مبارزه برای تعلق: سفر خارق العاده یک بوکسور یهودی از طریق فقر، ایمان و تراژدی

هنگامی که سرود ملی اسرائیل در سراسر استادیوم یانکی در 5 ژوئن 2010 به صدا درآمد، یوری فورمن در رینگ ایستاد و آماده دفاع از قهرمانی بوکس جهان در برابر یکی از برجسته‌ترین مبارزان نسل خود، میگل کوتو از پورتوریکو بود. بیش از 20000 تماشاگر از جمله یک نفر از اسرائیلی‌ها و تماشاگران مشهور نیویورکی در محل مسابقه جمع شده بودند. هواداران یهودی که آمده بودند تا مردی را تشویق کنند که هفت ماه قبل، اولین اسرائیلی بود که عنوان قهرمانی حرفه ای بوکس جهان را کسب کرده بود.

بسیار فراتر از کمربند قهرمانی که در نوامبر گذشته در لاس وگاس به دست آورده بود. بوکسوری که در اتحاد جماهیر شوروی متولد شد، در اسرائیل بزرگ شد و بیشتر دوران بزرگسالی خود را در نیویورک گذرانده بود، که دستاوردهایش او را به یک منبع غرور ملی تبدیل کرده بود، هرگز با ایده قهرمان ورزشی اسرائیل بودن کاملا راحت نبود. مصاحبه گسترده ای که نشان دهنده ورود او به کلاس تالار مشاهیر ورزشی بین المللی یهودی در سال 2026 است.

من هرگز احساس نمی کردم که در خانه هستم.» فورمن به عنوان یک مهاجر 10 ساله از بلاروس به اسرائیل وارد شد که قادر به صحبت عبری نبود. او تلاش می‌کرد تا خود را با کشوری که والدینش ساعت‌های طولانی برای نظافت دفاتر کار می‌کردند، و جایی که اغلب خود را در حال مبارزه با بچه‌های دیگر در مدرسه می‌دید. پخش سرود قبل از

با هزاران تماشاگر، او چیزی را تجربه کرد که به نظر می‌رسید درک او را از چیزی که نماینده‌اش بود تغییر داد. او گفت: «زمانی که «هتیکوا» در استادیوم یانکی بازی می‌کرد، احساس می‌کردم که نماینده کل سیاره هستم. چهره‌های ورزشی که شامل جولیان ادلمن، ستاره سابق NFL، عمری کاسپی، بسکتبالیست اسرائیلی، و نانسی لیبرمن، اسطوره بسکتبال است.

فورمن، قهرمانی در وزن فوق‌العاده وزن‌های سبک انجمن جهانی بوکس، و جایگاهی در تاریخ ورزش اسرائیل. برای کسانی که با حرفه‌اش آشنا هستند، فورمن را شاید بیشتر به‌عنوان بوکسور یهودی هوشیار به یاد می‌آورند که در حین آماده‌سازی برای مسابقات قهرمانی جهان برای خاخام‌ها مطالعه می‌کرد، یا به‌عنوان قهرمانی بدبخت که دفاع از عنوان قهرمانی‌اش در برابر کوتو پس از یک مصدومیت جدی از ناحیه زانو به پایان رسید، اما داستانی بسیار درخشان را در شهر شوروی در نظر گرفت. نورهای لاس وگاس و نیویورک. آغازی بعید متولد گومل، در جایی که در آن زمان بلاروس S

جمهوری سوسیالیستی اوییت، در 5 اوت 1980، فورمن در سالهای پایانی اتحاد جماهیر شوروی بزرگ شد، زمانی که زندگی مذهبی یهودیان به شدت محدود بود، و چشم انداز ساختن آینده در جای دیگر برای بسیاری از خانواده ها به طور فزاینده ای جذاب می شد. معرفی او به بوکس در سن هفت سالگی، پس از برخورد با والدینش با پسران کم سن و سالی آغاز شد. او مانند تعداد بیشماری مشتاق مشتاق نسل خود، با تماشای محمد علی، شوگر ری لئونارد، روبرتو دوران، ماروین هاگلر و توماس بزرگ شد.

