مستند جدید ریچارد اودون نشان می‌دهد که مد همه سبک نیست، بلکه ماده نیز هست

هنگامی که The Devil Wears Prada 2 در بهار گذشته در سینماها اکران شد، تصویری دقیق و افسرده‌کننده از چگونگی کاهش انتشارات مد و کاهش خلاقیت‌های آن ترسیم کرد. میراندا پریستلی، دیگر از دستیارانش نمی‌خواهد که به پاتریک زنگ بزنند، که اشاره‌ای به عکاس مد پاتریک دمارشلیه، یا هرکسی با آن کالیبر است.

به‌عنوان کسی که اکثریت دوران حرفه‌ای خود را در آن صنعت گذرانده و دوره کوتاهی در ووگ داشته است، انتشاراتی که فیلم‌های «شیطان پرادا می‌پوشد» بر اساس آن ساخته شده‌اند، منصفانه است که بگوییم همه با رویای کار کردن در یک مجله مد رویای خود را دنبال می‌کنند. اغلب، این فانتزی‌ها با عکس‌های هرب ریتس، هلموت نیوتن، و ریچارد آودون، که مورد دوم موضوع مستند جدیدی از فیلمساز ران هاوارد است، مشخص می‌شود. با عنوان Avedon، امروز در نتفلیکس منتشر می شود.

تا آنجا که مستندهای مد، مملو از سبک و ماهیت است که با حکایت هایی از لری گاگوسیان، تینا براون، توگی، هیلتون آلس، سمیرا نصر، ایزابلا روسلینی، کالوین کلاین، پسر آودون، جان، و جیمز مارتین، مدیر اجرایی بنیاد ریچارد آودون، پشتیبان شده است. گاگوسیان، که نماینده بنیاد ریچارد اودون است و به تازگی یک نمایشگاه آودون را در بورلی هیلز افتتاح کرده است، به یاد می آورد که با این عکاس به صرف صبحانه می رفت، جایی که تنها چیزی که سرو می شد تخم مرغ آب پز و شامپاین بود. گاگوسیان می‌گوید: «فکر می‌کردم فوق‌العاده زیبا بود.

هاوارد با استفاده از ترکیبی از فیلم‌های آرشیوی و مصاحبه‌ها، زرق و برق و ولخرجی دوران گذشته انتشارات مد با بودجه‌های هنگفت و آزادی خلاقانه را تکرار می‌کند: عکس‌برداری‌های آودون برای هارپر بازار و وگ چهار روز طول می‌کشید و اغلب مدل‌هایی مانند لورن هاتون، بورلی جانسون و پنه را نشان می‌داد. آودون موفق شد نه تنها چهره های زیبا، بلکه روح ها و اسرار پشت آنها را نیز به تصویر بکشد.

دوویما با فیل ها، لباس شب از دیور، Cirque d’Hiver، پاریس، اوت 1955. عکس ریچارد اودون

آودون با خواندن مجلاتی مانند Harper’s Bazaar، Vanity Fair و Vogue در خرده فروشی زنان پدرش در خیابان پنجم بزرگ شد. او در آنها عکس های مارتین مونکاچی، ادوارد اشتایچن و آنتون بروئل را پیدا کرد.

او کار خود را در دهه 1940، در طول جنگ جهانی دوم، آغاز کرد و به عنوان عکاس کارکنان برای خدمات دریایی ایالات متحده کار می کرد، که برای آن از حدود 100000 چهره بر روی پس زمینه سفید ساده برای کارت شناسایی با دوربین رولیفلکس خود عکس گرفت. آودون در مصاحبه ای قدیمی که در این فیلم استفاده شده است، با اشاره به نحوه برجسته کردن سوژه هایش در پس زمینه سفید می گوید: «سفید وجودی است، تنها چیزی که می بینید جغرافیای چهره است.

پس از جنگ، او دوره‌های طراحی گرافیک و عکاسی را در مدرسه جدید گذراند، جایی که با مدیر هنری هارپرز بازار، الکسی برودوویچ، ملاقات کرد، که او را تشویق کرد تا در سال 1947 به عنوان بخشی از دستور مجله برای «بازگرداندن زرق و برق پاریس قبل از جنگ» به پاریس برود.

