مزایای بازنشستگی فدرال فقط زمانی کار می کند که با هم کار کنند | نظر

هر بخش از بسته مزایای فدرال هدف خاص خود را دارد، اما وقتی به آنها بدون تصویر بزرگتر نگاه می کنید، به راحتی می توانید در مورد اینکه چه کاری باید انجام دهید، مطمئن نیستید. این مشکلی است که من بارها در برنامه ریزی بازنشستگی فدرال می بینم.

کارمندان فدرال فاقد مزایا هستند. آنها ممکن است دارای حقوق بازنشستگی FERS (سیستم بازنشستگی کارکنان فدرال)، طرح پس انداز صرفه جویی، تامین اجتماعی، بیمه درمانی، بیمه عمر و مزایای بازمانده باشند. چالش این است که هر یک از این سیستم ها قوانین، جدول زمانی و پیامدهای مالی خاص خود را دارند.

در نظر گرفتن آنها به عنوان تصمیمات جداگانه می تواند یک برنامه بازنشستگی ایجاد کند که قطعه قطعه به نظر می رسد اما وقتی آن قطعات کنار هم قرار می گیرند بسیار متفاوت عمل می کند.

برای سال 2026، دفتر مدیریت پرسنل گزارش داد که میانگین سهم ثبت نام کنندگان از حق بیمه مزایای سلامت کارکنان فدرال (FEHB) پس از افزایش 13.5 درصدی در سال 2025، 12.3 درصد افزایش یافته است.

در همان زمان، بازنشستگان FERS 2 درصد تعدیل هزینه زندگی را برای سال 2026 دریافت کردند، در مقایسه با 2.8 درصد برای ذینفعان تأمین اجتماعی و CSRS.

این ارقام مشکل هماهنگی را نشان می دهد. افزایش مستمری را نمی توان جدا از هزینه های مراقبت های بهداشتی ارزیابی کرد. یک بازنشسته ممکن است شاهد افزایش یک منبع درآمد باشد در حالی که یکی از بزرگترین هزینه های تکرارشونده آنها سریعتر افزایش می یابد.

سوال مربوطه به سادگی این نیست که "مستمری من چقدر خواهد بود؟" این است: "بازنشستگی، هزینه های مراقبت های بهداشتی، تامین اجتماعی و درآمد سرمایه گذاری من با هم چگونه خواهد بود؟"

همین اصل قبل از بازنشستگی نیز صادق است.

این ممکن است مانند یک قانون برنامه بازنشستگی محدود به نظر برسد. این نیست.

تغییر رفتار مالیاتی پولی که به TSP وارد می‌شود می‌تواند بر مالیات‌های امروزی، برداشت‌های بعدی و نقشی که این دارایی‌ها در کنار حقوق بازنشستگی و تامین اجتماعی ایفا می‌کنند، تاثیر بگذارد.

کارمندان واجد شرایط فدرال می توانند پوشش FEHB را تا بازنشستگی ادامه دهند، اگر شرایط ثبت نام قابل اجرا را برآورده کنند، از جمله به طور کلی ثبت نام یا تحت پوشش برای پنج سال بلافاصله قبل از بازنشستگی، یا از اولین فرصت آنها برای ثبت نام اگر این دوره کوتاهتر باشد.

در آن مرحله، دیگر این سوال به سادگی این نیست که آیا کسی FEHB دارد یا خیر. این می شود که چگونه FEHB و Medicare باید با هم کار کنند، اینکه آیا گزینه موجود FEHB هنوز منطقی است و هزینه ترکیبی برای درآمد بازنشستگی خانوار چه معنایی دارد.

FEGLI (بیمه عمر گروهی کارکنان فدرال) شامل بیمه پایه، گزینه A، گزینه B و گزینه C با هزینه ها و قوانین پوشش متفاوت است. پوشش اختیاری می تواند با افزایش سن گران تر شود.

