مسابقه تسلیحاتی زیر آب، برتری نیروی دریایی ایالات متحده را به خطر می اندازد

معاون سردبیر، امنیت ملی و سیاست خارجی

برای بیش از 3000 سال جنگ دریایی ثبت شده، ملوانان انسانی در خط مقدم تلاش برای ایجاد تسلط بر دریاها بوده اند.

اما این در حال تغییر است. و انقلاب به نفع کشتی‌های بدون سرنشین زیردریایی، از جمله کشتی‌های خودمختار که قادر به کار مستقل از کنترل مداوم انسان هستند، تهدید می‌کند که برخی از ابزارهای قدرتمند قدرت دریایی برتر جهان، ایالات متحده را پشت سر بگذارد.

مورگان بازیلیان، مدیر موسسه سیاست عمومی پین در مدرسه معادن کلرادو، به نیوزویک گفت: «پهپادهای زیر آب احتمالا آینده نبردهای جنگی در دریا را تغییر خواهند داد. متأسفانه برای آمریکا و متحدانش، هنوز یک پایگاه صنعتی قوی برای پهپادهای دریایی وجود ندارد.»

بازیلیان از جمله کارشناسانی است که پیدایش وسایل نقلیه زیردریایی بدون سرنشین (UUV) و وسایل نقلیه زیرآبی خودران (AUV) را از نزدیک دنبال می کند.

در گزارشی که در ماه سپتامبر برای ژورنال جنگ‌های کوچک تهیه کرد، پیشرفت‌ها و محدودیت‌هایی را که کشورهایی که به دنبال ایجاد لبه‌های جدید جنگ دریایی و جاسوسی هستند، بیان کرد.

بر خلاف همتایان هوایی خود، پهپادهای زیر آب به معماری های نرم افزاری تخصصی نیاز دارند که به محدودیت هایی در ارتباط مداوم با اپراتورها نیاز دارند تا بتوانند به طور موثر و بی سر و صدا در فواصل طولانی عمل کنند.

بروس جونز، عضو ارشد مرکز امنیت، استراتژی و فناوری استروب تالبوت در برنامه سیاست خارجی در مؤسسه بروکینگز، «مشکلات اساسی فیزیک را که فاصله، سرعت و میزان ارتباط شما با یک UUV از راه دور را محدود می‌کند» توضیح داد.

این مشکلات اساسی بارها تلاش های ایالات متحده در این زمینه را کاهش داده است. جونز سابقه واشنگتن را به عنوان یک رویکرد "توقف/شروع/دوباره شروع/توقف" برای توسعه UUVهای مقیاس بزرگ توصیف کرد.

پروژه‌های در دست اجرا شامل UUV بسیار بزرگ بوئینگ اورکا، که طبق گزارش اداره حسابرسی دولت در ماه ژوئیه نشان می‌دهد که به دلیل شکست‌های مکرر حدود پنج سال تاخیر داشته است، و Manta Ray DARPA که توسط Northman Grumman طراحی شده و انتظار می‌رود ظرف یک دهه به ظرفیت عملیاتی برسد.

در ماه مارس، Anduril Industries اعلام کرد که توسط واحد نوآوری دفاعی پنتاگون و نیروی دریایی ایالات متحده برای تولید یک AUV فوق‌العاده بزرگ تحت آنچه پروژه پلتفرم دریایی خودمختار رزمی نامیده می‌شود، انتخاب شده است.

جونز به نیوزویک گفت: «در حال حاضر، ایالات متحده هیچ برنامه عملیاتی بزرگی برای UUV های مقیاس بزرگ ندارد. "هرچند این می تواند به سرعت تغییر کند. اما هر برنامه ایالات متحده باید بر یک مشکل واقعا سخت غلبه کند - واقعیت ساده عبور از فواصل وسیع اقیانوس اطلس یا اقیانوس آرام، فضا، انرژی و قدرت محاسباتی زیادی را می جوید."

چین موفقیت خود را اعلام کرده است، با این حال، با رونمایی از دو UUV فوق‌العاده بزرگ - HSU100 و AJX002 - در جریان رژه ارتش آزادی‌بخش خلق (PLA) در سپتامبر 2025. تصاویر ماهواره‌ای اخیر همچنین ساخت و ساز در کارخانه کشتی‌سازی شانگهای را نشان می‌دهد که به عقیده تحلیلگران، کشتی‌های UUV بزرگی است که قادر به بازیابی است.

جونز گفت: «چین چندین کلاس مختلف از UUV ها را به نمایش گذاشته است - برای حمل اژدر، برای حمل اپراتورهای نیروهای ویژه، برای تأمین لجستیک. اما هیچ راهی واقعی برای دانستن اینکه آیا اینها واقعا عملیاتی هستند یا نوعی هدایت نادرست وجود ندارد.

در این ماه، PLA تأیید کرد که ناظران کشتی دیگری که مدت‌ها تصور می‌کردند پیشرفتی در معرفی سیستماتیک پهپادها به جنگ‌های دریایی داشته باشد، وجود دارد. به گفته نیروی دریایی چین، کشتی تهاجمی 40 هزار تنی نوع 076 سیچوان اولین پرتاب و بازیابی یک پهپاد هوایی رادارگریز را انجام داد.