در آن نشریه، آودون شاهد انقلاب مد بود. در سال 1947، کریستین دیور مجموعه New Look خود را ارائه کرد، پادزهری برای پارچه‌های جیره‌بندی شده جنگ، با دامن‌های پلیسه‌دار تا اندازه وسط ساق پا. آودون، که به طرز عجیبی پنج دختر را در حال چرخش در دامن های تمام قد خود شکار کرده است، می گوید که هر عکسی را که در پاریس می گرفت، طوری روشن می کرد که گویی در حال بازسازی یک فیلم فرد آستر و جینجر راجرز است.

او به یاد می آورد که از یک مدل در حال گریه کردن در ایستگاه راه آهن عکاسی کرده است. این تصویر با بازخورد شدیدی از سوی کارمل اسنو، سردبیر مشهور هارپرز بازار مواجه شد که اصطلاح New Look را ابداع کرد: «هیچ کس با کلاه دیور گریه نمی‌کند، دیک».

کار آودون برای هارپرز بازار حرفه او را شکل داد و راه را برای تبدیل شدن به ستاره ای فراتر از دنیای مد هموار کرد. او در سال 1955 از یکی از مشهورترین تصاویر خود به نام Dovima با فیل ها عکس گرفت. گاگوسیان فاش می کند که یک بار آن را به قیمت 2 میلیون دلار فروخته است. در سال 1957، آودون مانند پیکاسو به شهرت رسید (او در سال 1958 از هنرمند عکاسی کرد) و الهام بخش فیلم چهره خنده دار استنلی دونن شد، که در آن یک عکاس شبیه آودون توسط آستر بازی می کند. با اشاره به الهام گرفتن از فیلم، آودون برای فیلمبرداری عکس‌هایی که برای تیتراژ ابتدایی فیلم استفاده می‌شد، انتخاب شد.

جیمز بالدوین، نیویورک، 9 ژانویه 1963. عکس ریچارد اودون

اساسا، آودون همیشه در مأموریتی بود که وضعیت انسان را به تصویر بکشد. او ابتدا این کار را با ستاره ها و ستاره ها انجام داد تا نشان دهد که هیچ چیز واقعا عالی نیست. به نظر می رسد مستند هاوارد نشان می دهد که همه اینها به تربیت ناقص خود آودون مربوط می شود.

در مستند هاوارد، آودون که در سال 2004 درگذشت، می‌گوید که والدینش همیشه یک خانواده ایده‌آل را در دفترچه‌هایشان ارائه می‌کردند و اغلب یک سگ را به عنوان وسیله‌ای قرض می‌گرفتند تا تصویری را که پرورش می‌دادند اغراق کنند. او در خانواده‌ای سخت‌گیر با پدری بزرگ شد که بخش بزرگی از زندگی‌اش از نظر عاطفی غایب بود تا اینکه بعدا در زندگی آشتی کردند.

خواهرش لوئیز، اولین موزه او بود. آودون در این فیلم می‌گوید که «زیبایی او بر من تأثیر گذاشت» و همه مدل‌هایی که او انتخاب کرد با چهره‌های بیضی شکل، گونه‌های بلند و موهای سبزه‌شان شبیه خواهرش بودند. لوئیز کاتاتونیک بود و بیش از 15 سال در یک بیمارستان روانی زندگی کرد و در سال 1968 در سن 42 سالگی درگذشت.

جان، پسر آودون، می‌گوید: «یکی از موضوعات مهم در کار او بیگانگی و انزوا است. او می‌خواهد بداند در درون انسان‌ها چه می‌گذرد. در مواقع ناراحتی، آودون از کار خود لذت می برد - مانند زمانی که همسر اولش، دو آودون، بازیگر، او را به خاطر مرد دیگری که بلوند و بلندقد بود ترک کرد، یا زمانی که همسر دومش، اولین فرانکلین، به افسردگی افتاد و باعث شد آودون زندگی خارج از استودیوی خود را آغاز کند. اودون در اینجا می گوید: «همه چیز کاهش می یابد. "کار نمی کند. این تنها چیزی است که شما را برنمی تابد."

