مشاهده دیگری از اسب فن لایت دوبلین که کمتر خالدار است

من خوشحالم که به لطف خواننده چشم عقاب دیگری، مشاهده دومین اسب فن لایت دوبلین را گزارش می کنم. همانطور که برایان گالوین ایمیل زد تا به من اطلاع دهد، این یکی در خیابان هندریک، نزدیک اسمیتفیلد است. و حتی از نمونه‌ای که قبلا در خیابان ارنه شناسایی شده بود، شکل بهتری دارد.

در حالی که کمی ضعیف به نظر می رسید، این یکی سرش را بالا گرفته است و در حالت پرانش کامل است. در هر صورت، اگرچه گونه‌ای که زمانی پربار بود، هنوز هم باید در معرض خطر انقراض در نظر گرفته شود، اما این واقعیت که حداقل دو اسب هنوز در آنجا وجود دارند، ممکن است این امکان را ایجاد کند که دوباره تولید مثل کنند.

مکان آخرین کشف بدون شک مناسب است. این سخنرانی کتی اسکافیل، مورخ شهر، در مورد اینکه چگونه اسب‌ها اثر خود را در دوبلین بر جای گذاشته‌اند، بود که برای اولین بار به موضوع این مجسمه‌های بادگیر که قبلا همه جا حاضر بودند، هشدار داد.

اما مهر تاریخ اسب حتی در نقشه منطقه اسمیتفیلد نیز آشکار است. به عنوان مثال، درست روبروی خیابان هندریک، مکانی است که هنوز «های مارکت» نامیده می شود. در همین نزدیکی یک خط پایدار نیز وجود دارد. و البته خود اسمیتفیلد نیز وجود دارد که مدت‌ها مترادف با نمایشگاه اسب است.

بقایای دیگر تسلط قبلی این حیوان «سنگ‌فرش‌ها و سنگ‌فرش‌ها» است، به نقل از بخشی از عنوان سخنرانی اسکوفل که هنوز هم در آنجا رایج است.

سنگ‌فرش‌ها ابتدا به‌عنوان سطح خیابانی مقاوم و زهکشی مناسب برای اسب‌هایی که بارهای سنگین را می‌کشند مورد استفاده قرار گرفت.

جوستل استون‌ها که اکنون فاقد بافت هستند، اما هنوز در بسیاری از مکان‌ها ایستاده‌اند، ستون‌های سنگی کوتاه و ناهمواری بودند که برای محافظت از پایه‌های دروازه و سایر بخش‌های آسیب‌پذیر ساختمان در برابر چرخش چرخ‌ها طراحی شده بودند.

خود خیابان هندریک این روزها تا حدودی غیرقابل توصیف است، اگرچه در یک وبلاگ عالی که من پیدا کردم به نام historyeye.ie شایسته یک ورودی قابل توجه است. حتی این با اذعان به محدودیت‌های خیابان شروع می‌شود، از جمله عدم ذکر آن در Ulysses، ننگی که به سختی زندگی می‌کند.

وبلاگ می‌گوید: «این هیچ‌وقت مکانی شیک نبود: «خیابانی کوتاه بین بازارهای علوفه، ذرت و گاو شهر در شرق و سربازخانه عظیم سلطنتی در غرب. خیابانی که ممکن است در مسیر رسیدن به یا از جای دیگری مورد استفاده قرار گیرد: آنقدر نادیده گرفته شده است که یک بار هم به کانون بزرگ جویس دوبلی نرسیده است.» در دهه 1700، ظاهرا تحت سلطه «Dutch Billies» بود، سبک معماری شیروانی به جاده که جلوه تعیین کننده شهر قبل از دوره گرجستان بود.

اما امروز، وبلاگ می‌گوید، آخرین بقایای قرن هجدهم، خانه‌ای قدیمی است که اکنون دو طبقه است، اما زمانی بلندتر و احتمالا شیروانی است که توسط مدیران تشییع جنازه بورک، در گوشه خیابان کویین اشغال شده است.

همانطور که اتفاق می افتد، جایی است که اسب فن لایت در آن ساکن است. بنابراین شاید مطابق با یکی از تئوری ها در مورد چگونگی پیدایش مجسمه ها، این یکی خود یادگاری از زمانی است که یاد پادشاه بیلی هنوز مورد احترام بود.

خیابان هندریک کوتاه است، اما ساکنان مشهوری در آن دیده می‌شود که معروف‌تر از ویلی دویل «تاچر» (1880-1933) نیستند.

او نیز با اسب ها در ارتباط بود: طبق برخی روایت ها او یک قمارباز حرفه ای بود. اما او نمی توانست آنقدر خوب باشد زیرا چیزی که بیشتر مورد توجه بود و نام مستعار خود را از آن به دست آورد، درخواست وام از مردم بود.

او توسط هری کرنوف (که هنگام ژست گرفتن از او به دنبال "ده باب" بود) به عنوان یکی از جفت مشروب‌خواران در تصویری به نام پرنده‌ای که هرگز روی یک بال پرواز نمی‌کرد، نقاشی شد که سال‌ها در میخانه دوبلین، اوبراین در خیابان لیسون آویزان بود. و همانطور که قبلا در اینجا ذکر شد، این ممکن است پیامدهای گسترده ای داشته باشد.

داستان از این قرار است که یک طراح هالیوود یک بار از میخانه بازدید کرد و با صدای تیز و گوش های تقریبا بیگانه دویل تحت تأثیر قرار گرفت. طراح بعدا روی Star Trek کار کرد و بنابراین، طبق افسانه ها، Toucher ویژگی های خود را به آقای Spock قرض داد.

خواه این حقیقت باشد یا داستان تخیلی، ادعاهای هندریک استریت در مورد تاریخ سینما به همین جا ختم نمی شود.

درست همانطور که اسمیتفیلد در نسخه سینمایی جاسوسی که از سرما وارد شد در سال 1965 در نقش برلین پس از جنگ ظاهر شد، به نظر می رسد خانه قدیمی در گوشه خیابان هندریک در یک فیلم هیجان انگیز در سال 1960 که نیم قرن قبل در لندن اتفاق می افتد، به نام محاصره خیابان سیدنی نمایش داده می شود.

من نمی توانم آن را در گزارش های آرشیو روزنامه های ایرلندی از صحنه های فیلم برداری شده در اینجا بیابم. اما در توصیف یکی دیگر از لوکیشن‌ها، خیابان Donore، خبرنگار کورک اگزمینر در دوبلین (کمی تدافعی) خاطرنشان کرد: «به هر سمتی که می‌خواهید انتخاب کنید... یکی از دلایل ساخت این فیلم در دوبلین این است که ما هنوز در اینجا خیابان‌هایی داریم که شبیه خیابان‌های ایست اند لندن پنجاه سال پیش است.»

امروزه حداقل یک ساختمان مدرن به وضوح در خیابان هندریک وجود دارد: هتلی به نام هندریک، هتلی که خود را به عنوان اولین هتلی در ایرلند اختصاص داده است که به «هنر خیابانی» اختصاص دارد.

با این حال، با گذشته منطقه، از جمله "سمت تاریک تر شهر" معامله می کند. بنابراین، وب سایت هتل به خود می بالد که خیابان هندریک "از مدت ها پیش زمزمه های فراموش نشدنی" و "قصه های ارواح ناآرام" را به همراه داشته است. این‌ها مشخص نشده‌اند، اما شاید اسبی که در نزدیکی چراغ‌های هوا قرار دارد، اکنون به لیست اضافه شود.