مردم غزه از باغ های زیتون که توسط اسرائیل با بولدوزر و قطع شده است، برداشت می کنند

غزه/قاهره، 14 اکتبر - حیدر ابومدین، 60 ساله، یک شاخه خشک شده از درخت زیتون افتاده را بلند می کند و آن را در خاک بی ثمر جایی که زمانی یکی از مرفه ترین نخلستان های مرکز غزه بود، به کناری می اندازد.

باغ زیتون خانوادگی او با برادران و عموهایش 900 دونوم - 220 جریب - از درختان را در بر می گرفت که در این فصل از سال سرشار از میوه های رسیده بود.

کل طایفه بیرون می آمدند تا محصول را جمع آوری کنند - 1100 تا 1500 تن زیتون که در بوشل روی هم چیده شده بودند - برخی از آنها به عنوان میوه فروخته می شد، بقیه در روغن معطر به اندازه کافی فشرده می شدند تا 900 بشکه از طبل های 16 لیتری که معمولا در آن فروخته می شود پر شود.

امروز، تقریبا نیمی از باغ میوه فراتر از «خط زرد» است که توسط سربازان اسرائیلی محافظت می‌شود و فلسطینی‌ها را از ورود حتی به دو سوم نوار غزه منع می‌کند. نیمه دیگر نخلستان، اگرچه هنوز قابل دسترسی است، اما عمدتا با بولدوزر ساخته شده است.

فقط حدود 20 یا 30 درخت به نوعی هنوز پابرجا هستند. ابومدین بر این باور است که آنها فقط دو بشکه نفت تولید خواهند کرد، حتی برای خانواده خودش هم کافی نیست.

او به رویترز گفت: «محصولات قبل از جنگ برکت داشت، برای تأمین معاش خانواده‌هایمان کافی بود. برداشت از اینجا برای تامین کل منطقه مرکزی، هم با روغن و هم زیتون کافی بود.»

قبل از جنگ، زیتون جواهرات کشاورزی غزه بود که به مقدار کافی روغن غنی می‌شد تا به عنوان اصلی‌ترین غذای محلی و مازاد کمی برای صادرات به اسرائیل باشد. نخلستان های سایه دار مجاور شهرهای سیمانی غزه پناهگاهی برای خانواده ها در یکی از پرجمعیت ترین مناطق جهان بود.

اما یک سال پس از پایان آتش‌بس درگیری‌های بزرگ، تقریبا تمام باغ‌های میوه که زمانی افتخارآمیز بودند، زیر بولدوزر قرار گرفتند.

مقامات کشاورزی غزه تخمین می زنند که از 2 میلیون درخت زیتون، به زحمت 150000 درخت هنوز پابرجاست. آنها پیش بینی می کنند به جای 40000 زیتون معمولی، حدود 5000 تن زیتون برداشت کنند و به جای 5000 تنها 700 تن روغن تولید کنند.

در این زمان از سال، بشکه های زیتون و بشکه های روغن تازه فشرده معمولا در بازارهای غزه انباشته می شود.

مقامات می گویند که تنها هفت کارخانه روغن زیتون هنوز در حال فعالیت هستند که در مقایسه با 40 دستگاه قبل از جنگ کاهش یافته است. فواز زیدان که مطبوعات خود را در دیرالبلاح باز نگه داشته است، گفت که آنها به سختی کار می کنند.

او در حالی که تعداد انگشت شماری از ساکنان با شیشه های پلاستیکی در صف ایستاده بودند تا روغن تازه را از لوله مطبوعات جمع آوری کنند، گفت: "در مقایسه با سال های قبل از جنگ، صفر است. چون زیتون وجود ندارد، همه آن بولدوزر شده است، زیتون ها رفته اند."

در دیرالبلاح، بخش کوچکی از مرکز غزه که نیروهای اسرائیلی آن را منطقه امن اعلام کردند و در طول جنگ از هجوم خودداری کردند، یکی از معدود باغات زیتون غزه هنوز به عنوان پناهگاه خلیل منسی و خانواده‌اش در زمان برداشت است.

آن‌ها در حال جمع‌آوری زیتون‌های سبز بودند، میوه‌هایی که از شاخه‌ها بر روی پارچه سفیدی که زیر آن گذاشته شده بود، نقش‌آفرینی می‌کرد. پسران پابرهنه از نردبان بالا رفتند تا به شاخه های بالاتر برسند. دختران زیر نشسته بودند و زیتون ها را از برگ ها و شاخه ها جدا می کردند. بعدا خانواده برای یک پیک نیک در سایه نشستند.

احمد خادر، 38 ساله، برای یک روز نادر کار بر روی برداشت محصول بیرون آمده بود. او گفت: در قدیم، فصل کارگری مثل او را دو یا سه ماه سر کار نگه می داشت. حالا او بابت حقوق یک روز شکرگزار بود.

اما ما هنوز هم باید لقمه ای برای فرزندانمان فراهم کنیم و می خواهیم تلاش کنیم تا نان روزانه خود را به دست آوریم.» رویترز