مذهب معمولا در اختیار جمهوریخواهان بود. این دموکرات ها این موضوع را به چالش می کشند

اگرچه آخرین رقابت‌ها هنوز رسما اعلام نشده است، اما بدیهی است که انتخابات میان‌دوره‌ای سه‌شنبه گذشته آمریکا حمام خون برای حزب جمهوری‌خواه بود. دموکرات‌ها در جاهایی که قبلا پیروز شده‌اند (گرجستان، کارولینای شمالی)، تقریبا از آن‌ها تسلیم شده‌اند (اوهایو، آیووا)، مدت‌ها رویای شکستن (تگزاس، آلاسکا) را در سر می‌پرورانند و به سختی جرأت امیدواری را داشته‌اند (کارولینای جنوبی، کانزاس، می‌سی‌سی‌پی) پیروز شده‌اند، یا احتمالا می‌توانند پیروز شوند.

جدای از دلایل واضح یک موج انتخابات، از حملات غیرمحبوب اداره مهاجرت و گمرک (یخ) گرفته تا جنگ در ایران و تأثیر آن بر قیمت ها، یکی از عناصر کلیدی در پیروزی آنها کیفیت نامزدها بود. به جز استثناهای قابل توجه، حزب و رای دهندگان آن در تطبیق نامزدها با نژادها به خوبی کار کردند.

اما طبقه جدید سناتورهای دموکرات و نمایندگان کنگره، به جای یک لوح بی‌مزه از سیاستمداران حرفه‌ای میانه‌رو، همان‌طور که در سال‌ها دیده‌ایم ناهمگن هستند. مین یک چوب گیر سابق جناح چپ، نیوهمپشایر را به عنوان اولین سناتور همجنس گرا انتخاب کرد. پس از یک مسابقه تلخ در میشیگان که با هزینه‌های هنگفت گروه‌های خارجی مانند آیپک و اسلام‌هراسی در رتبه‌بندی مشخص شد، عبدالالسید با پیروزی خیره‌کننده‌ای به اولین مسلمان منتخب سنا تبدیل شد. تصور ما از ظاهر یک سیاستمدار دموکرات باید تغییر کند.

از سال 2016، به نظر می‌رسد این حزب درگیر نبرد بین تشکیلات میانه‌رو و راست میانه‌ای است که زمانی هیلاری کلینتون نماینده آن بود، و یک چپ شورشی که از دو کمپین برنی سندرز رشد کرده بود. اندازه این پیروزی، ادعای اثبات کامل را برای هر دو طرف دشوار کرد. دموکرات‌ها در جایی که سوسیالیست‌های آشکار را اداره می‌کردند پیروز شدند و در جایی که جمهوری‌خواهان سابق را اداره کردند، پیروز شدند. عدم محبوبیت مخالفان به حدی بود که عملا در همه جا پیروز شدند. دموکرات ها شروع به شبیه شدن به یک نوع حزب بزرگ و همه جانبه کرده اند که تنها با نفرت آنها از یک شخصیت خاص متحد شده اند.

با این وجود، می توان از این نتایج درس های ایدئولوژیک گرفت. چیزی که اکثر نامزدها به اشتراک گذاشتند، پیامی پوپولیستی و خارجی بود، چه از طریق سوسیالیسم دموکراتیک بیان شده باشد و چه از طریق «مسائل مربوط به کتاب جیبی» آشناتر. فساد دولت ترامپ، و همچنین شکست مداوم ایالات متحده در تضمین مراقبت های بهداشتی واقعی همگانی، یک مسئله قوی بود. در یک شات هشدار برای احزاب ایرلندی، حمایت از گسترش قارچ گونه مراکز داده سم سیاسی بود و به پیروزی دموکرات ها در برخی نقاط واقعا بعید کمک کرد.

یک پیروزی بزرگ امکان یک صف بندی مجدد سیاسی را ایجاد می کند - یا به طور دقیق تر، صدها تجدید صف بندی مختلف. ائتلافی که در انتخابات ریاست جمهوری 2028 پیروز می شود با ائتلاف سال 2024 بسیار متفاوت خواهد بود.

در میان این طبقه جدید از سیاستمداران دموکرات، چندین چهره وجود دارند که به صراحت، حتی از نظر حرفه ای، مذهبی هستند. جیمز تالاریکو، جینا هینوجوسا، و یک حزب ایالتی جوان شده برای اولین بار در دهه‌ها تگزاس را تغییر دادند. تگزاس از زمانی که جمهوری خواهان کنترل خود را در اوایل دهه 2000 تثبیت کردند، اساسا به عنوان یک ایالت تک حزبی عمل کرده است. همانطور که کریستوفر هوکس، روزنامه‌نگار قدیمی تگزاس می‌گوید، «به معنای واقعی، تگزاس دوباره «سیاست» خواهد داشت.

