مراقب ظهور «مجموعه پنتاگون-سیلیکون» باشید

هفته گذشته، یک دادگاه فدرال، نامگذاری آنتروپیک توسط دولت ترامپ را به عنوان «خطر زنجیره تأمین» تأیید کرد، نامه ای قرمز رنگ که عملا این شرکت را یک تهدید امنیت ملی می خواند. این یک پیروزی بزرگ برای دولت فدرال در مناقشه طولانی مدتش با این استارتاپ هوش مصنوعی بود که در اوایل سال جاری اعلام کرد به پنتاگون اجازه نمی دهد از فناوری خود برای نظارت داخلی یا سیستم های تسلیحاتی خودمختار استفاده کند.

نبرد حقوقی - که هنوز در دادگاه حل نشده است - به یک سوال خلاصه می شود: چه کسی باید در مورد چگونگی استفاده ارتش از فناوری ساخت آمریکا حرف آخر را بزند؟ و در نتیجه، چه کسی قدرت شکل دادن به منافع امنیت ملی آمریکا را دارد؟ از نظر تاریخی، این قدرت تنها و بدون ابهام در دست دولت فدرال بود. به گفته نویسنده و روزنامه نگار قدیمی دفاع ملی، شارون واینبرگر، نویسنده کتاب جدید، دره مرگ، امروز همه چیز بسیار تیره تر و خطرناک تر است.

او در مصاحبه ای به Gizmodo گفت: «این ایده که یک شرکت خصوصی باید به پنتاگون دیکته کند که چگونه از فناوری استفاده شود... این چیزی است که شما اکنون می بینید.

فناوری نظامی ساخته شده توسط پیمانکاران دفاعی سنتی اغلب با همکاری و در نهایت متعلق به دولت ایالات متحده طراحی شده است. پنتاگون قبل از استفاده از F-22 برای انجام حملات بمباران در افغانستان هرگز مجبور به دریافت مجوز لاکهید مارتین نشد. این پویایی در دهه‌های اخیر در سراسر رونق فناوری در دره سیلیکون تغییر کرده است، که باعث پیدایش ثروتمندترین شرکت‌هایی شده است که جهان تاکنون شناخته است.

نیروی هوایی امروز تا حد زیادی به موشک های ساخته شده توسط ایلان ماسک SpaceX وابسته است. ماهواره‌های ساخته شده توسط استارلینک -یکی دیگر از شرکت‌های متعلق به ماسک- نقش اساسی در نبرد ارتش اوکراین علیه روسیه ایفا کرده‌اند. و تعدادی دیگر از استارت‌آپ‌های خصوصی با پشتیبانی خصوصی با شرکت‌های دفاعی سنتی برای قراردادهای سودآور پنتاگون برای ساختن نرم‌افزار و سلاح‌های فیزیکی واقعی برای دولت ایالات متحده رقابت می‌کنند، زیرا این کشور به دنبال افزایش هزینه‌های دفاعی برای آماده شدن برای درگیری نظامی احتمالی با چین است.

پرزیدنت دوایت آیزنهاور - ژنرال پنج ستاره سابق و فرمانده عالی نیروهای متفقین در اروپا در طول جنگ جهانی دوم - در سخنرانی خداحافظی خود در سال 1961 به آمریکایی ها در مورد خطر اجازه دادن به امنیت ملی توسط منافع شرکت های خصوصی هشدار داد. او با ابداع عبارتی که اکنون معروف شده است، گفت: «در شوراهای دولتی، ما باید در برابر کسب نفوذ بی‌دلیل، چه خواسته یا ناخواسته، توسط مجموعه‌های نظامی-صنعتی مراقب باشیم». "پتانسیل افزایش فاجعه بار قدرت نابجا وجود دارد و ادامه خواهد داشت."

واینبرگر در کتابش استدلال می‌کند که ما اکنون در حال ظهور «مجتمع پنتاگون-سیلیکون» هستیم. او می نویسد، برخلاف مجموعه نظامی-صنعتی قدیم، پارادایم جدید بین صنعت دفاعی و بخش خصوصی به طور فزاینده ای توسط هوس های مدیران عامل فناوری جیوه ای دیکته می شود، که بسیاری از آنها شرکت هایشان -و خودشان- را در رنگ هایی کاملا مسیحایی می بینند.

ماسک، الکس کارپ از پالانتیر، پالمر لاکی اندوریل، و گروهی از مدیران فنی کمتر شناخته شده اما نه کمتر جاه طلب، با وقاحت خود را مدافع دموکراسی غربی و پیشتازان عصر جدید برای رفاه آمریکا می دانند. واینبرگر می نویسد: این مدیران "نه فقط در مورد فناوری، بلکه در مورد سیاست، مرز، مهاجرت، دشمنان آمریکا، نرخ زاد و ولد، شیوه ای که ما باید جنگ کنیم، و مهمتر از همه، در مورد چه کسی باید جنگ کنیم." این اعتقادات… چیزی است که به قدرت رسیدن آنها را بسیار مهم و فوری می کند.