می‌داند، در حالی که فیلم‌های راکی بالبوآ اثر سیلوستر استالونه تأثیری به همان اندازه قدرتمند بر جای گذاشتند. در واقع، فورمن معتقد است که این مرد تخیلی ایتالیایی-آمریکایی ممکن است بیشتر از بسیاری از بزرگترین قهرمانان واقعی این ورزش برای الهام بخشیدن به پسران جوان انجام داده باشد. سرگرمی که این مقایسه ممکن است برای کسانی که علی را تاثیرگذارترین چهره ورزش می دانند مضحک به نظر برسد.

از هشت سالگی می خواستم قهرمان جهان شوم.» در سال 1991، خانواده او به موج عظیم مهاجرت یهودیان از اتحاد جماهیر شوروی در حال فروپاشی پیوستند و در زمانی در حیفا مستقر شدند که صدها هزار تازه وارد تلاش می کردند خود را در کشوری مستقر کنند که زبان، آداب و رسوم و شرایط اقتصادی آن برای جوانان اغلب ناآشنا بود. در اولین روز مدرسه، پسر دیگری به او نزدیک شد و شروع به صحبت کردن به زبان عبری پرخاشگرانه کرد.

فورمن که قادر به درک کلمات نبود، از یک همکلاسی روسی زبان خواست که ترجمه کند، اما متوجه شد که کودک به مادرش توهین کرده است. او به مجله گفت: «این اولین دعوای من بود.

پدر و مادر هر دو در نظافت دفاتر کار می کردند، اغلب تا اواخر عصر، و فورمن به طور منظم بعد از مدرسه به محل کار آنها می رفت تا به آنها کمک کند تا کار روزانه را به پایان برسانند. او گفت: "والدین من در دو سال اول زندگی در اسرائیل دفاتر را تمیز کردند." بعد از اتمام کلاس، از مدرسه به خانه می‌آمدم، ناهار را سریع می‌خوردم و سپس با اتوبوس به ساختمان اداری که پدر و مادرم در آن کار می‌کردند، رفتم.» بیشتر دوستان او بچه‌های روسی زبان دیگری بودند که خانواده‌هایشان مشکلات مشابهی را تجربه می‌کردند، در حالی که بوکس به تدریج راهی برای ناامیدی‌های دوران تحصیلش فراهم کرد.

جلسات تمرینی از سه بار در هفته به پنج جلسه و در نهایت تقریبا هر روز افزایش یافت، زیرا این ورزش به بخش مهمی از زندگی او تبدیل شد. بزرگترین تراژدی شخصی در دوران جوانی او در سال 1998 رخ داد، زمانی که مادرش درگذشت. فورمن فقط 17 سال داشت و معتقد است که هرگز به طور کامل با زندگی در اسرائیل سازگار نشد و با از دست دادن محیط قبلی خود و فشارهای همراه با مهاجرت دست به گریبان بود.

او گفت: "زندگی به شما درس هایی می آموزد." یا این رویداد شما را نابود می‌کند، یا از آن رویداد به عنوان یک درس استفاده می‌کنید.» در اواخر نوجوانی، فورمن قبلا عناوین بوکس آماتور اسرائیل را کسب کرده بود و احتمال حرفه‌ای شدن را در نظر می‌گرفت، اما اسرائیل فرصت‌های محدودی را برای یک مبارز جوان به امید رسیدن به بالاترین سطوح ورزش ارائه کرد. او که قبلا یک مهاجرت دشوار را در سال 1999 به مقصد نیویورک ترک کرد، تصمیم گرفت به مقصد نیویورک برود. قهرمان جهان

بروکلین و رویای آمریکایی نیویورک مدت‌ها یکی از مراکز بزرگ بوکس حرفه‌ای بودند، با نسل‌هایی از مبارزان مهاجر که شهرت خود را در سالن‌ها و ورزشگاه‌های شهر تثبیت کردند. فورمن با پول کمی وارد منطقه پوشاک منهتن شد و در حالی که در باشگاه گلیسون تمرین می‌کرد، شروع به کار کرد. وارد رینگ شد. پس از اتمام کار، او برای رسیدن به ورزشگاه از پل بروکلین می دوید و 40 دقیقه وقت صرف می کرد.

