مرمت حرا در حال تبدیل شدن به یک تجارت بزرگ است، اما مزایای آن همیشه به مردم محلی نمی رسد

توسط آرتی کریشنان، احمد آلدری امیر، بهارا ساتیانارایانا، گفتگو

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

در ساحل دلتای سند پاکستان، یک پروژه 350,000 هکتاری (865,000 هکتاری) حرا، جنگل در حال رشد را به چیزی تبدیل می کند که می تواند به شرکت ها هزاران مایل دورتر فروخته شود: اعتبار کربن.

اعتبارات کربن به شرکت‌ها این امکان را می‌دهد که برای پروژه‌هایی که کربن ذخیره می‌کنند یا از انتشار بیشتر جلوگیری می‌کنند، با هر اعتبار معادل مقدار معینی کربن، هزینه پرداخت کنند. احیای حرا می تواند اعتبار ایجاد کند زیرا یک جنگل سالم و در حال رشد کربن را جذب و ذخیره می کند. این بخشی از صنعت پر رونق میلیارد دلاری است.

اما آن جنگل قبلا برای هزاران نفری که در آنجا زندگی می کردند ارزش داشت. از 60 روستا در برابر طوفان محافظت می کند، محل زندگی ماهی ها را فراهم می کند و منبع چوب، عسل و کاهگل است.

تفاوت به یک مشکل بزرگتر اشاره می کند. حرا حداقل دو نوع ارزش دارد: ارزشی که می توان آن را بسته بندی کرد و به خریدار دور (ثروتمند) فروخت، و ارزشی که در محلی تجربه می شود اما کسب درآمد بسیار سخت تر است. فقط اولی بازاری در اطرافش ساخته است.

این شکاف در اجلاس آب و هوای سازمان ملل متحد COP31 در آنتالیا، ترکیه در نوامبر امسال مورد توجه قرار خواهد گرفت. در COP30 سال گذشته، دولت ها خواستار این شدند که پول ارائه شده توسط کشورهای ثروتمند برای کمک به جوامع برای مقابله با پیامدهای تغییرات آب و هوایی حداقل تا سال 2035 سه برابر شود. برای کسانی که در جنگل‌های حرا زندگی می‌کنند، این بودجه به اصطلاح سازگاری می‌تواند به آن‌ها کمک کند تا از طوفان‌های قوی‌تر و دریاهای بالاآمده جان سالم به در ببرند.

اما یک دهه از تامین مالی آب و هوا، لوله هایی ساخته است که تمایل دارند در یک جهت حرکت کنند، به سمت هر چیزی که قابل اندازه گیری، تجارت و صادرات باشد. پول انطباق را در آن لوله کشی بریزید و در جایی که لوله ها از قبل وجود دارد بیرون می آید.

مرمت به نوع جدیدی از بازار تبدیل شده است و مانند هر بازاری باعث ایجاد شغل، قرارداد، آموزش و نظارت می شود. اما همچنین آنچه را که تولید می‌کند در زنجیره‌ای از واسطه‌ها توزیع می‌کند: تأییدکنندگان، دلال‌ها، جمع‌آوران، گواهی‌دهنده‌ها، که هر کدام سهمی را قبل از رسیدن هر چیزی به دهکده می‌گیرند.

میزان بزرگی یک سهم ناشناخته است: فقط یک دهم واسطه ها فاش می کنند که چه سودی به دست می آورند. و توافق‌هایی که برای بازگرداندن ارزش به کار می‌روند کمیاب هستند: از 47 سند پروژه اعتبار کربنی که دیده‌بان بازار کربن غیرانتفاعی بررسی کرد، تنها 15 مورد به اشتراک منافع اشاره کردند و تنها چهار مورد شواهدی مبنی بر اشتراک منافع با جوامع محلی یا بومی نشان دادند.

اکثر استدلال‌ها در مورد انصاف این سوال را مطرح می‌کنند که مردم محلی در پایان چند درصد دریافت می‌کنند. اما این سوال بزرگتر را کنار می گذارد که آنها در این مسیر چه چیزی را باید رها کنند.

فراتر از پول چیز پیچیده تری قرار دارد: هر پروژه بازسازی شامل مبادلاتی است و کسی آنها را انجام می دهد. حفاظت از کربن ذخیره شده در جنگل های حرا می تواند به معنای بستن یک زمین ماهیگیری باشد. کاشت برای تنوع زیستی می تواند به معنای رشد گونه هایی باشد که هیزم یا میوه نمی دهند. لایروبی کانال‌ها و کاشت مجدد در بلوک‌های تک گونه‌ای مرتب می‌تواند جنگلی ایجاد کند که امتیاز خوبی در فرم نظارت داشته باشد اما دیگر شبیه جنگلی نباشد که مردم می‌دانستند چگونه در آن زندگی کنند.

اینها انتخاب هستند نه تصادف. این الگو اغلب آشناست: هزینه ها فوری، محلی و قطعی هستند، در حالی که منافع به تعویق افتاده، دوردست و نامشخص هستند. یک تجزیه و تحلیل جهانی از 88 مطالعه احیای حرا در سال 2021 نشان داد که جنگل‌های احیا شده اغلب عملکردهای اکولوژیکی کمتری نسبت به جنگل‌های طبیعی مشابه بازیابی می‌کنند و دوره انتظار می‌تواند هزینه‌های کوتاه‌مدت واقعی را بر جوامعی که در کنار آنها زندگی می‌کنند تحمیل کند.