بنابراین تصمیم در مورد بیمه عمر باید در کنار نیازهای بازماندگان، برنامه ریزی املاک و سایر دارایی ها اتخاذ شود تا اینکه به عنوان یک انتخابات منزوی از مزایای تلقی شود.

سپس رابطه بین TSP (طرح پس انداز صرفه جویی) و تامین اجتماعی وجود دارد.

مردم اغلب می پرسند، "چه زمانی باید درخواست تامین اجتماعی کنم؟ اما این تنها نیمی از سوال است.

تأخیر تأمین اجتماعی ممکن است نیاز به برداشت‌های TSP بزرگ‌تری در طول سال‌های قبل از ادعا داشته باشد. گرفتن سوشال سکیوریتی زودتر ممکن است مبلغی را که باید از دارایی های سرمایه گذاری شده به دست آید را کاهش دهد.

هیچ یک از این رویکردها به طور خودکار درست نیست. طول عمر، مالیات، درآمد خانوار، مزایای بازماندگان، و اهداف سرمایه گذاری همگی می توانند پاسخ را تغییر دهند.

اشتباه این است که فرض کنیم یک تصمیم را می‌توان بدون در نظر گرفتن اینکه با هر چیز دیگری چه می‌کند، بهینه کرد.

به همین دلیل است که من معتقدم کارمندان فدرال باید به بازنشستگی به عنوان مجموعه ای از مزایای فردی فکر نکنند و به عنوان یک سیستم مالی به آن فکر کنند.

در قوی ترین نسخه آن سیستم، قطعات یکدیگر را تقویت می کنند. حقوق بازنشستگی درآمد قابل اعتمادی را فراهم می کند. مراقبت های بهداشتی همچنان مقرون به صرفه است. برداشت های TSP با استراتژی مالیاتی خانوار کار می کند. تامین اجتماعی به جای تضاد با برداشت سرمایه، مکمل است. بیمه نیازهای واقعی بازماندگان را منعکس می کند.

کسی می‌تواند ده‌ها سال را صرف پس‌انداز کند و همچنان با هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی که پیش‌بینی نمی‌کرده، هزینه‌های بیمه غیرضروری، یک استراتژی برداشت ناکارآمد یا یک مشکل مالیاتی قابل اجتناب به بازنشستگی وارد شود، زیرا هر تصمیمی مستقل گرفته شده است.

اگر این مزایا هماهنگ نباشند، کارمندان فدرال می توانند مزایای فردی عالی داشته باشند و همچنان ارزش مالی را روی میز بگذارند.

به همین دلیل است که این کار باید قبل از رسیدن مدارک بازنشستگی آغاز شود.

من به طور کلی معتقدم برنامه ریزی گسترده تر باید 5 تا 10 سال قبل از جدایی آغاز شود. این به کارمندان زمان می‌دهد تا تخصیص TSP، هزینه‌های بیمه، انتخاب‌های مراقبت‌های بهداشتی، مالیات‌ها و منابع درآمد را بررسی کنند در حالی که هنوز زمان برای انجام تنظیمات معنی‌دار وجود دارد.

شش ماه آخر باید هدف متفاوتی داشته باشد. در آن زمان است که استراتژی به اجرا تبدیل می شود: تأیید اعتبار خدمات و اطلاعات حقوق و دستمزد بالا، بررسی انتخابات مزایا و تعیین ذی نفعان، و اطمینان از کامل بودن اسناد بازنشستگی.

کارمندان فدرال تمام مشاغل خود را صرف کسب یک بسته ارزشمند از مزایا می کنند. هدف نباید صرفا جمع آوری هر یک باشد. باید کاری کرد که با هم کار کنند.

قبل از تصمیم گیری بعدی برای بازنشستگی، یک سوال دیگر بپرسید: این در جاهای دیگر برنامه من چه تغییری می کند؟

این سوال ممکن است از هر قانون کلی بازنشستگی ارزشمندتر باشد.

جاستین تی پیرس یکی از شرکای مدیریتی و امانت دار در مشاوران مزایای کارکنان فدرال است. همه نظرات متعلق به نویسنده است.