قبل از شروع جلسات آموزشی که امیدوار بود در نهایت به یک حرفه حرفه ای منتهی شود. او در مورد آن سال ها با قدردانی از فرصت های ارائه شده آمریکا صحبت می کند، اگرچه به طور مشخص تحت تأثیر مفاهیم معاصر موفقیت قرار نگرفته است که به نظر می رسد بدون سال ها کار لازم برای دستیابی به هر کدام، نوید شهرت و ثروت را می دهد. شما اول کار را انجام می دهید و بعد صحبت می کنید. بهتر است صحبت نکنید.

بگذارید کار تمام حرف های شما را توضیح دهد.» فورمن در سال 2001 قهرمانی آماتور دستکش طلایی نیویورک را برد و سال بعد حرفه ای شد و به تدریج خود را به عنوان یک بوکسوری ماهر از نظر فنی معرفی کرد که قد، دستان سریع و حرکت پا او را به حریفی دشوار در بخش 154 پوندی تبدیل کرد.

او هرگز مشت زن قدرتمندی نبود، به جای آن بر حرکت، زمان بندی و درک مسافت تکیه می کرد که به او اجازه می داد در راندها بدون درگیر شدن غیر ضروری در مبادلات، برنده شود. با افزایش رکورد شکست ناپذیری او، توجه برخی از چهره های تاثیرگذار بوکس، از جمله موری ویلسون، یک مدیر کهنه کار نیویورکی که ارتباطاتش با جامعه ای جوان در شهر گسترش یافت، به خود جلب کرد. فورمن در مورد ویلسون گفت: "او یک شخصیت پدری بود."

ارتباطات ویلسون سرانجام فورمن را با باب آروم، مروج کهنه‌کاری که سازمان تاپ رنک او دهه‌ها با برخی از بزرگ‌ترین نام‌های بوکس از جمله علی، هاگلر، دوران، لئونارد و اسکار دی لا هویا کار کرده بود، در تماس قرار داد. برای یک مبارز جوان که با تماشای آن مردان بزرگ در تلویزیون بزرگ شده بود، به عضویت آن مردان برجسته در تلویزیون درآمد. آمریکا.

فورمن بلافاصله تحت تاثیر حرفه ای بودن سازمانی قرار گرفت که از قبل از تولدش مسابقات قهرمانی بزرگی را تبلیغ می کرد. او گفت: "شما می توانید سطح بالایی از حرفه ای بودن را ببینید." "همه چیز بسیار سازماندهی شده بود، فوق العاده حرفه ای." آروم، که در ماه دسامبر 95 ساله می شود، همچنین جاه طلبی خاصی در مورد جدیدترین مبارز یهودی خود داشت.

علیرغم اینکه در طول دوران طولانی حرفه‌ای خود قهرمانان جهانی متعددی را ارتقا داد، به فورمن گفت که هرگز یک بوکسور یهودی را به مسابقات قهرمانی جهان هدایت نکرده است و امیدوار است که سرانجام به این هدف دست یابد. فورمن گفت: "باب آروم اشاره کرد که او قهرمانان جهان زیادی کرده است، اما او هنوز یک قهرمان جهانی یهودی نداشته است، و این بهترین چیزی است که من به او کمک می‌کنم که یکی از آرزوهایم محقق شود." پیگیری شما به حقیقت پیوست.

