مدیر عامل Nebex: ناسا خواهان اقتصاد فضایی تجاری است. در اینجا آمده است که چگونه می تواند یکی را فعال کند

در ژوئیه، SpaceX پذیرش رزروهای جدید اشتراک سواری را پس از اواخر سال 2028 متوقف کرد. در ماه اکتبر، ناسا درخواست خود را برای پیشنهادهایی برای ایستگاه های فضایی تجاری برای جانشینی ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) که به زودی از مدار خارج می شود، منتشر کرد.

در مجموع، بازنشستگی ایستگاه فضایی بین‌المللی و محدودیت در دسترس بودن پرتاب، مشکلی واقعی برای بسیاری از استارت‌آپ‌های «فضای جدید» ایجاد می‌کند که برنامه‌های کسب‌وکار مخاطره‌آمیز خود را بر اساس سفرهای ارزان‌قیمت مستمر به مدار ساخته‌اند.

در حالی که جایگزین هایی برای اسپیس ایکس وجود دارد، آنها محدود و نادر هستند: Electron آزمایشگاه Rocket پرتاب های اختصاصی ماهواره های کوچک را ارائه می دهد، در حالی که Vulcan از ULA و New Glenn Blue Origin محموله های بزرگتری را ارائه می دهند (اگرچه هر دو به طور موقت زمین گیر هستند: Vulcan از فوریه و New Glenn از آوریل). رقبای جدید نیز در حال پیشرفت هستند: Isar Aerospace قرارداد پرتابی را با Planet منعقد کرد، Stoke Space یک میلیارد دلار جمع آوری کرد و پرتاب اولیه را در سال 2027 هدف قرار داده است، انتظار می رود موشک نوترون بزرگتر Rocket Lab نیز در سال 2027 معرفی شود و Skyroot در اولین تلاش خود پرتاب موفقیت آمیزی داشت.

اما با این حال، بیشتر، اگر نه همه، این گزینه ها اثبات نشده باقی می مانند.

اولین پرواز مداری استارشیپ در ماه سپتامبر ممکن است در نهایت گلوگاه پرتاب کلی را کاهش دهد، اما مطمئن نیست که ظرفیت افزایش یافته در اختیار اشخاص ثالثی قرار گیرد که به آن وابسته هستند.

برای یک اقتصاد فضایی استارت‌آپ که در حدود اسلات‌های اشتراک سواری مکرر و ارزان یک شرکت است، چالش در حال حاضر این است که چگونه جایگزین‌ها می‌توانند به زودی دسترسی قابل اعتمادی را به مدار در مقیاس مشابه ارائه دهند. در حالی که توسعه موشک‌های جدید و جایگزینی ISS موانع عملیاتی متفاوتی را ایجاد می‌کند، هر دو با یک شکاف اساسی در بازار مواجه می‌شوند: ساخت فضا به‌طور فوق‌العاده‌ای سرمایه‌بر است و صنعت فاقد مکانیزم کشف برای تبدیل تقاضای جهانی موجود به سفارشات متعهد و سرمایه اولیه مورد نیاز برای ارائه ظرفیت جدید آنلاین است.

افسانه بازار فضایی "تجاری".

مطالبه دولت جهانی موضوع نیست. طبق گزارش بنیاد فضایی، دولت‌ها در سال گذشته تقریبا 141 میلیارد دلار هزینه کردند و بودجه‌ها همچنان در حال افزایش است. مشکل اصلی این است که وانمود کنیم که یک بازار تجاری خودپایدار وجود دارد، زمانی که شرکت‌های فضایی به دولت ایالات متحده به عنوان مستاجر لنگر متکی هستند و عملا از مالیات دهندگان آمریکایی می‌خواهند که به کسب‌وکارهای سرمایه‌گذاری شده خود یارانه بدهند.

در ماه سپتامبر، جارد آیزاکمن، مدیر ناسا، با مخالفت با یکی از مقامات سابق ناسا که خواستار خودروهای خدمه با بودجه بیشتری شده بود، نوشت: "شما نمی توانید به سادگی کلمه "تجاری" را روی هر مشکل یا فرصتی بزنید." او استدلال می کرد که ناسا نمی تواند تمام شکاف های موجود در بازار را پر کند.

من موافقم، و فراتر می روم: در حالی که تقاضای جهانی وجود دارد و به مراتب بیشتر از عرضه موجود است، خود بازار نیاز به پرورش دارد. ناسا دارای اهرم تدارکاتی است که بدون پرداخت هزینه به تنهایی این کار را انجام دهد.