تالاریکو یک پروتستان جوان (بر اساس معیارهای سناتوری) است که زمانی در حوزه علمیه تحصیل می کرد، لحن مسیحایی ضعیفی دارد و لیبرالیسم خود را در قالب های مذهبی چارچوب می دهد. دشمن او ناسیونالیسم مسیحی راست ماگا است که از آن به عنوان "سرطان" کلیسا یاد می کند. او زمانی پاپ فرانسیس را یک قهرمان شخصی توصیف کرد. نام تجاری مسیحیت دلسوز او، تگزاس را که قبلا غیرقابل پیروزی بود، برد و با 12 امتیاز آن را برد.

"او یک مبارز بزرگ است": مردی که اقدام نهایی ترامپ را شکل می دهد

جالب‌تر آدام همیلتون، رهبر قدیمی یک کلیسای بزرگ متدیست است که برای اولین بار از زمان نیو دیل، کرسی سنای دموکرات‌ها در کانزاس را به دست آورد. همیلتون پیش از این بیشتر به دلیل قرار گرفتن در انتهای لیبرال شکاف در کلیسای متدیست بر سر موضوع روحانیون LGBTQ+ و ازدواج همجنس‌گرایان شناخته می‌شد. او خود را میانه‌رو می‌داند و تقریبا به‌عنوان یک استقلالی شرکت می‌کرد.

نه سوسیالیست‌های سبک برنی هستند، اما با درک کلیشه‌ای ما از اینکه یک سیاستمدار دموکرات - یا در این مورد یک شخصیت عمومی مسیحی آمریکایی - چگونه به نظر می‌رسد، همخوانی ندارند.

ترامپ می‌گوید در هنگام اجرای قرارداد عفو، نسبت به مهاجران بسیار سختگیر بوده است

آخرین دموکراتی که با رأی مسیحیان انجیلی به کاخ سفید رانده شد، جیمی کارتر بود. از آن زمان، انجیلی ها به طور جدایی ناپذیری با راست و حزب جمهوری خواه پیوند خورده اند. در زمان جرج دبلیو بوش، مسیحیت ایالات متحده به نظر می رسید که به عنوان یک نیروی محافظه کار رمزگذاری شده است.

اما این از نظر تاریخی مختص اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم است. کلیساهای مسیحی در طول تاریخ آمریکا نقش پیشرو در اهداف مترقی ایفا کردند، از کواکرها و پرزبیتری ها که برای الغای برده داری می جنگیدند تا کلیساهای سیاه پوست که ستون فقرات جنبش حقوق مدنی را تشکیل می دادند. جنبش مخالفت با جنگ ویتنام مملو از روحانیون بود، مانند برادران کاتولیک بریگان و اسقف اسقفی سی کیلمر مایرز.

انتخاب ترامپ (و انتخاب بوش قبل از او) اشک های واقعی را در بافت پیچیده سازمان های مذهبی ایالات متحده ایجاد کرد. حتی برای افراد غیرمذهبی در میان ما، دیدن این که ترامپ چقدر بدبینانه لفاظی ها و تصاویر مسیحی را برای جذب پایگاه مذهبی پرشور خود ابزاری کرد، مایه حیرت بود. رهبران انجیلی پشت سر ترامپ صف آرایی کردند، مردی که سرانجام دادگاه عالی را صادر کرد که حقوق سقط جنین را لغو می کرد. اما با در آغوش کشیدن چنین رئیس جمهور بدیهی و بی خدا، مسیحیان ایالات متحده و حتی فرقه های خود را بیشتر تقسیم کردند.

این تقسیم‌بندی‌ها برای بیرون نامرئی هستند، تا زمانی که به طور نامرتب به شکاف و اتهام سرازیر شوند. انتخاب یک پاپ مترقی (بر اساس معیارهای پاپ) آمریکای لاتین و یک پاپ ایالات متحده بلافاصله پس از آن، تأثیراتی فراتر از گله کاتولیک داشته است، حتی اگر بسیاری از فرقه های پروتستان به آن اهمیتی ندهند. بسیاری از آمریکایی‌ها، حتی غیرمسیحی‌ها، در نگرانی آشکار پاپ برای بشریت، چه صحبت در مورد غزه، چه هوش مصنوعی یا پناهندگان، قابل تحسین هستند.

این امکان وجود دارد که ما شاهد تولد دردناک نوع جدیدی از ترقی گرایی مذهبی آمریکایی احیا شده باشیم، که خطوط فرقه های قدیمی را می گذراند و آموزه های اجتماعی مسیحی را پیش از دهه ها جنگ فرهنگی و انجیل شکوفایی به تازگی معرفی می کند. حداقل ما شاهد ظهور اشکال سیاسی-مذهبی جدید خواهیم بود که تجزیه برخی از آنها بدون آگاهی از مبارزاتی که آنها را به وجود آورده است دشوار است. گردآوری آنها در یک ائتلاف واقعا کار عجیبی خواهد بود.