مخالفت ترامپ با کارخانه کیک پنیر

حزب جمهوری خواه، با یک استثنای قابل توجه، به پیام پایانی پوپولیستی بسنده کرده است: شوخی آخر هفته باراک اوباما مبنی بر اینکه رئیس جمهور «در کاخ سفید به نظر می رسد که صدام حسین یک کارخانه کیک پنیر را باز کرده است»، نشان دهنده توهین بزرگی به آمریکایی های طبقه متوسط ​​است. افسوس، تنها جمهوری خواه که به نظر می رسد قادر به همکاری با این پیام نیست، دونالد ترامپ است.

در واقع، شکاف اوباما عمدتا با هدف زیبایی شناسی زشتی بود که ترامپ و دیکتاتور سابق عراق مشترک بودند. و حتی اگر شوخی نامی از صدام نداشته باشد، به سختی می توان گفت که دکور کمپینگ آن، در حالی که به عنوان پس زمینه ای برای خانواده ای که در یک بشقاب ماکارونی و پنیر سرخ شده می خورند، مناسب است، اما حساسیت نامناسبی برای دفتر بیضی شکل است.

و حتی اگر اوباما یک گاف واقعی مرتکب شده بود، برای جمهوری‌خواهان عجیب به نظر می‌رسد که تلاش کنند تا انتخابات را در مورد رقیبی بسازند که (1) در صندوق رای نیست و (2) محبوب‌ترین سیاستمدار زنده در آمریکا باشد.

اما وقتی حزب شما بر تورم فزاینده و یک جنگ انتخابی شکست خورده ریاست داشته است، گزینه های پیام رسانی عالی نیستند. و این شبه رسوایی به جمهوری‌خواهان کمک می‌کند تا موضوع را از وسواس ترامپ برای تذهیب کاخ سفید به نخبه‌گرایی دموکرات تغییر دهند. بنابراین سخنرانان مختلف حزب جمهوری خواه به نمایندگی از طرف غذاخوری های کارخانه کیک پنیر نمکی که اوباما به شدت به آنها تهمت زده بود، خشم خود را ابراز کردند.

مارتا مک کالوم از فاکس نیوز توضیح داد: "این دقیقا به این موضوع مربوط می شود که چرا دموکرات ها طبقه متوسط ​​را از دست دادند، چرا رای دهندگان یقه آبی را از دست دادند. زیرا این یک نوع اظهار نظر است که تفنگ و مذهب را به هم چسبانده است و بسیاری از مردم را در این کشور ناامید می کند." وال استریت ژورنال در سرمقاله خود نوشت: «به همه آن کسانی که در کلیولند، گرند رپیدز، و فراتر از آن هستند، این پیام آقای اوباما است: چقدر بی کلاس هستیم.

اسکات بسنت، وزیر خزانه داری آمریکا، در مقابل یک کارخانه کیک پنیر ظاهر شد و به خبرنگاران گفت: «به تاکستان مارتا می گویم که آن را امتحان کند»، گویی اوباما از غذای رستوران انتقاد کرده است.

[ بخوانید: کارخانه کیک پنیر را از این کار کنار بگذارید]

این موضع گیری بخشی از یک آیین آشنا در سیاست آمریکاست. نامزد ما در یک کلبه چوبی فروتن به دنیا آمد و از حمایت مردم عادی برخوردار است، در حالی که نامزد شما فرزند ممتاز است و نماینده اشراف است. از آنجایی که ترامپ به طور غریزی نخبه گرا است، اما همیشه با فیلمنامه پوپولیستی مبارزه کرده است.

او پس از انتخاب به عنوان رهبر آنچه کارشناسان آن را یک قیام پوپولیستی توصیف می‌کردند، گاهی اوقات از این تصور که دشمنانش یک نخبه هستند، سر می‌خورد. "چرا آنها نخبه هستند؟" او در دوره اول ریاست جمهوری خود گفت. من آپارتمانی بسیار بهتر از آنها دارم. من باهوشتر از آنها هستم. من از آنها ثروتمندتر هستم. من رئیس جمهور شدم و آنها نشدند." او در راهپیمایی ها به حامیانش می گفت: "شما نخبه هستید، آنها نخبه نیستند."