من در سال 2021 به عنوان یک فرد خارجی از دنیای فناوری و استارتاپ به بخش فضایی پیوستم و طی چهار سال آینده به بستن قراردادهای پیچیده برای ارسال فضانوردان مستقل (از ایتالیا، سوئد، ترکیه، هند، لهستان، مجارستان، عربستان سعودی و امارات) به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرداختم. من همچنین قراردادهایی را با شرکت‌های Fortune 100 بسته‌ام تا همه چیز را از محاسبات مداری و تحقیقات دارویی گرفته تا محموله‌های تولید در فضا به مدار ارسال کنم. این منجر به 1 میلیارد دلار تجارت جدید مستقل و تجاری شد که به قرارداد دولت ایالات متحده وابسته نیست.

از طریق آن تجربه، من از نزدیک یاد گرفتم که ساختن یک اقتصاد فضای تجاری واقعی امکان پذیر است، اما برای موفقیت به زیرساخت های بازار و نوآوری مدل کسب و کار بیشتر از بخش خصوصی و دولت نیاز دارد.

پیشنهاد

موضع ایزاکمن یک چیز را روشن می‌کند: کمک‌های دولتی این مشکل را برطرف نمی‌کند، و همچنین بستگی به یک ارائه‌دهنده راه‌اندازی ندارد. در حالی که ناسا برای ایجاد یا تنظیم بازارها طراحی نشده است، اما می تواند برنامه هایی را که آنها را شکل می دهند ساختار دهد.

در درخواست اخیر خود برای پیشنهادهایی برای جایگزینی ISS، معیارهای ارزیابی آژانس صریحا پیشنهاد دهندگانی را که به مقادیر قابل توجهی از وجوه مالیات دهندگان متکی هستند یا جریان نقدی منفی طولانی را تجربه می کنند، جریمه می کند، در حالی که به درآمدهای خارجی و تجاری خارجی پاداش می دهد. با این حال، زمان‌بندی‌های فشرده پیشنهادات و الزامات سخت‌گیرانه میراث پروازی برای پروازهای فضایی انسانی، اغلب گزینه‌های کمی جز تکیه بر تامین‌کنندگان قدیمی هوافضا برای اولین‌ها باقی می‌گذارد. آنها در نهایت برای سخت افزار، نشانه گذاری های شدیدی را پرداخت می کنند، در حالی که امیدوارند مستاجران بین المللی و تجاری سال ها بعد محقق شوند.

برای رفع این قطع ارتباط، ناسا به بودجه بیشتری نیاز ندارد. باید برای استراتژی‌های اکتساب تلاش کند که زنجیره تامین ایستگاه را مستقیما به مشتریان و تامین مالی آینده آن متصل کند.

اول، آژانس می‌تواند فرآیند بررسی تامین‌کنندگان را ساده‌سازی کند تا تامین‌کنندگانی از کشورهای متحد و شریک را از همان ابتدا ترکیب کند و هزینه‌های سخت‌افزار و خدمات را بلافاصله کاهش دهد. این شرکت‌ها و دولت‌هایشان بیش از فروشندگان، شرکای اکوسیستم و مستاجران تجاری و مستقل هستند که ایستگاه‌های آینده برای کسب درآمد به آنها تکیه خواهند کرد. دوم، ناسا باید تعهدات متقابل و الزام آور آن شرکا را برای استفاده از ایستگاه ها یک بار در مدار قرار دهد.

در نهایت، از آنجایی که پرداخت‌های نقطه عطف ناسا به شدت به سمت رویدادهای فنی مهم است، آژانس باید همکاری با ارائه‌دهندگان زیرساخت بازار را در نظر بگیرد که می‌توانند این هزینه‌های تامین‌کننده یک روزه را در مقابل درآمدهای متعهد مشتریان تعهد کنند. این امر سازندگان را از تخلیه ذخایر نقدی یا رقیق کردن سهامداران خود در امان می‌گذارد.

اتصال کشف عرضه جهانی، تقاضای متقابل و دسترسی به اعتبار در یک چارچوب واحد، چه برای ساخت ایستگاه‌های فضایی تجاری یا تقاضای کل برای پرتاب‌کننده‌های نوظهور، مزایایی را برای هر طرف درگیر ایجاد می‌کند: شرکت‌های نخست می‌توانند پیشنهادهای ارزان‌تر و رقابتی‌تری ارائه دهند، شرکای بین‌المللی سهمی در اقتصاد مداری به دست می‌آورند، و مالیات‌دهندگان ایالات متحده به تنهایی از سرمایه‌گذاری کل سرمایه‌گذاری در امان می‌مانند. اگر بخواهیم اطمینان حاصل کنیم که ایالات متحده

و متحدانش جایگزین مناسبی دارند که با قابلیت‌های رقبای فضایی ما در شرق رقابت می‌کند، ما باید از تمام نیروی بازار جهانی استفاده کنیم - و این به معنای مشارکت این سهامداران تجاری و بین‌المللی از روز اول است.

نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد