مذاکرات میان‌دوره‌ای آمریکا به بن‌بست بین ترامپ و تهران نزدیک است

کشتی فله‌بر Mayuree Naree با پرچم تایلند که در ماه فوریه در نزدیکی تنگه هرمز مورد اصابت موشک قرار گرفت، در 11 سپتامبر 2026 در سواحل جزیره قشم، ایران سرگردان دیده شد —فاطمه بهرامی-آنادولو-گتی ایماژ.

ایران ممکن است سلاحی در تقویم انتخاباتی آمریکا پیدا کرده باشد. در حالی که دو هفته مانده به انتخابات میان دوره ای، تهران حملات خود را به کشتیرانی در داخل و اطراف تنگه هرمز تشدید می کند و محاسبه می کند که افزایش قیمت انرژی مشکلات سیاسی رئیس جمهور دونالد ترامپ را عمیق تر می کند و کارزار نظامی دیگر ایالات متحده را بیش از حد پرهزینه خواهد کرد.

شرط بندی اغوا کننده است: به نظر می رسد ایران معتقد است که یک رئیس جمهور آمریکا که نگران قیمت گازوئیل و چشم انداز حزبش در میان دوره ای است، اشتهای کمی برای جنگ بزرگ دیگری خواهد داشت.

بیانیه ترامپ مبنی بر اینکه از حمله به ایران قبل از رای گیری 3 نوامبر خودداری خواهد کرد، به نظر می رسد که این دیدگاه را تایید می کند، حتی اگر او به طور دوره ای تهدید به استفاده مجدد از زور کند. رهبران ایران پس از جان سالم به در بردن از دو دور جنگ و تحمل خسارات اقتصادی تنبیهی، بر این باورند که می توانند اندکی بیشتر تحمل کنند. با ایجاد اختلال در تجارت خلیج فارس، آنها اهرمی را به دست می آورند که نیروهای متعارف آنها نمی توانند ارائه کنند. آنها همچنین امیدوارند که این اهرم را دائمی کنند و واشنگتن را وادار کنند که اقتدار تهران را در عبور از مهم ترین نقطه انسداد انرژی جهان بپذیرد.

با این حال، جنگ نه ماهه گذشته علیه ایران به وضوح نشان داده است که تجدید درگیری نظامی قبل از انتخابات میان دوره ای یا پس از انتخابات بعید است که اختلافات بین ایالات متحده و ایران را حل کند. دو کشور در نهایت باید برای حل اختلافات طولانی مدت خود بر سر میز مذاکره بنشینند.

محاسبات اشتباه در تهران و واشنگتن

تهران ممکن است به اشتباه درک کند که خطر سیاسی چگونه تصمیمات دشمن را شکل می دهد. ترامپ می‌تواند تصمیم بگیرد که ناتوان ظاهر شدن در حالی که حملات ایران قیمت‌ها را بالا می‌برد، آسیب‌رسان‌تر از دور دیگری از حملات نظامی است. گزارش ها مبنی بر اینکه دولت او حملات جدیدی را در نظر گرفته است، نشان می دهد که گزینه نظامی همچنان در بازی است. حمله جدی به نیروهای آمریکایی می تواند یک شبه وعده ترامپ برای خویشتن داری را به یک مسئولیت سیاسی تبدیل کند.

وضعیت سیاسی در اسرائیل یک متغیر قابل احتراق اضافه می کند. نخست وزیر بنیامین نتانیاهو با انتخابات 27 اکتبر روبرو می شود که بلوک او در تلاش برای کسب اکثریت است. او اعتبار سیاسی خود را بر این ادعا گذاشته است که فقط او می تواند تهدید ایران را خنثی کند.

با توجه به اینکه تهران در حال بازسازی قابلیت های موشکی و پهپادی خود و عدم اطمینان در مورد برنامه هسته ای خود است، نتانیاهو ممکن است حملات مجدد را هم فرصتی استراتژیک و هم ابزاری برای بازگرداندن جایگاه خود در داخل کشور بداند. چنین قماری می تواند ناامنی اسرائیل را عمیق تر کند، اما ناامیدی انتخاباتی به ندرت قضاوت کسی را بهبود می بخشد.

همگرایی این محاسبات، هفته های آینده را به ویژه خطرناک می کند. ایران فکر می کند که ضعف انتخاباتی ترامپ او را محدود خواهد کرد. ترامپ و نتانیاهو هر کدام ممکن است به این نتیجه برسند که نمایش قدرت می تواند ثروت سیاسی آنها را نجات دهد. هر طرف تصور می کند که می تواند خشونت را کالیبره کند و عواقب بعدی را مدیریت کند. تجربه درگیری امسال، که در آن دورهای پی در پی نبرد بیش از تلاش های دیپلماتیک برای مهار آنها بود، دلیل کمی برای این اطمینان ارائه می دهد.