او استدلال می‌کند که این افزایش تا حد زیادی توسط حالات تقویت شده است: به تصویر کشیدن یک چشم‌انداز علمی تخیلی برای آینده جنگ که تاکنون عمدتا در تنظیمات جنگی واقعی آزمایش نشده است، اما با این وجود ثابت شده است که جذابیت قابل توجهی در بین سرمایه‌گذاران دارد. به عنوان مثال، Palantir تمام تلاش خود را کرده است تا خود را به عنوان یک شرکت هوش مصنوعی معرفی کند، حتی اگر مدل های هوش مصنوعی خود را آموزش ندهد. همچنین یک چشم انداز متمایز برای آینده جنگ ایجاد می کند، جایی که تقریبا همه چیز مستقل است و نتایج نبردها با فشار دادن یک دکمه تعیین می شود.

در یک آگهی تبلیغاتی در سال 2024 که Palantir در جریان بازی فوتبال ارتش و نیروی دریایی پخش شد، یک فرمانده نظامی نشان داده می‌شود که یک جفت عینک هوشمند آینده‌نگرانه را به چشم می‌زند و روی «تأیید» روی صفحه دیجیتال کلیک می‌کند و بلافاصله ناوگانی از پهپادها را پرتاب می‌کند که به ناوگان کشتی‌های نیروی دریایی دشمن حمله می‌کنند. سپس پیامی ظاهر می شود: "نبردها قبل از شروع برنده می شوند." (واینبرگر در کتاب خود خاطرنشان می کند که «نوع فناوری های مستقلی که در آگهی تجاری ارائه می شود هنوز ارائه نشده است و پالانتیر آنها را نمی سازد.»

Anduril - شرکتی به نام شمشیر در ارباب حلقه‌ها که عنوان کامل آن Anduril: Flame of the West است - خود را به عنوان مدافع ارزش‌های دموکراتیک در سراسر جهان معرفی کرده است. در یک پست X در تابستان گذشته، لاکی ادعا کرد که شرکتش «دو هفته پس از تهاجم، افراد/سخت‌افزار در اوکراین داشته است» و «سلاح‌های خودگردان آن صدها میلیون ماشین جنگی روسیه را نابود کرده است». اما لفاظی قهرمانانه لاکی به زودی با موانع عملی روبرو شد: وال استریت ژورنال در ماه نوامبر گزارش داد که بسیاری از پهپادهایی که اندوریل به اوکراین فرستاده بود مستعد تعدادی از مسائل فنی بودند.

اشکالاتی که باعث مشکلات و نگرانی های ایمنی می شود. در همین حال، لاکی از قبل اولویت‌های شرکت را تغییر می‌داد تا برای درگیری احتمالی با چین بر سر تایوان در سال 2027 آماده شود. جنگ در اقیانوس آرام می‌تواند تجارت بزرگی برای Anduril باشد، که نه تنها هواپیماهای بدون سرنشین بلکه موشک‌های کروز خودران را نیز برای ارتش ایالات متحده تولید می‌کند.

اما سودجویی از جنگ به قدمت خود جنگ است. به گفته واینبرگر، چیزی که جدید است، صعود استارت‌آپ‌های بسیار قدرتمند دفاعی است که نحوه استفاده از محصولاتشان و استفاده از آن‌ها را کنترل می‌کنند. او می‌نویسد: «آنچه Palantirs، Andurils و SpaceX را از شرکت‌های دفاعی سنتی متمایز می‌کند این است که آن‌ها مالک فناوری‌هایی هستند که توسعه داده‌اند، و مقدار زیادی از قدرت را در دستان خصوصی قرار می‌دهند. این قدرت از این واقعیت ناشی نمی شود که آنها می توانند محصولات خود را به دشمنان آمریکا - ایالات متحده بفروشند.

قانون می تواند آن را ممنوع کند - اما از کنترل آنها بر فناوری حیاتی که ارتش ایالات متحده به آن نیاز دارد. از جمله، از نظر تئوری، مرگبارترین فناوری که بشر تاکنون اختراع کرده است: "من قطعا سلاح های هسته ای خواهم ساخت"، لاکی در مصاحبه ای با Axios در اوایل امسال گفت. من سلاح های شکافت می سازم. من سلاح های فیوژن می ساختم. من فکر می‌کنم که سلاح‌های هسته‌ای یکی از تثبیت‌کننده‌ترین نیروهای تاریخ بوده است.»

از این منظر، مناقشه آنتروپیک و پنتاگون کمتر بر سر خطوط قرمز اخلاقی یک شرکت واحد است تا منادی چیزهای آینده باشد، زیرا مجتمع نظامی-صنعتی گذشته به مجتمع پنتاگون-سیلیکون تبدیل شده است. بسیاری از آمریکایی ها احتمالا یک شرکت خصوصی را به دلیل امتناع از اجازه دادن به سیستم های هوش مصنوعی آن برای تبدیل شدن به برادر بزرگ یا Skynet تحسین می کنند. واینبرگر استدلال می‌کند که خطر این است که وقتی هوا و هوس یک مدیر اجرایی قدرتمند فناوری با منافع ارتش آمریکا یا عموم مردم آمریکا همسو نباشد، چه اتفاقی می‌افتد.

واینبرگر به من گفت: "این خطر لحظه ای است که ما در آن هستیم." من ترجیح می‌دهم یک دولت پاسخگو داشته باشم تا مدیران اجرایی غیرپاسخگو.»