شاید چون زندگی او چندان زیبا نبود، عکس‌های اودون همیشه جذاب نبود. برای مثال، وقتی نانسی ریگان را شلیک کرد، از تمام دستورالعمل‌های سرپرست خود پیروی کرد. سپس، در تصویر نهایی، روی دست‌های پنجه‌مانند او تمرکز کرد، که در تضاد با صورت کاملا صاف او بود.

گاهی اوقات برای به دست آوردن تصویری که می‌خواست، سوژه‌هایش را دستکاری می‌کرد، مانند زمانی که به دوک و دوشس ویندزور (پادشاه سابق ادوارد هشتم و والیس سیمپسون) شلیک کرد. آودون به آنها گفت که در راه عکسبرداری، تاکسی او با سگی برخورد کرد. این یک دروغ بود، اما به نظر می رسید که آنها آن را باور کرده بودند، و آودون در لبخند آنها گرفتار افتاد. سیمپسون به آودون گفت که با انتشار عکس‌ها او را از بین می‌برد، اما آودون که یهودی بود، علیرغم اینکه در طول جنگ جهانی دوم با نازی‌ها همدردی می‌کردند، این زوج را «دلسوز» توصیف کرد.

چارلز چاپلین، نیویورک، 13 سپتامبر 1952. عکس ریچارد اودون

از طریق خط کاری آودون مشخص است که عکاس جهان را فراتر از صفحات هارپرز بازار و ووگ دید. او هفت هفته در ویتنام منتظر ماند تا از ژنرال های آمریکایی جنگ عکاسی کند. ساکنان غرب آمریکا و شیکاگو 7 نیز از رعایای او به حساب می آمدند. این فیلم، آودون را به‌عنوان چهره‌ای پیچیده به تصویر می‌کشد، شخصیتی که مشارکت‌هایش بیش از حوزه عکاسی مد است.

همچنین او را به عنوان یک فرد پیچیده به تصویر می کشد، اما می توانست حتی فراتر از این هم پیش رود. هاوارد از ادعاهایی درباره تمایلات جنسی آودون که در کتاب‌هایی مانند آودون: چیزی شخصی، اثر نورما استیونز و استیون ام. ال. آرونسون، و تمرکز مایکل گراس: دنیای راز، سکسی، گاهی بد عکاسان مد، بیان شده است، دوری می‌کند. گراس گزارش می دهد که آودون با همکلاسی دبیرستانی خود، نویسنده جیمز بالدوین، که حتی روی کتابی به نام «هیچ شخصی» با آودون کار کرده بود، رابطه نامشروع داشت. در اینجا به آن پرداخته نمی شود.

(بنیاد آودون در زمان انتشار کتاب به شدت در مورد برخی از قسمت‌های شرح داده شده در Something Personal اعتراض کرد، اما توصیفات هویت جنسی عکاس را کاملا رد نکرد.)

هاوارد همچنین از این واقعیت که آودون کار خود را برای Vogue متوقف کرد، زمانی که آنا وینتور جایگزین گریس میرابلا به عنوان سردبیر شد و از جلدهای برش خورده هدشات خود دور شد، دست از کار کشید. این نیز به طور کامل نادیده گرفته می شود.

هاوارد در عوض بیشتر بر روی ارواح پر زرق و برق یک دوران ناپدید شده متمرکز شده است. صنعت مد توسط سرمایه داری مصرف شده است و مجلات مد توانایی خود را برای تأثیرگذاری از دست داده اند. تنها چیزی که برای ما باقی می ماند داستان های روزهای خوب گذشته و گورستانی از تصاویر نوستالژیک است. لازم نیست خیلی دقیق نگاه کنید تا ببینید شیطان در تصویر است. برای اثبات، کافی است به یکی از عکس‌های ارائه شده در اینجا نگاه کنید: پرتره اودون در سال 1952 از بازیگر چارلی چاپلین، که دو انگشت خود را به سمت سرش بالا می‌برد، انگار که خود شیطان است.