مدل محاسباتی مطالعه نانوساختارها را فراتر از سیستم‌های لایه‌ای کلاسیک گسترش می‌دهد
از زمان تولید گرافن در سال 2004، مواد دو بعدی توجه علمی و فناوری را برانگیخته است. از آنجایی که آنها فقط چند لایه اتمی ضخامت دارند یا حتی فقط یک لایه اتمی دارند، می توانند خواص الکترونیکی، مغناطیسی یا شیمیایی خاصی از خود نشان دهند که آنها را به ویژه برای کاربردهایی مانند الکترونیک، کاتالیزور و ذخیره انرژی جالب می کند.
از زمان تولید گرافن در سال 2004، مواد دو بعدی توجه علمی و فناوری را برانگیخته است. از آنجایی که آنها فقط چند لایه اتمی ضخامت دارند یا حتی فقط یک لایه اتمی دارند، می توانند خواص الکترونیکی، مغناطیسی یا شیمیایی خاصی از خود نشان دهند که آنها را به ویژه برای کاربردهایی مانند الکترونیک، کاتالیزور و ذخیره انرژی جالب می کند.
متن اصلی (انگلیسی)
Computational model extends the study of nanostructures beyond classic layered systems
Since the production of graphene in 2004, two-dimensional materials have been sparking scientific and technological interest. As they are only a few atomic layers thick, or even just a single atomic layer, they can exhibit special electronic, magnetic or chemical properties—which make them particularly interesting for applications such as electronics, catalysis and energy storage.