پیگیری من با شما همسو بود.» اگرچه هویت مذهبی او در نهایت به ویژگی بارز وجهه عمومی او تبدیل شد، فورمن اصرار دارد که رتبه برتر او را تشویق نکرده است که یک شخصیت یهودی برای تبلیغات بسازد یا پیشینه اسرائیلی خود را محور یک کمپین تبلیغاتی قرار دهد. او گفت که صرفا ورزشی است. با این حال، در آن زمان، رابطه او با یهودیت نسبت به سطح بالایی که عمدتا سکولار بود، دستخوش تغییرات قابل توجهی شده بود.

زنگی که او در اتحاد جماهیر شوروی و اسرائیل تجربه کرده بود. در بروکلین، فورمن شروع به شرکت در کلاس‌های مذهبی و مطالعه متون یهودی کرد، و دریافت که رشته مورد نیاز مطالعات دینی مکمل روال‌هایی است که او قبلا از طریق بوکس ایجاد کرده بود. مراعات فزاینده او توجه رسانه‌های آمریکایی را به خود جلب کرد، به‌ویژه با پیشرفت حرفه حرفه‌ای‌اش، با چشم‌انداز یک دانشجو خاخام که برای رقابت غیرمعمولی برای یک ترکیب غیرعادی از دو قهرمان بوکس جهان به شمار می‌رفت. ناسازگار است. فورمن تناقض کمی بین th

ما هر دوی این کارها مستلزم نظم و انضباط، صبر و تمایل برای رویارویی با سؤالات دشوار بود، در حالی که تجربیات او به عنوان یک مهاجر نیز بر تفسیر او از آموزه های دینی که با آن مواجه شده بود تأثیر گذاشت. یکی از قسمت های کتاب مقدس که برای او معنای خاصی دارد «لخ لچا» است، فرمان خدا به ابراهیم برای ترک کشور، زادگاه، و خانه پدری خود و سفر به سرزمینی غیر خانوادگی.

مقایسه با تجارب خودش از مهاجرت واضح بود، و فورمن در این قسمت درسی در مورد اهمیت پشت سر گذاشتن محیط آشنا هنگام دنبال کردن یک جاه طلبی بیشتر می بیند. او در نهایت در سال 2014 به عنوان خاخام منصوب شد، اگرچه رویکرد او به مسائل مذهبی به طرز طراوت آوری غیر رسمی باقی مانده است. به یک فراخوان خاص می تواند شکل خاص خود را از آموزش معنوی ارائه دهد، اغلب از طریق تجربیاتی که بسیار دشوارتر از تجربیاتی است که یک فرد ممکن است انتخاب کند.

قهرمان جهان شدن در اواخر دهه 2000، فورمن خود را در میان مدعیان پیشرو در بخش وزن کم وزن تثبیت کرد و با پیروزی بر حریفانی که به طور فزاینده ای موفق بودند، رکوردی شکست ناپذیر به دست آورد. در نوامبر 2008 به نظر می رسید که یک فرصت مهم از بین رفت، زمانی که مسابقه ای در برابر هم رقیب همکار خود به طور تصادفی به پایان رسید. سرها بریدگی شدیدی در نزدیکی چشم فورمن باز کردند که باعث شد او به درستی ببیند و در نتیجه تصمیمی برای عدم رقابت گرفته شود. او به شدت ناامید به رختکن بازگشت.

برای دریافت اخبار غیرمنتظره از تیم مدیریت خود. از طریق تاپ رنک، فرصتی برای به چالش کشیدن دنیل سانتوس، پورتوریکویی باتجربه که عنوان انجمن جهانی بوکس را در وزن فوق سبک وزن داشت، پدیدار شد. برای مردی که بوکس را از هفت سالگی در اتحاد جماهیر شوروی شروع کرده بود، این اخبار سال ها تجربیاتی را در سه کشور مختلف، از تماشای فیلم های راکی با دوستان دوران کودکی و کمک به والدینش در دوران نظافت و حتی دفاتر دور هم جمع کرد. پل بروکلین. چشم انداز قهرمان شدن در جهان همیشه به نظر می رسید

