مجبورند او را «پدر» خطاب کنند: محاکمه در مورد سوء استفاده جنسی در خانه مراقبت از معلولان، کره جنوبی را شوکه می کند

من از درون درد داشتم، بنابراین آمدم تا داستانم را بگویم.

اینها اولین کلمات سئو می هیون به پلیس بود.

سئو که دارای ناتوانی ذهنی است، برای تشکیل جملات طولانی تلاش می کند و تنها از طریق کلمات و حرکات کوتاه می تواند ارتباط برقرار کند. اما خاطرات او از آزاری که به او تحمیل شده بود روشن بود.

او یکی از سه ساکن یک خانه مراقبت دولتی در کره جنوبی بود که توسط مدیر خانه مورد تجاوز جنسی قرار گرفت، در موردی که کشور را شوکه کرد و سوالات جدی در مورد مراقبت دولتی از معلولان ایجاد کرد.

اوایل ماه جاری، دادگاهی در سئول این کارگردان را - که تنها با نام خانوادگی کیم شناسایی شده است - به 15 سال زندان محکوم کرد. کیم در حال درخواست تجدید نظر برای محکومیت است.

دادگاه شنیده بود که برخی از ساکنان مجبور شده اند کارگردان را "پدر" خطاب کنند، که به گفته دادستان، نشان دهنده رابطه نابرابر بین کیم و کسانی است که تحت مراقبت او هستند.

این حکم تقریبا دو سال پس از آن صادر شد که سئو، که در 40 سالگی است، برای اولین بار این آزار را برای مادرش فاش کرد.

ما در این داستان نام سئو و نام یکی دیگر از قربانیان را برای محافظت از هویت آنها تغییر داده ایم.

سئو برای اولین بار در سال 2016 زندگی خود را در Saekdongwon، یک خانه مراقبت از معلولان ذهنی آغاز کرد.

این مؤسسه، واقع در شهر اینچئون، به طور کامل توسط دولت یارانه می گیرد و هنوز حدود 33 ساکن در آن زندگی می کنند، اگرچه از آن خواسته شده است که با توجه به این مورد تعطیل شود.

به گفته سئو، آزار و اذیت مدت کوتاهی پس از شروع زندگی او در آنجا شروع شد و کیم شب ها یا در ساعات اولیه صبح با او ملاقات می کرد تا به او تجاوز کند.

سئو که از طریق وکیلش کو یون یونگ صحبت می‌کرد، گفت که هیچ بزرگسالی در این مرکز وجود ندارد که بتواند در مورد آزار و اذیت صحبت کند، و افزود که احساس می‌کند دیگر کارکنان به او کمک نمی‌کنند. خانه مراقبت به این ادعا پاسخی نداده است.

این زندگی او تقریبا 10 سال بود، تا زمانی که این پرونده در فوریه 2025 فاش شد، زمانی که سئو از ناحیه سر آسیب دید.

او گفت این اتفاق یکی از دفعاتی افتاد که کیم سعی کرد به او تجاوز جنسی کند. او با دستانش جلوی او را گرفته بود و باعث شده بود که لیوان را به سمت او پرتاب کند.

وکیل او به دادگاه گفت که خانه مراقبت، سئو را به بیمارستان برد و تنها پس از بخیه زدن زخم روی سرش، ماجرا را به مادرش اطلاع داد.

به گفته وکیل سئو، مادر سئو خواسته بود فیلم دوربین مدار بسته را ببیند تا مشخص شود که دخترش چگونه مجروح شده است، اما مرکز امتناع کرد و گفت آنها مجاز به انتشار آن نیستند.

در نتیجه مادرش او را به خانه آورد و تصمیم گرفت او را از این مرکز خارج کند. تنها پس از اینکه به سئو گفته شد که او مجبور نیست به خانه بازگردد، آزار جنسی را به مادرش فاش کرد و او سپس آن را به پلیس گزارش داد.

سئو از طریق وکیلش به بی‌بی‌سی گفت: «فکر می‌کردم بی‌خطر است که صحبت کنم، زیرا به من گفته شد که مجبور نیستم به Saekdongwon برگردم».