جوامعی که در جنگل های حرا زندگی می کنند اغلب به عنوان بخشی از این مشکل انتخاب می شوند. خانواده‌ای که چوب می‌برند یا در داخل یک منطقه حفاظت‌شده ماهیگیری می‌کنند، به یک متجاوز تبدیل می‌شوند، استخراج آنها باید متوقف شود. با این حال جوامع استفاده خود از این جنگل ها را برای نسل ها تنظیم کرده اند.

سانداربان، بزرگترین جنگل حرا در جهان، هند و بنگلادش را در بر می گیرد. در آنجا، مردم از همه مذاهب به بنبیبی، نگهبان جنگل، که از کسانی که از روی نیاز وارد می شوند محافظت می کند و کسانی را که از روی طمع آمده اند، مجازات می کند. داستان او بخشی از دانش محلی گسترده تر در مورد نحوه استفاده و مراقبت مردم از جنگل است.

این دانش می تواند به بازسازی کمک کند، به تصمیم گیری در مورد اینکه کدام گونه در کجا کاشته شود، و تبدیل کاشت به سرپرستی که مردم پس از پایان بودجه حفظ می کنند، کمک کند. در جایی که به حاشیه رفته است، محققان نتیجه را به عنوان استعمار سبز توصیف کرده اند. چیزی که تغییر کرد، حرص و آز مردم محلی نیست، بلکه عبارت است: چه کسی ممکن است ببرد، چه کسی ممکن است بفروشد و چه کسی می تواند آن را استثمار بنامد.

این اصطلاحات به حرکت خود ادامه می دهند، زیرا خود موفقیت مدام بازتعریف می شود. جنگل‌های حرا ماتانگ در سواحل غربی مالزی از سال 1902 مدیریت و ثبت شده‌اند که طولانی‌ترین سابقه چنین رکوردی در جهان است. جنگل مولد باقی مانده است، اما آنچه به عنوان موفقیت به حساب می آید تغییر کرده است: اول زغال چوب برای یک اقتصاد استعماری، سپس چوب برای یک کشور تازه استقلال یافته، سپس تنوع زیستی، اکنون کربن، با اعتبارات تنوع زیستی نزدیک به عقب.

هر بار، اولویت‌های جدیدی پدیدار می‌شد و تعریف جنگل سالم خود را به گونه‌ای تنظیم می‌کرد. جوامع اغلب زمانی در آن داستان ظاهر می شوند که کارشان مفید باشد، و زمانی که کارشان مفید نباشد، عقب نشینی می کنند.

از این طریق، پروژه های مرمت می توانند سه نتیجه کلی داشته باشند. در مرحله اول، اکوسیستم بهبود می یابد و مردم محلی سهم عادلانه ای از ارزش را در اختیار دارند. در مرحله دوم، بهبود می یابد، اما ارزش به واسطه ها و خریداران دور کاهش می یابد. در مورد سوم، این طرح از بین می‌رود زیرا عجله برای فروش هرگز کنترل نشد.

بخش ناراحت کننده این است که نتیجه دوم همچنان می تواند به عنوان موفقیت به حساب آید. بررسی سال 2026 از 77 پروژه ذخیره‌سازی کربن در اقیانوس یا ساحل نشان داد که به ندرت می‌توان گفت که به کدام نتیجه نگاه می‌کنید، زیرا مشارکت جامعه به ندرت مستند شده است.

نتیجه دوم آن چیزی است که ارزش اصلاح دارد: رایج ترین و فریبنده ترین. این بدان معناست که افرادی که در پروژه‌های مرمت و اطراف آن زندگی می‌کنند در مرکز تصمیم‌گیری در مورد اینکه چه چیزی موثر است قرار دهید.

این سوالی است که پروژه Revive ما در حال بررسی است. با کار در سه سایت مالزی، ما با آنچه که خود ساکنان به عنوان یک نتیجه خوب به حساب می‌آیند، شروع می‌کنیم، سپس بررسی می‌کنیم که چگونه این نتایج با زنجیره‌های ارزش ساخته شده در اطراف جنگل معامله می‌شوند.

مبادلات را نمی توان دور طراحی کرد. چیزی که می تواند تغییر کند این است که چه کسی تصمیم می گیرد. در حال حاضر، تصمیم‌گیری اغلب به دنبال کسی است که پول می‌پردازد، به این ترتیب می‌توان موفقیت را اعلام کرد در حالی که افرادی که بازسازی را انجام می‌دهند وضعیت بدتری دارند. جوامعی که نسل‌ها این جنگل‌ها را مدیریت کرده‌اند، باید شرایط را تعیین کنند، نه دریافت آن.

ما می توانیم کربن حرا را به تن اندازه گیری کنیم. ما هنوز نمی توانیم بگوییم چه کسی هزینه آن را پرداخت کرده است، در ماهی، در دسترسی یا در زمان. تا زمانی که کسانی که پول می پردازند تعریف کننده موفقیت باشند، سه برابر شدن پول خطر سه برابر شدن عدم تعادل را به همراه دارد.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.