d از راه دور، حتی زمانی که عملکرد او به طور پیوسته بهبود می یافت. اکنون، برای اولین بار، او این فرصت را داشت تا آن را به واقعیت تبدیل کند. در 14 نوامبر 2009، فورمن وارد رینگ در MGM Grand Garden Arena در لاس وگاس شد تا سانتوس را در آندرکارت مسابقه مسابقه مشتاقانه مورد انتظار مانی پاکیائو با کوتو به چالش بکشد. سانتوس برای او حرکتی بسیار قدرتمند و با تجربه بود. مسابقه 12 دور.

اسراییلی در مراحل اولیه کنترل خود را به دست آورد، در راندهای دوم و پایانی ناک دان به ثمر رساند و بارها حریف خود را از طریق پا زدن منظم و ترکیب های به موقع ناامید کرد. داوران به فورمن تصمیمی متفق القول دادند و او را به اولین بوکسور اسرائیلی تبدیل کردند که یک عنوان حرفه ای بزرگ جهانی را به دست آورد. این پیروزی در اسرائیل و با توجه به یک قهرمان جدید مذهبی در خارج از کشور جشن گرفته شد. یهودی در حال تحصیل برای خاخام که به اوج حرفه ای رسیده بود که به ندرت با ج

موفقیت ورزشی موقت یهودیان. بعد تاریخی نیز در این دستاورد وجود داشت. در دهه‌های ابتدایی قرن بیستم، مبارزان یهودی جایگاه برجسته‌ای را در بوکس آمریکا اشغال کردند و قهرمانانی مانند بنی لئونارد و بارنی راس از جوامع مهاجر در نیویورک بیرون آمدند و به شخصیت‌های اصلی ورزشی تبدیل شدند.

پیروزی فورمن افزوده مدرنی به آن سنت بود و در عین حال جاه‌طلبی‌ای را که آروم در آغاز همکاری با یکدیگر ابراز کرده بود، برآورده کرد. با این حال، در عرض هفت ماه، او با یکی از موفق‌ترین مبارزان بوکس روبرو می‌شود، در مسابقه‌ای که شرایطش مدت‌ها پس از پایان دوران قهرمانی‌اش منبع ناامیدی باقی می‌ماند. استادیوم در 5 ژوئن 2010 تضمین کرد که این مسابقه مخاطبانی را فراتر از کسانی که معمولا دنبال کننده سو هستند جذب می کند.

کوتو قبلا یک قهرمان چند وزن جهان و یکی از محبوب‌ترین چهره‌های ورزشی پورتوریکو بود، که حلقه را با برخی از بزرگ‌ترین مبارزان نسل خود به اشتراک گذاشته بود. برای فورمن، این موقعیت هم بزرگترین مرحله زندگی حرفه‌ای او بود و هم فرصتی برای تثبیت خود به عنوان قهرمانی که قادر به رقابت با نخبگان این ورزش بود و تجربه‌ای را آغاز کرد.

فورمن تلاش کرد تا ریتمی را که به طور موثر در برابر سانتوس به او خدمت کرده بود، برقرار کند، در حالی که بازیکن پورتوریکویی به طور فزاینده ای از طریق ضربه زدن و توانایی بریدن رینگ، تبادلات را کنترل می کرد. سپس در راند هفتم، زانوی راست فورمن جای خود را گرفت. او قبلا مشکلاتی را با زانوی خود تجربه کرده بود، اما حرکت ناگهانی باعث شد که باکس به سمت چپ حرکت کند.

