مدل هیدروژنی تویوتا هایلوکس به شنزارهای عربستان میزند؛ شگفتی مسابقات داکار
تویوتا مدل هیدروژنی هایلوکس را به مسابقات داکار ۲۰۲۷ میفرستد تا دوام سامانهی پیل سوختی را در سختترین شرایط بسنجد.
تویوتا مدل هیدروژنی هایلوکس را به مسابقات داکار ۲۰۲۷ میفرستد تا دوام سامانهی پیل سوختی را در سختترین شرایط بسنجد.
شرکت «تویوتا گازو رِیسینگ» با DKR GR FC Hilux وارد مرحلهای تازه از برنامهی هیدروژنی خود میشود؛ مسیری که قرار است در داکار ۲۰۲۷، پیل سوختی را از آزمایشگاه و پیست به دل شنزارهای عربستان ببرد.
تویوتا اعلام کرده است که مدل جدید هایلوکس در داکار ۲۰۲۷ از هیدروژن بهعنوان تنها منبع سوخت استفاده خواهد کرد و باید حدود ۶۲۱ مایل (۹۹۹ کیلومتر) از مراحل ویژه را پشت سر بگذارد. این برنامه با حمایت Jameel Motorsport و Denso و Toyo Tires و IAV پیش میرود و برای تویوتا، فقط یک پروژهی نمایشی نیست؛ هدف، جمعکردن داده از عملکرد سامانهی پیل سوختی زیر فشار گرما، ارتعاش، شن و روزهای طولانی مسابقه است.
مدلی که برای داکار آماده شده، بر پایهی همان هایلوکس مسابقهای موجود شکل گرفته؛ نسخهای که قبلا با پیشرانهی احتراقی و برای تحمل سختترین شرایط رالی تنظیم شده بود. در نسخهی هیدروژنی، مجموعهی پیشرانه با یک بستهی پیل سوختی تویوتا جایگزین شده و خروجی آن در جریان برنامهی صحرایی عربستان، عمدتا بخار آب خواهد بود، نه گازهای حاصل از احتراق.
تویوتا این سختافزار را یک سامانهی «نسل ۲٫۵» توصیف میکند؛ ترکیبی از اجزای نسل دوم پیل سوختی با بخشهایی تازهتر از نسل سوم. بهگفتهی مقام ارشد کارخانهی هیدروژن تویوتا در نمایشگاه حملونقل هانوفر، خودرو هنوز یک گام با بستهی کاملا جدیدی که برای استفادهی جادهای توسعه مییابد فاصله دارد. با این حال، همین مرحله میتواند حلقهی اتصال مهمی میان فناوری آزمایشگاهی و محصول تجاری باشد.
داکار برای تویوتا صرفا یک مسابقهی نامتعارف نیست. برنامهی Future Mission 1000 برای «ماشینهای انرژی جایگزین» طراحی شده و همزمان با رالی اصلی برگزار میشود، نه در کلاس اصلی خودروها. به همین دلیل، فشار مسابقه واقعی است اما فضای آزمون برای فناوریهای تازه هم فراهم میشود.
تویوتا پیشتر هم با نمونههای هیدروژنی HySE در نسخههای ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ همین فرمت را تجربه کرده بود. حالا هدف، سنجش دقیقتر دوام سامانه در شرایطی است که برای یک خودروی جادهای هم شاید بازتولید آن دشوار باشد. دمای بالا، گردوغبار، ضربههای پیدرپی و نیاز به عملکرد پایدار در مسیرهای طولانی، همان دادههایی را تولید میکنند که تویوتا برای مرحلهی بعدی توسعه میخواهد.
این مرحلهی بعدی همینحالا تا حدی تعریف شده است. تویوتا اخیرا به مدل هیدروژنی جادهای هایلوکس با زمان عرضهی هدف ۲۰۲۸ اشاره کرده؛ مدلی که قرار است بیش از ۲۵۰ مایل (۴۰۰ کیلومتر) برد پیمایش و ۵٬۵۰۰ پوند (۲٬۵۰۰ کیلوگرم) ظرفیت یدککشی داشته باشد. چنین اعدادی را نمیتوان فقط در فضای آزمایشگاهی اعتبارسنجی کرد؛ داکار برای همین نقش، میدان مناسبی بهحساب میآید.
شرکت «جمیل موتور اسپرت» صرفا یک حامی مالی نیست. این مجموعه، توزیعکنندهی رسمی تویوتا و لکسوس در عربستان سعودی بهشمار میرود؛ کشوری که میزبانی داکار ۲۰۲۷ را از ۱ ژانویه تا ۱۵ ژانویه (۱۱ تا ۲۵ دی) بر عهده دارد. حضور این شریک، به گازو ریسینگ یک پایگاه محلی برای تدارکات و پشتیبانی میدهد؛ امتیازی که در مسابقهای به بزرگی داکار اهمیت عملی دارد.
شرکت Denso نقش تأمین قطعات و سامانههای فنی را برعهده دارد؛ جایی که یک خودروی پیل سوختی بیش از خودروی احتراقی به زنجیرهی تأمین پایدار نیاز پیدا میکند. بخش بزرگی از سامانهی انتقال قدرت، خنککاری و الکترونیک هنوز در سطح مسابقهای در حال اثبات شدن است. IAV هم ضلع مهندسی پروژه را کامل میکند.
شما آیندهی هیدروژن در مسابقات و خودروهای جادهای را چگونه میبینید؟