وقتی از او پرسیدند که چگونه این همه سال به تنهایی توانسته است، گفت: من فقط تحمل کردم.

خانه سالمندان در شهر اینچئون کره قرار داشت

تحقیقات پلیس در مورد حساب Seo سپس به سایر ساکنان گسترش یافت.

آنها حداقل دو قربانی دیگر را پیدا کردند، از جمله لی می نا، که گفت او نیز توسط کیم مورد تجاوز قرار گرفته است.

اوایل این ماه، یک قاضی شهادت هر سه قربانی را معتبر دانست.

او به جرم تجاوز به لی و سئو به 15 سال زندان محکوم شد، پنج سال کمتر از مجازات اولیه که دادستان درخواست کرده بود. او تمامی اتهامات را رد کرده و از آن زمان به این حکم اعتراض کرده است.

در مورد سومین قربانی، کیم به اتهام خشونت جنسی کمتری مجرم شناخته شد و قاضی گفت که اتهام تجاوز جنسی علیه او منتفی شد زیرا آنها نتوانستند شواهد قاطعی مبنی بر اینکه "از زور یا تهدیدهایی [استفاده شده] که قربانی را قادر به مقاومت نمی‌کرد" بیابند.

یک کمیته واکنش مشترک متشکل از حقوق معلولان و سایر گروه های مدنی از این حکم انتقاد کرده و گفته اند که توانایی قربانی در مقاومت در برابر حمله نباید بر حکمی که دریافت می کند تأثیر بگذارد.

این کمیته همچنین از روند تحقیقات انتقاد کرده و گفته است که شناسایی قربانیان احتمالی بیشتر با شکست مواجه شده است.

در نوامبر سال گذشته، به دنبال ادعاهای اولیه در مورد سوء استفاده، مقامات محلی شهرستان گانگوا تیمی از دانشگاه ووسوک را برای انجام یک ارزیابی عمیق از ساکنان Saekdongwon مأمور کردند.

در این گزارش که به عنوان مدرک به دادگاه ارائه شد، نشانه هایی یافت شد که بسیاری از ساکنان - حداقل 10 نفر - ممکن است توسط کیم مورد تجاوز جنسی قرار گرفته باشند.

اما در جریان محاکمه، دادگاه به این نتیجه رسیدگی نکرد.

بر اساس گزارش های رسانه های محلی، پلیس در هنگام مصاحبه با ساکنان تلاش کرده جزئیات سوء استفاده های ادعایی را مشخص کند، زیرا اکثر آنها ناتوانی شدید داشتند و در برقراری ارتباط با مشکل مواجه بودند. گزارش شده است که برخی از ساکنان پاسخ هایی غیرمرتبط با سؤالات داده اند یا اصلا پاسخ نداده اند.

از Saekdongwon خواسته شد تا با توجه به این پرونده تعطیل شود

کیم به اتهاماتی مبنی بر اینکه ممکن است از ساکنان بیشتری سوء استفاده کرده باشد، پاسخی نداده است.

جئون جی سو، پروفسوری که تیم تحقیقاتی ووسوک را رهبری می‌کرد، به بی‌بی‌سی گفت که بازرسان «فقط گزارش‌های افرادی را پذیرفته‌اند که می‌توانستند سوء استفاده را در جملات کامل توصیف کنند».

اما فعالان گفتند که این اتکا به شهادت شفاهی به این معنی است که پلیس نتوانسته ساکنانی را که مشکلات ارتباطی بیشتری دارند به عنوان قربانی تشخیص دهد.

"اگر قربانیان تجربیات خود را متفاوت از آنچه ما انتظار داریم بیان می کنند، آیا دولت نباید تلاش بیشتری برای شنیدن صدای آنها انجام دهد؟" باک این سونگ، از هانساهو، یک مرکز مشاوره برای بازماندگان خشونت جنسی با معلولیت، گفت.

