مرجان های سالم به همسایگان سفید شده کمک می کنند تا رنگ خود را به دست آورند: مطالعه

یک مطالعه آزمایشگاهی جدید توسط دانشمندان دانشگاه استنفورد نشان می دهد که قرار دادن مرجان های سالم و رنگارنگ در تماس با همتایان سفید شده خود برای بازگرداندن مرجان های در حال مرگ از لبه پرتگاه کافی است.

واشنگتن - صخره های مرجانی جهان با یک تهدید وجودی ناشی از افزایش دمای آب دریا مواجه هستند که باعث سفید شدن گسترده می شود، مشکلی که ناشی از تغییرات آب و هوایی است و با پدیده شدید ال نینو در سال 2026 ترکیب شده است.

اما یک مطالعه آزمایشگاهی جدید توسط دانشمندان دانشگاه استنفورد نشان می‌دهد که قرار دادن مرجان‌های سالم و رنگارنگ در تماس با همتایان سفید شده‌شان برای بازگرداندن مرجان‌های در حال مرگ از لبه پرتگاه کافی است - یافته‌ای که در نهایت می‌تواند راه را برای مداخلات در دنیای واقعی هموار کند.

دانیل کالینز، نویسنده اصلی این مطالعه، در مورد نتیجه آزمایش‌ها به خبرگزاری فرانسه گفت: «لحظه یورکا» را به یاد می‌آورد که برای اولین بار نتایج مثبتی را دید و برای به اشتراک گذاشتن این خبر به دفتر سرپرست دکترای خود شتافت.

این مقاله در 14 اکتبر در مجله Science Advances منتشر شد.

بازیابی صخره‌های مرجانی یک حوزه تحقیقاتی بسیار فعال است، با تلاش‌هایی از استفاده از نهالستان‌های مصنوعی برای نجات صخره‌ها تا یافتن و پرورش گونه‌های مقاوم‌تر به گرما.

کالینز گفت که مرجان های سفید شده به دلیل میزان مرگ و میر بالایشان تا حد زیادی از بین رفته اند - اگرچه کار جدید در عوض نشان می دهد که آنها "واقعا نباید به عنوان یک علت گمشده در نظر گرفته شوند."

تیم استنفورد مجموعه‌ای از آزمایش‌ها را با جفت مرجان‌های گل کلم انجام داد، و دریافتند که پنج روز تماس بین قطعات سالم و سفید شده تنها چیزی است که لازم بود تا این دومی بهبودی چشم‌گیر داشته باشد، در این مرحله می‌توان آنها را با خیال راحت از هم جدا کرد.

کلید موفقیت این روش - که تیم به طور غیررسمی آن را "دست های کمک کننده" نامیده اند - انتقال جلبک های فتوسنتزی سالم است که به عنوان همزیست نیز شناخته می شوند، که مرجان ها رنگ خود را از آن می گیرند.

مرجان ها بی مهرگان دریایی هستند که از صدها تا هزاران موجود کوچک و نرم بدن به نام پولیپ تشکیل شده اند.

آنها رابطه متقابلی با همزیست ها دارند که اکثریت قریب به اتفاق غذای مورد نیاز مرجان ها را در ازای سرپناه و همچنین آب و دی اکسید کربن مورد نیاز برای فتوسنتز را تولید می کنند.

اما در زمان استرس گرمایی، جلبک ها می توانند سموم تولید کنند و میزبان خود را مجبور به دفع آنها کنند.

کالینز گفت که ایده این آزمایش از دو منبع سرچشمه گرفته است.

اولین مورد مطالعه ای بود که نشان داد زباله های پلاستیکی در اقیانوس می تواند با انتقال پاتوژن های مضر باعث ایجاد بیماری در مرجان ها شود، که او را به این فکر واداشت که آیا می توان آن مکانیسم را با انتقال سلامتی بر روی سر خود چرخاند یا خیر.

دومی، یک حادثه خوشحال کننده بود که توسط استفان پالومبی، نویسنده ارشد این مطالعه، همچنین در استنفورد مشاهده شد، که در آزمایشگاه خود متوجه شد که یک مرجان سالم و مرجان سفید شده واژگون شده و یکدیگر را لمس می کنند، و مرجان سفید شده شروع به بهبودی کرده است.

آزمایش ها محدودیت های مهمی را نشان دادند.

سه روز تماس حداقل مورد نیاز برای شروع بهبودی یک مرجان سفید شده بود و پنج روز بهبودی کامل را تضمین کرد.

آنها همچنین باید مستقیما در تماس باشند - چند میلی متر از هم، و هیچ اتفاق مهمی رخ نداد.

یک محدودیت عمده این بود که این فرآیند تنها زمانی کار می‌کرد که دو مرجان از یک پیشینه ژنتیکی یا "ژنت" مشترک برخوردار بودند.

جفت‌های ژن‌های مختلط منجر به گسترش سلول‌های نیش‌زن توسط مرجان‌ها شد، پاسخی خصمانه که می‌توان آن را به رد عضو در انسان تشبیه کرد.

میکروسکوپ لیزری قدرتمند مکانیسم را نشان داد: پس از یک یا دو روز تماس، بافت‌های مرجان‌ها شروع به ترکیب شدن کردند و یک «بزرگراه مواد مغذی» بین این جفت ایجاد کردند.

بزرگ‌ترین چالش، ترجمه یک یافته آزمایشگاهی هیجان‌انگیز به یک راه‌حل واقعی است.

کالینز گفت: «احتمالا ما مرجان‌ها را روی صخره‌ها به یکدیگر لمس نمی‌کنیم،» با اشاره به اینکه بزرگی صخره‌ها تمایل دارد این گزینه را از بین ببرد.

با این حال، می توان همزیست های سالم را استخراج کرد و آنها را پرورش داد - و تیم اکنون در حال فکر راه هایی برای معرفی مجدد آنها به صورت انبوه با مرجان های سفید شده است.

این همچنین مزیت کنار گذاشتن مشکل عدم تطابق ژنتیکی را دارد که در مورد مرجان ها صدق می کند، نه همزیست ها. خبرگزاری فرانسه