مجید نامجومطلق در گفتوگو با «فوتبال 360»؛ ابزار قهرمانی در آسیا وجود ندارد
هافبک سابق تیم ملی معتقد است نمیتوانیم با ابزار فعلی از کادرفنی انتظار قهرمانی داشته باشیم.
به گزارش فوتبال ۳۶۰، تیم ملی ایران در نخستین دیدار خود در فیفادی مقابل ازبکستان با نتیجه ۳ بر یک شکست خورد تا انتقادات از کادرفنی و بازیکنان دوباره افزایش پیدا کند. این نتیجه یک روز پس از حذف تلخ تیم امید از بازیهای آسیایی ناگویا رقم خورد؛ جایی که شاگردان حسین عبدی با شکست ۴ بر یک برابر کرهشمالی از صعود به مرحله بعد بازماندند. دو نتیجهای که شرایط فوتبال ملی ایران را بار دیگر زیر ذرهبین برده است. در چنین شرایطی، با مجید نامجومطلق، هافبک اسبق استقلال و تیم ملی فوتبال ایران، درباره وضعیت تیمهای ملی، مشکلات فوتبال پایه و شرایط تیم ملی بزرگسالان گفتوگو کردیم.
چند سال است که مقابل ازبکستان مشکل داریم و نباید فقط یک بازی را ببینیم. آنها کار میکنند، اما ما شرایط کار کردن را نداریم. از این نظر عقب هستیم و اتفاقاتی که در زمین مسابقه رخ داد، گویای شرایط فعلی است.
صحبت از تغییر نسل در تیم ملی مطرح میشود، اما وقتی تیم امید را میبینیم، متوجه میشویم که این کار چقدر دشوار است. ما در زیرساختها و تربیت بازیکن دچار مشکل هستیم و نمیتوانیم بازیکنان جدیدی را به تیم ملی اضافه کنیم. در مجموع باید امیدوار باشیم، اما شرایط فعلی نشان میدهد که در زیرساختها و تقویت بازیکنان با مشکلات جدی مواجه هستیم.
*با این حال، بخش زیادی از بازیکنان تیم امید در لیگ برتر حضور دارند و حتی بازیکنان تأثیرگذاری هستند. چرا این تیم در ناگویا نتیجه نگرفت؟
ما در هر دوره همین صحبتها را مطرح میکنیم. حدود ۵۰ سال است که به المپیک نرسیدهایم. در چندین دوره تیم امید را تشکیل دادهایم، انتظارات بالایی داشتهایم و حتی به حضور بازیکنان این تیم در لیگ برتر افتخار کردهایم، اما در عمل نتیجه چیز دیگری بوده است.
وقتی نتیجه نمیگیریم، یعنی خوب نبودهایم و ضعف داریم. ما از شرایط مطلوب فاصله داریم. سؤال این است که در فوتبال پایه چه کاری انجام دادهایم که انتظار نتیجه داشته باشیم؟ بازیکنان ما در تیمهای مطرح لیگ برتر بازی میکنند، اما وقتی وارد فوتبال بینالمللی میشوند، تفاوت سطح بازی به شکل واضحی خودش را نشان میدهد.
این مشکل مربوط به امروز یا یک دوره خاص نیست و سالهاست وجود دارد. قبل از انقلاب تیمهای ملی در ردههای مختلف فعالیت داشتند. تیمهای امید هم در تورنمنتهای مختلف، از جمله مسابقات دوستانه در فرانسه و مادرید، شرکت میکردند و بازیکنان تجربه بینالمللی به دست میآوردند.
حتی در جام جهانی ۱۹۷۸، چند تیم ذخیره داشتیم که در تورنمنتهای مختلف بازی کرده بودند و از دل همان بازیکنان تیم ملی شکل گرفت. امروز باید ببینیم آیا تدارکات تیم امید در حد تیم ملی هست؟ چنین شرایطی وجود ندارد. بازی دوستانه کافی نداریم تا بازیکنان تجربه کسب کنند. نهایت تلاش یک بازیکن این است که در لیگ برتر بازی کند و اگر شرایط فراهم شود، چند مسابقه آسیایی هم تجربه کند. تیمهای معتبر همیشه رقیب ما بودند و در فوتبال ایران رقابت در سطح استانها هم جدی بود. هر استان یک تیم مستقل داشت و بازیکنان از مسیرهای مختلف وارد فوتبال میشدند.
*پس مشکل فقط به مسائل فنی تیمهای امید و بزرگسالان محدود نمیشود؟
فوتبال ما امروز پر شده از بازیکنانی که با پول وارد این چرخه میشوند. وقتی به شرایط حساس میرسیم، با مشکل مواجه میشویم و دیگر راه نجاتی نداریم. فوتبال کشور ما به یک فوتبال گلخانهای تبدیل شده است. برای مثال، در جام جهانی ۱۹۹۸ یک نسل بسیار خوب داشتیم، اما بعد از آن نتوانستیم روند ورود بازیکنان جدید را بهدرستی مدیریت کنیم. اگر برنامهریزی و سرمایهگذاری مناسبی انجام میشد، باید بعد از نسل ۹۸ چند نسل دیگر هم ساخته میشد. تمام این مشکلات به ردههای پایه و بیتدبیری در این بخش برمیگردد. بازیکنی که توان مالی نداشته باشد، ممکن است از چرخه استعدادها خارج شود. در چنین شرایطی، وقتی استعداد جدید نداریم، بازیکن ۳۶ ساله دعوت میکنیم و جایگزینی هم برای او وجود ندارد.
*با توجه به شرایط فعلی، میتوانیم به قهرمانی تیم ملی در جام ملتهای آسیا امیدوار باشیم؟
این موضوع بیشتر مشکل آقای قلعهنویی است. اینکه بخواهیم تیم ملی را فینالیست جام ملتهای آسیا بدانیم، اتفاق بزرگی است، اما به نظرم درخواست درستی نیست. ما ابزار فینالیست شدن در آسیا را نداریم. باید به یک سرمربی چهار سال فرصت بدهیم و با یک نتیجه، همهچیز را زیر سؤال نبریم.