پلیس گفته است که "در حالی که ممکن است در موارد فردی کاستی هایی وجود داشته باشد، اینها نباید به عنوان نماینده کل تحقیقات در نظر گرفته شود".

گروه های حقوق بشر همچنین از دیگرانی که به دنبال نرمش برای کیم هستند انتقاد کرده اند.

گفته می شود پیش از صدور حکم، در مجموع 13 دادخواست مبنی بر اغماض به دادگاه تقدیم شده است. یکی از آنها، از سازمان های بهزیستی، از دادگاه خواست تا "مشارکت متهم به بهزیستی" را در نظر بگیرد.

گروه حامی بهزیستی گیول سازمان های درخواست کننده را محکوم کرد و گفت: خدمات گذشته در بخش بهزیستی کسی را از پاسخگویی معاف نمی کند.

در حکم قاضی درباره محکومیت کیم آمده است که جرم او "به ویژه قابل سرزنش" است زیرا "علیرغم وظیفه حرفه ای او برای حمایت و حمایت از حقوق و منافع [قربانیان] و جلوگیری از سوء استفاده، او از عدم تعادل قدرت" با قربانیان خود برای "ارضاء امیال جنسی خود" سوء استفاده کرد.

این پرونده بسیاری را در کره جنوبی شوکه کرده است و سؤالاتی را در مورد اینکه چرا در وهله اول از سوء استفاده جلوگیری نشده است، ایجاد کرده است. تکان دهنده تر این است که علیرغم اقدامی در سال 2011 برای تقویت قوانین برای محافظت از افراد دارای معلولیت در برابر تجاوز جنسی، این اتفاق افتاد.

در آن سال فیلمی تخیلی به نام دوگانی، بر اساس داستان واقعی سوء استفاده جنسی در مدرسه ای برای کودکان ناشنوا، به نمایش درآمد. در میان بررسی‌ها و اعتراض‌های شدید عمومی، مدرسه مورد نظر تعطیل شد و در نتیجه قوانین سخت‌تر به تصویب رسید.

این موارد شامل دسته‌های خاص‌تری از جرایم جنسی علیه افراد معلول، مجازات‌های سخت‌تر برای جرایم مرتکب شده توسط مدیران و کارمندان مرکز، و حذف محدودیت‌ها برای برخی از جرایم تجاوز جنسی مربوط به قربانیان معلول بود.

اما در مورد Saekdongwon، با وجود بازرسی های منظم منظم توسط شهرستان Ganghwa، مقام محلی مسئول نظارت بر این مرکز، سوء استفاده ادامه یافت.

یکی از مقامات شهرستان به بی بی سی گفت که چنین بازرسی ها عمدتا بر روی کاغذبازی متمرکز است و تنها زمانی که مسائل خاصی پیش می آمد با ساکنان مصاحبه می شد.

این مقام گفت که یک تیم نظارتی خارجی نیز وجود داشته است اما هیچ گزارشی از کارکنان دریافت نکرده است و از اینکه مقامات وضعیت را دقیق تر بررسی نکرده اند ابراز تاسف کرد.

برخی از ساکنان دارای معلولیت شدید بودند و در برقراری ارتباط با مشکل مواجه بودند

جو ها، نماینده شورای ملی یک مرکز مشاوره که از برخی قربانیان Saekdongwon حمایت کرده است، گفت که برخی از خانواده هایی که با او صحبت کرده بود مشکوک بودند که سوء استفاده شده است اما احساس می کرد نمی تواند نگرانی های خود را مطرح کند.

ترک یک مرکز به این معنی است که خانواده باید تمام مسئولیت های مراقبتی را بر عهده بگیرد، زیرا یافتن مکان های جایگزین دشوار است.

یک نظرسنجی که از طریق انجمن ملی والدین افرادی که در مراکز اقامتی برای افراد دارای معلولیت زندگی می‌کنند انجام شد، نشان داد که از هر 10 نفری که محل خود را در یک مرکز مسکونی ایمن کرده‌اند، 6 نفر حداقل سه سال صبر کرده‌اند، و مشکل دسترسی به مراقبت‌های مناسب را برجسته می‌کند.

