مدارگرد ماه ناسا یک دهانه برخوردی را مشاهده کرده است که فقط یک بار در قرن اتفاق می افتد

ناسا می گوید این بزرگترین دهانه امروزی در منظومه شمسی ما است.

زمانی بین 11 آوریل تا 22 می 2024، یک دنباله دار یا یک سیارک به اندازه یک ساختمان سه تا شش طبقه به سطح ماه برخورد کرد و بزرگترین دهانه امروزی منظومه شمسی را ساخت. در حالی که ما قادر به مشاهده آن در زمان واقعی نبودیم، اکنون به لطف مدارگرد شناسایی ماه ناسا (LRO) می‌توانیم ظاهر آن را ببینیم. رابرت واگنر، دانشمند ناسا، هنگام تماشای تصاویر گرفته شده توسط دوربین زاویه باز مدارگرد در اکتبر 2025، متوجه تغییری در سطح ماه شد.

پس از مقایسه عکس‌های قبل و بعد، او توانست تأیید کند که واقعا یک دهانه ماه جدید وجود دارد که پس از آن رسما به نام دانشمند تام مک گچین نامگذاری شد.

برای روشن بودن، دهانه مک گچین بزرگترین دهانه روی ماه نیست. این افتخار متعلق به حوضه قطب جنوبی-آیتکن است که 1550 مایل قطر دارد. با این حال، بیشتر برخوردهای ماه کوچک هستند و بیشتر آنها بسیار باستانی هستند. دهانه مک گچین 728 فوت عرض و 141 فوت عمق دارد. بر اساس برآوردهای دانشمندان، تأثیری به این بزرگی تنها هر 132 سال یا بیشتر یک بار اتفاق می افتد.

تصاویری که در بالا مشاهده می کنید توسط دوربین زاویه باریک LRO پس از پرواز مجدد بر فراز محل ضربه در دسامبر 2025، چند ماه پس از مشاهده واگنر گرفته شده است. با توجه به نادر بودن این رویداد، به احتمال زیاد می‌توانیم در آینده منتظر مطالعات متعددی در مورد دهانه مک گچین باشیم. در واقع، تیمی از دانشمندان که قبلا آن را مطالعه کرده بودند، دریافتند که در اطراف آن ناحیه ای به وسعت 4 مایل وجود دارد که در شب حدود 16 درجه فارنهایت خنک تر است.

آنها در مطالعه خود به این نتیجه رسیدند که این نقطه سردتر می شود، زیرا ضربه سنگ سنگی یا لایه بالایی سطح ماه را مختل کرده است و باعث می شود که چگالی کمتری داشته باشد و کمتر بتواند گرما را حفظ کند. همانطور که ناسا اشاره می کند، نقاط سردتر می توانند بر نحوه تعامل چرخ های مریخ نورد با سطح و به طور کلی با مناطق نزدیک به دهانه های جدید تأثیر بگذارند.