یکی دیگر از کشتی‌های چینی که توجه را به خود جلب کرده است، ژو های یون است، یک کشتی تحقیقاتی اقیانوسی بدون سرنشین و با پشتیبانی هوش مصنوعی. گاهی اوقات به عنوان اولین "پهپاد مادر کشتی" جهان شناخته می شود، اپراتورهای آن اصرار دارند که این کشتی صرفا برای اهداف علمی است، اگرچه پتانسیل استفاده دوگانه آن همچنان باعث ایجاد حدس و گمان می شود.

جونز اشاره کرد که نوآوری در UUV ها اغلب در حوزه تحقیقات، به ویژه برای نقشه برداری از بستر دریا آغاز می شود، که "برای علم مهم است، برای تجارت مهم است، اما همچنین یک عنصر ضروری در برنامه ریزی و عملیات جنگ زیر دریا است."

جونز گفت: «چین برنامه‌هایی مانند این را اکنون در مقیاس بزرگ اجرا می‌کند – انجام نقشه‌برداری‌های عظیم زیر آب در غرب اقیانوس آرام – مکان‌هایی که مواد معدنی و فلزات حیاتی زیادی در بستر دریا وجود دارد، و مکان‌هایی که نیروی دریایی PLA چین و نیروی دریایی ایالات متحده در صورت وقوع جنگ در اقیانوس آرام، در نهایت به نبرد خواهند رسید.

چین تنها رقیب ایالات متحده نیست که می تواند ادعای پیشرفت در این زمینه را داشته باشد. روسیه، در حالی که به طور قابل توجهی از اوج نیروی دریایی خود در دوران جنگ سرد سقوط کرده است، همچنان به نشان دادن ظرفیت منحصر به فرد خود برای نوآوری به روش هایی که می تواند عمیقا مخرب باشد، ادامه می دهد.

جونز گفت: «پیشرفته ترین وسایل نقلیه زیرآبی تا به امروز متعلق به روسیه است - برای مثال: یک دستگاه غواصی عمیق با بدنه تیتانیوم به نام لوشاریک، که می تواند جاسوسی و خرابکاری در بستر دریا را در اعماق عظیم انجام دهد؛ و یک سلاح هسته ای خودمختار با انرژی هسته ای که حامل اژدر عظیم به نام پوزیدون است.

در ماه ژوئیه، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه اعلام کرد که کار بر روی پوزیدون به "مرحله نهایی" رسیده است و به زودی آماده قرار دادن "در حالت آماده باش رزمی" است.

دو کشور دیگر که اغلب در سناریوهای جنگی ایالات متحده نقش دارند، ایران و کره شمالی نیز ممکن است به زودی وارد میدان شوند.

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مدعی شد که دو فروند هواپیمای AUV آمریکایی را که در ماه سپتامبر در تنگه هرمز فعالیت می‌کردند - Anduril Dive-LD و Remus 600 - که تهران ممکن است به دنبال مهندسی معکوس مانند سکوهای تسلیحاتی گذشته باشد، در ماه سپتامبر به تصرف خود درآورده است.

پیونگ یانگ مدعی است که از این هم فراتر رفته و در ژانویه 2024 آزمایش پهپاد تهاجمی زیر آبی خود با قابلیت حمل اتمی Haeil-2 را که اولین بار در جریان رژه نظامی شش ماه قبل از آن رونمایی کرد، اعلام کرد.

مسکو علیرغم پیشتازی خود در مسابقه، اولین قربانی عصر هواپیماهای بدون سرنشین زیردریایی را نیز متحمل شده است.

مکنزی ایگلن، کارشناس ارشد موسسه امریکن انترپرایز که قبلا در هیئت بازدیدکنندگان کالج جنگ ارتش ایالات متحده و هیئت علمی ارتش خدمت می کرد، هدف قرار دادن موفقیت آمیز اوکراین در دسامبر گذشته به یک زیردریایی کلاس کیلویی روسی در دریای سیاه با استفاده از UUV معروف به Sea Baby را به عنوان یک حادثه شناسایی کرد که ایالات متحده می توانست از آن بیاموزد.

ایگلن به نیوزویک گفت: «در حالی که حل این وسیله نقلیه بدون سرنشین در برد و مقیاس نسبت به وسایل نقلیه سطحی یا هوایی دشوارتر است، پیشرفت هایی در حال انجام است و درس هایی برای آموختن از سایر نظامیان وجود دارد.

"هرچه تعداد بیشتری از این ناوگان UUV به میدان بیایند، بستر دریا را در طول زمان شفاف‌تر می‌کند. نکته کلیدی این است که ایالات متحده با استفاده از فناوری مشابه، هزینه‌هایی را بر دشمنان تحمیل کند و همچنین از UUV‌ها برای کمک به محافظت از کشتی‌ها و سکوهای نفیس سرنشین دار بزرگ ما کمک کند."

اما انجام موفقیت آمیز این امر به معنای افزایش سرعت است زیرا ناوگان ارزشمند نیروی دریایی ایالات متحده بیش از هر زمان دیگری آسیب پذیرتر می شود.

ایگلن گفت: «در حالی که ایالات متحده انواع UUV ها را به میدان آورده و برنامه های نوآورانه جدیدی را برای بیشتر راه اندازی کرده است، ارتش ما با توجه به چالش های این فناوری، ارتباطات داخلی آن و پایگاه صنعتی هنوز در حال رشد، مسلما عقب مانده است.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: سامانتا بیچ و دیو سیمینوف.