مبین دهقان در گفت‌وگو با «فوتبال 360»؛ دلیلی وجود ندارد که کسی نخواهد برای تیمش بجنگد
هافبک میانی الوحده و تیم امید در مصاحبه‌اش در خصوص حذف در ناگویا صحبت کرد.
به گزارش فوتبال ۳۶۰، مبین دهقان یکی از آن بازیکنانی بود که سال متفاوتی را پشت سر گذاشت؛ از تجربه نخستین فصل لژیونری در الوحده تا حضور در تیم امید و بازی‌های آسیایی ناگویا. هافبک ۲۱ ساله فوتبال ایران حالا در الوحده بیشتر فرصت بازی پیدا کرده و در آخرین مسابقه این تیم مقابل بنی‌یاس نیز ۹۰ دقیقه در زمین بود.
اما ناگویا برای دهقان با یک حسرت بزرگ تمام شد. تیم امید ایران در شرایطی که امیدوار به صعود بود، مقابل کره‌شمالی شکست خورد و از رقابت‌ها کنار رفت؛ شکستی که بعد از آن حرف‌وحدیث‌هایی درباره کم‌کاری بازیکنان شکل گرفت؛ موضوعی که باعث شد در «فوتبال 360» گفت‌وگویی با مبین دهقان داشته باشیم و با او درباره تیم امید، شرایط الوحده، وضعیت مصدومیت و آینده‌اش در فوتبال امارات صحبت کنیم.
*اول از همه از شروع فصل بگو. یک مقدار اوضاع الوحده خارج از چیزی بود که فکر می‌کردی و می‌کردیم و نوسان تیم زیاد شده. خودت چه فکری می‌کنی؟
راجع به الوحده اگر بخواهم صحبت کنم، بله، تیم نوسان داشته است. هم برد داشتیم، هم مساوی و هم باخت، ولی مطمئنم شرایط تیم بهتر خواهد شد، چون مربی و کادر فنی خوبی داریم که هم از لحاظ شخصیتی و هم فنی بسیار خوب هستند.
*با ورود کادر جدید هم شرایط برای خودت کمی دور از انتظار بود. با این حال فرصت بازی پیدا کردی؟
با ورود کادر جدید اتفاقاً شانس بازی داشتم. دو بازی اول بازی نکردم، ولی بعد از آن ۳۰ دقیقه فرصت بازی داشتم. بعد از آن بازی هم به اردوی تیم ملی ملحق شدم و به همین دلیل در بازی‌ها حضور نداشتم. بازی آخر هم ۹۰ دقیقه در زمین بودم.
*هنوز یک سال دیگر با الوحده قرارداد داری. تابستان مذاکراتی هم وجود داشت. الان تمرکزت بیشتر روی ماندن در امارات است یا گزینه‌های دیگری هم مطرح است؟
بله مذاکراتی بود، ولی باشگاهم اجازه بیشتری نداد و من هم به‌عنوان بازیکن باید به حرف آن‌ها گوش بدهم. فعلاً قطعاً تمرکزم روی الوحده است و جز امسال، یک‌سال دیگر هم قرارداد دارم.
*بعد از برگشت از ناگویا و بازی ۹۰ دقیقه‌ای مقابل بنی‌یاس، بدنت چطور است؟ هنوز خستگی سفر و مسابقات آسیایی را حس می‌کنی؟
از لحاظ بدنی خدا را شکر آماده و سرحال هستم. بعد از برگشت از ناگویا هم ۹۰ دقیقه به‌راحتی توانستم بازی کنم و از لحاظ جسمانی مشکلی نداشتم.
مصدومیتم خیلی بهتر شده است. با تمرینات و فیزیوتراپی‌هایی که داشتم، می‌توانم راحت تمرین کنم و بازی کنم.
*تو در این یکی دو سال از خیبر به امارات آمدی، مصدومیت را تجربه کردی و تیم امید را هم تجربه کردی. به نظر می‌رسد یک وجه دیگر از مبین دهقان را دیدیم که پخته‌تر شده. خودت این تغییر را قبول داری؟
من در ۱۸ سالگی از پیکان به خیبر رفتم. آن موقع آقای مارکو سرمربی بودند و من بعد از بازی هفتم به آن‌ها ملحق شدم، چون درگیر بازی‌های ملی بودم. بعد از ایشان هم افتخار کار کردن با سعید دقیقی عزیز را داشتم و همچنین آقای مسعود عبدی که خیلی به من کمک کردند.
از خیبر عازم بازی‌های آسیایی جوانان شدم. از باشگاه الوحده آمده بودند که دو بازیکن از تیم‌مان را زیر نظر بگیرند که من جزو آن دو نفر نبودم، اما از من خوش‌شان آمد و برای باشگاهم آفر فرستادند. بعد از صحبت‌های زیادی که انجام شد، تصمیم گرفتم لژیونر شوم.
*به ناگویا برسیم. در بازی با کره‌شمالی چه اتفاقی افتاد که هیچ‌کس انتظارش را نداشت؟ خودت از داخل زمین چه دیدی؟
واقعاً هنوز هم حسرت آن بازی را می‌خورم. دردناک بود که در آن مقطع حذف شدیم. واقعاً هنوز به آن فکر می‌کنم و نمی‌فهمم چه اتفاقی افتاد. شاید ۱۰ بار با آن‌ها بازی کنیم و آن اتفاق نیفتد، ولی به نظرم اصلاً روز فوتبالی‌مان نبود و اتفاقی افتاد که هیچ‌کس انتظارش را نداشت.
*بعد از حذف، شایعاتی درباره کم‌کاری بازیکنان مطرح شد. تو همان موقع عذرخواهی کردی و گفتی همه جنگیدند. الان که چند روز گذشته، هنوز همان حس را داری یا حرف بیشتری برای گفتن داری؟
عذرخواهی من واقعاً از ته دلم بود، چون نتوانستیم دستاوردی داشته باشیم. مهم‌ترین کار این است که بتوانیم دل مردم را شاد کنیم. راجع به اینکه کسی کم‌کاری کرده باشد، هیچ‌کدام از ما از فکر و ذهن همدیگر خبر نداریم که چه می‌گذرد، ولی واقعاً دستاورد گرفتن در این بازی‌ها برای همه خیلی مهم بود. ممکن است در برخی دقایق تمرکزمان را از دست داده باشیم یا اشتباهاتی رخ داده باشد، اما اینکه بازیکنی نخواهد تمام توانش را بگذارد، به نظرم امکان ندارد. دلیلی وجود ندارد که کسی نخواهد برای تیمش بجنگد.