در حین تلاش برای ادامه، او دوباره به زمین افتاد، هنگامی که کوتو برتری خود را فشار می داد، به وضوح لنگید. در طول راند هشتم، گوشه فورمن در تلاش برای متوقف کردن مسابقه، حوله ای را به داخل رینگ پرت کرد، اما داور آرتور مرکانته جونیور پس از اینکه فورمن اصرار داشت که او می خواهد قهرمانی را به طور کامل به پایان برساند، به طور بحث انگیز اجازه داد مبارزه ادامه یابد. حکمرانی کرد و اولین شکست دوران حرفه ای خود را تحمیل کرد. داوری انتقادات قابل توجهی را برانگیخت و ناظران این سوال را مطرح کردند که چرا بوکسوری که به شدت آسیب دیده بود اجازه داده بود دوباره ادامه دهد.

چنین حریف خطرناکی نیست خود فورمن همچنان مصمم است که نمی‌خواست مبارزه در آن شرایط به پایان برسد. او در توضیح یکی از افکاری که در ذهنش می‌گذرد در حالی که سعی می‌کرد علی‌رغم مصدومیت ادامه دهد، به مجله گفت: «یادم می‌آید که واقعا فکر می‌کردم شاید با یک مشت خوش شانس برنده شوم.

با این حال، او تقریبا بلافاصله متوجه شد که شکست دادن فردی با توانایی کوتو مستلزم استفاده کامل از هر دو دست و پا است، به ویژه برای مبارزی که موفقیتش به شدت به حرکت بستگی دارد. او گفت: "من همیشه یک برد زشت را به جای یک باخت زیبا انتخاب می کنم." انتقاد. فورمن پدر داور، آرتور مرکانته پدر، یکی از معتبرترین مقامات بوکس را می‌شناخت و

به گرمی در مورد برخوردهای آنها در سالهای اولیه کار خود صحبت کرد. هنگامی که مرکانته جونیور را دوباره در یکی از رویدادهای تالار مشاهیر بوکس نیویورک ملاقات کرد، از فرصت استفاده کرد و توضیح داد که چقدر پدرش را تحسین کرده است و به وضوح گفت که هیچ احساس سختی وجود ندارد. این شکست با عمل جراحی زانو و بازگشت به مسابقاتی که اکنون فورمن معتقد است خیلی زود فرا رسیده بود، انجام شد.

در عوض، من شش ماه طول کشید.» تلاش های او برای بازیابی جایگاهش در میان مبارزان برجسته ورزش با مرگ ویلسون، که راهنمایی هایش در موفقیت آمیزترین سال های زندگی حرفه ای اش بسیار مهم بود، پیچیده تر شد، در حالی که تغییرات در ترتیبات تمرینی او باعث شد که او در تلاش برای بازیابی فرم قبلی خود باشد. شکست مقابل پاول وولاک در سال 2011 با یک دوره بازگشت موفقیت آمیز و دوری از مرد همراه شد. پیروزی هایی که در نهایت فرصت قهرمانی دیگری را برای او در مقابل اریسلاندی لارا ستاره کوبایی در ژانویه 2017 به ارمغان آورد.

او را در راند چهارم بازی داد، و اگرچه فورمن متعاقبا دو بار دیگر مبارزه کرد، اما حرفه‌اش در ژوئن 2021 با رکورد حرفه‌ای 35 پیروزی، چهار شکست و یک شکست بدون مسابقه به پایان رسید. با نگاهی به گذشته، فورمن به شدت از قیمت فیزیکی و عاطفی همراه با یک حرفه در بوکس آگاه است، به‌ویژه در سطحی که می‌تواند تفاوت بین مبارزه با پیروزی و شکست را تعیین کند. او گفت: «بوکس یکی از بی‌رحمانه‌ترین ورزش‌های جهان است.

و محیط تجاری اغلب نابخشودنی که مبارزان حرفه‌ای در آن فعالیت می‌کنند. این تمایز همچنین ارزیابی او را از آروم شکل می‌دهد، که او محبت شخصی قابل‌توجهی را برای او حفظ می‌کند و در عین حال می‌داند که علایق یک مروج و یک بوکسور منفرد همیشه مطابقت ندارند. یک شخصیت وجود دارد و یک کسب و کار وجود دارد.