسیاری انتظار یا امیدش را داشتند. به عقیده من، آن لحظه به زودی فرا خواهد رسید و اسرائیل با بهبودی و رستگاری چشمگیر نصیب خواهد شد. اسرائیل هنوز نسل جدید و جوان‌تری از روشن‌فکر و مؤمن، توانا و شجاع، رهبران بی‌ترسی از دولت‌ها و برخی از رهبران جنگ‌های اخیر اسرائیل را انتخاب خواهد کرد. رهبران جامعه مدنی به همان اندازه قهرمان سه سال گذشته.

یااهو به آیزنکوت، و نفتالی بنت به اسحاق گلدکنوف. منتظر انتخابات 2028 یا 2030 باشید. نویسنده یکی از اعضای ارشد موسسه امنیت ملی و استراتژی صهیونیستی Misgav مستقر در اورشلیم است. نظراتی که در اینجا بیان می شود، نظر اوست. ستون های دیپلماتیک، دفاعی، سیاسی و دنیای یهودی او در 30 سال گذشته در davidmweinberg.com هستند.