پروفسور کیم یون تائه، رئیس مؤسسه علوم شناختی دانشگاه ووسوک، خاطرنشان می‌کند که چنین امکاناتی کنترل زیادی بر اعمال ساکنان دارند، از آنچه می‌خورند تا جایی که می‌خوابند، علاوه بر دسترسی‌شان به مراقبت‌های بهداشتی و حتی اعطای یا عدم اعطای امکان بیرون رفتن.

جو افزود، در حالی که Saekdongwon به دلیل مقیاس و مدت زمان سوء استفاده، "یک مورد برجسته" است، همچنین یک حادثه مجزا نیست.

در سال 2023، یک دادگاه تجدیدنظر حکم هشت سال زندان را برای کارگری که سال قبل به دو زن دارای معلولیت ذهنی تجاوز کرده یا مورد تجاوز جنسی قرار داده بود، تایید کرد.

در یک پرونده جداگانه در Anseong، یک کارگر خانه مراقبت اخیرا به دلیل تجاوز مکرر به یک زن مقیم دارای معلولیت در سال 2022 به شش سال زندان محکوم شد.

جو گفت: خشونتی که زنان دارای معلولیت تجربه می کنند یک مشکل فردی نیست. این خشونت ساختاری است که با همپوشانی لایه‌های جنسیتی، ناتوانی، نهادسازی، فقر و انزوای اجتماعی شکل گرفته است.»

رئیس خانه مراقبت در کره جنوبی به دلیل تجاوز جنسی به ساکنان معلول زندانی است

از زمانی که این پرونده آشکار شد، نخست وزیر کره جنوبی دستور تشکیل یک تیم واکنش بین دولتی را صادر کرد و این حادثه را "موضوعی جدی که دلیل وجود این ایالت را زیر سوال می برد" خواند.

در ماه آوریل، دولت اعلام کرد که 1507 مرکز مسکونی برای افراد معلول را در سراسر کشور بازرسی کرده و 33 مورد مشکوک به سوء استفاده را شناسایی کرده است. تاکنون تحقیقات در مورد هشت نفر از آنها آغاز شده است.

دولت همچنین گفت که بازرسی های هدفمند بر اساس عوامل خطر و همچنین بازرسی های مشترک شامل مقامات محلی، پلیس و آژانس های مدافع حقوق معلولان را تقویت خواهد کرد.

شهرستان گانگوا دستور تعطیلی Saekdongwon را صادر کرده است و دولت محلی مجوز بنیادی را که آن را اداره می کرد لغو کرده است.

با این حال، تعطیلی تا زمانی که ساکنان باقی مانده جابجا شوند و مقدمات زندگی مستقل تکمیل شود به تعویق افتاده است.

دولت محلی گفته است که برای تمام 33 نفر از ساکنان ساکدونگ وون، برنامه های حمایتی برای زندگی مستقل تهیه خواهد کرد. آن روند هنوز در جریان است.

Saekdongwon یک دادخواست اداری در اعتراض به لغو مجوز خود تنظیم کرده است. هنوز درباره محکومیت کیم اظهار نظری نکرده است.

سئو در پاسخ به این سوال که از زمان ترک Saekdongwon چه چیزی بیشتر تغییر کرده است، گفت: "من فقط احساس آرامش می کنم. من هر روز خوشحال هستم."

او همچنین گفت بهترین چیز این است که بتواند هر زمان که می خواهد غذا بخورد و بخوابد.

چیزی که او اکنون بیش از هر چیز می‌خواست «قطع کامل رابطه با کارگردان و دیگر هیچ‌وقت کاری با او نبود».

اما سئو افزود، افراد دارای معلولیت هنوز به جایی نیاز دارند که بتوانند احساس امنیت کنند.

امیدوارم بتوانم یک مرکز بدون خشونت جنسی وجود داشته باشد که در آن افراد معلولی مانند ما بتوانند در آرامش زندگی کنند."