حتی اگر اکتبر بدون آتش سوزی دیگری بگذرد، نوامبر خطرات خود را به همراه دارد. پس از انتخابات میان‌دوره‌ای، محدودیت‌های سیاسی که ترامپ علنا بر خود تحمیل کرده است از بین خواهد رفت. با وجود نیروهای آمریکایی قابل توجهی که در حال حاضر در منطقه مستقر شده اند، واشنگتن ممکن است وسوسه شود تا از طریق دور دیگری از حملات از بن بست خارج شود. تهران که از یک حمله غافلگیرکننده دیگر می ترسد، ممکن است ابتدا اسرائیل یا دارایی های نظامی ایالات متحده در منطقه را مورد حمله قرار دهد. آنچه که ممکن است به نظر تدارک محتاطانه در واشنگتن یا تهران باشد، می تواند به جنگی کمک کند که هدف آن بازدارندگی است.

بن بست زیربنایی مثل همیشه سرسخت است. واشنگتن خواهان توافق هسته ای است و معتقد است که محاصره آن در نهایت ایران را مجبور به مذاکره خواهد کرد. تهران بر کمک های اولیه اقتصادی و پایان جنگ قبل از آغاز گفتگوهای اساسی در مورد موضوع هسته ای اصرار دارد.

آمریکا می تواند به نفتکش هایی که هنوز از هرمز عبور می کنند اشاره کند، اما کشتیرانی که به حفاظت نظامی پرهزینه وابسته است و در معرض تهدید باقی می ماند، جایگزین ضعیفی برای تجارت عادی است. ایران می تواند صدمات قابل توجهی به صادرات نفت همسایگان خود در خلیج فارس وارد کند، اما تاکنون نتوانسته است این اهرم را به امتیازات معنی دار آمریکا تبدیل کند.

خطرات یک جنگ گسترده تر

موج دیگری در خصومت‌ها به جای پل زدن، این شکاف را گسترش می‌دهد. هواپیماهای آمریکایی و اسرائیلی می‌توانند پرتاب‌کننده‌های موشک، تأسیسات تولید و زیرساخت‌ها را منهدم کنند، اما ایران بارها نشان داده است که می‌تواند انتقام‌جویی کند و زنده بماند. پاسخ ایران می‌تواند زیرساخت‌های انرژی خلیج‌فارس، تجارت دریایی، مراکز داده و سایر شبکه‌های حیاتی را هدف قرار دهد.

رویارویی حوثی ها با عربستان سعودی در حال حاضر نشان می دهد که هزینه ها چقدر سریع گسترش می یابد. جنگ در یمن با پیامدهای ویرانگری از جمله حملات مرگبار به فرودگاه های غیرنظامی و چرخه مارپیچ انتقام جویانه شعله ور شده است. این جنگ اکنون تهدیدی برای حمایت از عربستان سعودی در ترکیه و پاکستان است، زیرا این سه کشور اخیرا یک پیمان امنیتی متقابل به نام توافقنامه دفاع مشترک مکه امضا کردند.

یک کمپین جدید می‌تواند ایران را فقیرتر، اسرائیل را بیشتر در معرض دید قرار دهد و ایالات متحده را با تعهدات منطقه‌ای حتی گران‌تر تحت فشار قرار دهد، در حالی که بازارهای سراسر جهان شوک دیگری را جذب می‌کنند.

خطوط کلی یک معامله دیپلماتیک برای ماه‌ها قابل مشاهده است: گام‌های متقابل برای بازگشایی هرمز، رفع تحریم‌ها و ازسرگیری مذاکرات هسته‌ای. مشکل در توالی و اعتماد نهفته است. تهران بیم آن دارد که تسلیم اهرم های دریایی خود ابتدا مطالبات جدیدی را به دنبال داشته باشد. واشنگتن نگران است که کاهش فشار بدون ایجاد محدودیت‌های پایدار در برنامه هسته‌ای ایران، پاداشی برای اجبار خواهد بود. پرداختن به این ترس ها نیازمند اقدامات متقابل و تأیید معتبر است. بمباران بیشتر کمکی نخواهد کرد.

رهبرانی که پس از پایان دوره میان ترم به یک غافلگیری یا حمله در اکتبر فکر می کنند، باید این حقیقت ناراحت کننده را به خاطر بسپارند. نیروی نظامی ممکن است توازن درد را بدون حل و فصل اختلافاتی که هر یک از طرفین در نهایت باید در سر میز مذاکره با آن روبرو شوند، تغییر دهد.

پس از یک دور دیگر از مرگ و ویرانی، آنها می توانند خود را در حال مذاکره بر سر همان موضوعات، با اعتماد کمتر، تلخی بیشتر، و منابع بسیار کمتر برای بازسازی آنچه شکسته اند، بیابند. در این صورت انتخاب آنها آسان تر نخواهد بود. هزینه دستیابی به توافق بسیار بیشتر خواهد بود.