به نظر می‌رسد ترامپ برای تظاهر به پوپولیسم، زمانی که هدف سیاه‌پوستان است، بسیار سخت است. در پاسخ به سوال خبرنگاری در کاخ سفید در مورد غرور اوباما، ترامپ به اوباما به عنوان یک طبقه پایین و احمق حمله کرد. ترامپ گفت: «او متوجه کثیفی ها و کثیفی های پاک نشده، جایی که سال ها دیوارها تمیز نشده بود، نمی شود. ما باید این را برای اوباما توضیح دهیم زیرا او آن را درک نمی کند، زیرا او مرد باهوشی نیست. حمله به اوباما به عنوان یک نخبه ساحلی غیرقابل لمس، به جای یک زاغه نشین که خانه ای بکر را کثیف کرده است، مفهومی است که ظاهرا ذهن ترامپ بیش از حد نژادپرستانه برای پردازش آن است.

ترامپ هم نمی‌توانست وانمود کند فکر می‌کند کاخ سفید متواضع خوش‌شانس است که دکوری به‌اندازه داخلی یک کارخانه کیک پنیر، معبد واقعی طبقه متوسط، مجلل و باوقار داشته باشد. در عوض، او یک مونولوگ 500 کلمه‌ای درباره بازسازی‌های قصری که بر آن نظارت کرده بود، ارائه کرد.

[ بخوانید: ریاست جمهوری عجولانه ]

او گفت: "من آن را با بهترین صنعتگران جهان تعمیر کردم." من ساختمان را به زیبایی با بالاترین و با استعدادترین افراد بازسازی کردم. در هیچ کجای دنیا استعداد بیشتری پیدا نخواهید کرد." اگر متحدان ترامپ سعی می کردند این تصور را که رئیس جمهور بیش از حد بر بهبود محل اقامت خود به بهای سایر وظایف خود متمرکز شده است، از بین ببرند، ترامپ مشتاق تایید آن به نظر می رسید. در واقع، او بر زمان و هزینه زیادی که کار صرف کرده است تأکید کرد.

در یک گردهمایی شب گذشته، ترامپ به تهمت کیک پنیر اوباما بازگشت، در حالی که مشخصا به اثبات اصل آن پرداخت. او به جمعیت گفت: «او از من بسیار انتقاد می کرد، زیرا من وقت می گذرانم. او سپس چندین دقیقه را صرف قدم زدن در بازسازی‌ها با جزئیات خسته‌کننده کرد – به جای رد این تصور که وسواس زیادی نسبت به این پروژه دارد، تأیید کرد. او افتخار خود را تکرار کرد که "بهترین صنعتگرانی را که تا به حال دیده اید" به کار گرفته است.

و شکایت کرد که ساختمانی که به ارث برده است حاوی موادی است که به نظر می رسد از فروشگاهی است که اقلام خانه را به آمریکایی های سخت کوش و معمولی می فروخته است. ما کاشی‌هایی را که شکسته بود برداشتیم، یعنی نمی‌خواهم بگویم از Home Depot، اما از یک جعبه می‌آید و برای کاخ سفید نیست.»

ترامپ نه تنها یک بار دیگر نتوانست اوباما را به عنوان یک آدم فضول مورد حمله قرار دهد و خود را به عنوان قهرمان پرولتاریای کیک پنیر نشان دهد، بلکه در جهت مخالف نیز حرکت کرد. او اوباما را چنان رد کرد که به انتصاب کاخ سفید با کاشی‌هایی که می‌توانست از فروشگاهی به طبقه پایین مانند Home Depot باشد رضایت دهد.