پستاندار فسیلی با دندان های خزنده مانند تصویر تکامل ما را تغییر می دهد

Dongoconodon platycauda، یک پستاندار باستانی با دندان های غیر معمول

یک پستاندار نیمه آب تازه کشف شده - که در کنار دایناسورها زندگی می کرد - ظاهری ساده مانند یک جونده آبی داشت، پاهایی تقریبا شبیه به پلاتیپوس و دندان هایی که مانند خزندگان رشد می کردند.

محققانی که فسیل تقریبا کامل و 120 میلیون ساله به نام Dongoconodon platycauda را مورد مطالعه قرار دادند، می گویند آناتومی متفاوت آن پنجره ای را به سوی تکامل پستانداران اولیه ارائه می دهد.

D. platycauda در سال 2018 در لیائونینگ چین پیدا شد. شوندونگ بی در دانشگاه یوننان چین و همکارانش پس از آنکه گردآوری که آن را پیدا کرد، فسیل را به موزه تاریخ طبیعی مغولستان برد، این فسیل را مورد مطالعه قرار دادند. هنگامی که این پستاندار زنده بود، وزن آن به 190 گرم و طول آن حدود 40 سانتی متر می رسید.

به گفته محققان، در ظاهر کلی خود، ممکن است تا حدودی شبیه یک nutria کوچک باشد که به عنوان coypu (Myocastor coypus) نیز شناخته می شود. مانند این پستاندار آبزی مدرن، D. platycauda بدنی صاف و دمی صاف برای شنا داشت.

D. platycauda همچنین دست‌ها و پاهای پهنی داشت که «به طور قابل ملاحظه‌ای شبیه به پلاتیپوس‌های امروزی (Ornithorhynchus anatinus) بود. همچنین، چندین استخوان انگشتان دست و پا، فلنج‌های تخصصی را حفظ می‌کنند، که نشان می‌دهد انگشت‌ها از تاربندی گسترده پشتیبانی می‌کنند.

بی می گوید، این یک شناگر قوی بود.

او می گوید: «پای پهن و تاردار قسمت اعظم نیروی محرکه را ایجاد می کرد، در حالی که دم صاف و مخروطی آن عمدتا به عنوان سکان فرمان و ثبات عمل می کرد.

اما چیزی که این پستاندار باستانی را بسیار جالب می کند دندان های آن است. او می‌گوید برای بیش از یک قرن، کتاب‌های درسی زیست‌شناسی مشخص کرده‌اند که پستانداران فقط یک بار یا همه دندان‌های خود را در طول زندگی جایگزین می‌کنند - وضعیتی به نام دیفیودنتی.

بی می گوید: «Dongoconodon این دیدگاه دیرینه را به چالش می کشد.

این فسیل شواهدی را حفظ می‌کند که نشان می‌دهد دندان‌های ثنایا، دندان نیش، دندان‌های پرمولر مانند و حتی دندان‌های مولر مانند چندین بار در طول زندگی حیوان جایگزین شده‌اند - وضعیتی به نام پلی فیودونتی.

او می‌گوید: «این تنها پستاندار شناخته‌شده‌ای است که پلی‌فیودنتی را در هر چهار کلاس دندانی نشان می‌دهد، الگویی که قبلا به جای پستانداران با خزندگان مرتبط بود.»

فسیل D. platycauda

این نمونه همچنین دارای چیزی است که به گفته محققان یکی از کامل ترین مناطق گوش میانی حفظ شده از پستانداران کرتاسه اولیه شناخته شده است. این شامل غضروف Meckel است، یک ساختار جنینی گذرا که به طور موقت گوش میانی در حال رشد را به فک پایین در همه پستانداران متصل می کند.

D. platycauda یک مرحله میانی را حفظ می کند که در آن غضروف Meckel فقط تماس جزئی با فک حفظ می کند در حالی که به استخوان های کوچک گوش متصل می ماند.

بی می گوید: «این کشف تصویر ما را از تکامل اولیه پستانداران تغییر می دهد.

او می‌گوید به‌جای تغییر در دندان‌ها و استخوان‌های گوش به‌عنوان مجموعه‌ای از ویژگی‌ها، این ویژگی‌های مهم پستانداران به‌طور مستقل تکامل یافته‌اند و تنوع قابل‌توجهی از آزمایش‌های تکاملی را در دوران دایناسورها ایجاد کردند.

او می‌گوید: «کشف ما نشان می‌دهد که تکامل پستانداران اولیه به طور قابل‌توجهی انعطاف‌پذیرتر از آنچه در کتاب‌های درسی سنتی نشان می‌دهد، بوده است.

مایک بنتون از دانشگاه بریستول در بریتانیا می‌گوید که این تیم یک مورد خوب برای حداقل سه مجموعه دندان و یک آناتومی گوش میانی ایجاد می‌کند.

بنتون می‌گوید: «این یک پستاندار جالب و کاملا متأخر است که به دلایلی بیشتر از بسیاری دیگر از پستانداران مزوزوئیک که ظاهرا در پایان دوره تریاس (حدود 201 میلیون سال پیش) این دو انتقال را انجام داده‌اند، نشانه‌هایی از اصل و نسب خزنده‌ها حفظ کرده است.