مشخصات Snap Hands-On: Dorky، سرگرم کننده و بالقوه بیش از حد جاه طلبانه

پس از گذشت نزدیک به یک دهه از بازی، اسنپ بالاخره آماده است تا عینک های واقعیت افزوده خود را به جهان تحویل دهد. من مشخصات اسنپ را در ماه ژوئن و زمانی که برای اولین بار معرفی شدند پوشش دادم، اما در آن زمان این فرصت را پیدا نکردم که آنها را برای خودم امتحان کنم، که طبیعتا سؤالات زیادی در مورد نحوه پوشیدن آنها برایم ایجاد کرد - سؤالاتی که اکنون (عمدتا) می توانم آنها را روشن کنم.

پس از مدت زمان معقولی با مشخصات روی صورت و گوش‌هایم، امروز هم خبرهای خوب و بدی برای عینک‌های AR دارم.

اگر چیزی وجود داشته باشد که مشخصات فاقد آن باشد، آن جاه طلبی است. همانطور که در ماه ژوئن نوشتم، این عینک‌های هوشمند به سبک عینک‌های هوش مصنوعی متا نیستند. در حالی که نمایشگر Meta Ray-Ban یک صفحه نمایش کوچک در خود دارد (یک صفحه نمایش 600 در 600 پیکسل در گوشه سمت راست پایین یک لنز)، Snap Specs به دنبال چیزی بزرگتر است - آنها به سمت واقعیت افزوده می روند.

این بدان معناست که صفحه نمایش تنها مجرای چیزهایی مانند اعلان های دو بعدی و ناوبری نیست. آنها DNA بیشتری را از هدست های واقعیت ترکیبی مانند Meta's Quest 3 دریافت کرده اند. با مشخصات روی صورتتان، به برنامه‌ها و تجربیاتی دسترسی دارید که در واقع چیزهای دیجیتالی را روی کره چشم‌های شما قرار می‌دهند. من برای اولین بار مجبور شدم برخی از آن چیزها را خودم نگاه کنم، و این تجربه کمی غلتکی است.

در ابتدا، همه چیز بسیار چشمگیر است. من توانستم تجربیاتی مانند Soccer Skills را امتحان کنم، که یک برنامه واقعیت افزوده است که به شما امکان می دهد یک توپ فوتبال را دریبل کنید در حالی که مشخصات شما به شما جهت می دهد، با فلش های تقویت شده که باید توپ را از میان آنها حرکت دهید تا تمرین را کامل کنید. قرار نیست دروغ بگویم: سرگرم کننده بود. من انتظار ندارم که کسی با پوشیدن Specs به ارلینگ هالند بعدی تبدیل شود، اما برای اهداف تمرینی سبک یا صرفا سرگرمی، موثر بود.

برنامه هایی مانند دومینو کمتر سرگرم کننده بودند. این به این معنا نیست که من با بازی دومینو یا نحوه طراحی تجربه اسنپ مشکلی دارم، اما عملا بازی کردن با هم به دلیل احتمالا بزرگترین مشکل من با مشخصات: میدان دید (FOV) کمی مانع شد.

مشخصات ممکن است نسبت به نسل قبلی متمرکز بر توسعه‌دهنده دارای یک FOV بسیار بهبود یافته باشد - 51 درجه بیش از 45 درجه - اما در مقایسه با هدست‌های بزرگ‌تری مانند Quest 3 که دارای FOV 110 درجه است، همچنان مانند یک پنجره تنگ به نظر می‌رسد. به عبارت غیر فنی، این بدان معناست که ممکن است در نهایت به دنبال رابط کاربری دیجیتالی که قرار است به آن نگاه کنید، به اطراف خود نگاه کنید.

برای مثال، وقتی دومینو را با نماینده اسنپ بازی می‌کردم، کمی زمان برد تا حتی دومینوهایی را که قرار بود در اطرافشان حرکت می‌کردم پیدا کنم - آنها در سمت چپ، دور از دید من بودند، و هر بار که می‌خواستم دومینو را جابه‌جا کنم، باید دوباره به دنبال آن می‌گشتم.

FOV همچنین بر UI تأثیر می گذارد. من مجبور شدم اندازه‌ی پنجره‌ها را زیاد تغییر دهم و سعی کنم آنها را در موقعیتی قرار دهم که به راحتی قابل نگاه کردن باشد. به عنوان مثال، هنگام استفاده از برنامه‌هایی مانند ترجمه، متنی که قرار بود در حالی که نماینده اسنپ با من ایتالیایی صحبت می‌کرد بخوانم، دوست داشت از دید دور شود و در حین صحبت کردن، نگاه من به زمین باشد. ترجمه قوی و سریع بود، اما اگر به نظر بیایید در حالی که کسی با شما صحبت می کند نادیده می گیرید، شما را خیلی دور نمی کند.

اگر قرار است اسنپ مشخصات خود را به اندازه یک هدست مفید نشان دهد، افزایش FOV اولین کاری است که شروع می کنم.

به طور کلی، رابط کاربری نسبتا شهودی است و شبیه به VisionOS VisionOS است، اگرچه تقریبا به همان اندازه سریع نیست (بدون جناس). می‌توانید لبه یک پنجره را برای تغییر اندازه فشار داده و بکشید یا آن را به قسمتی از صفحه که می‌خواهید در آن قرار گیرد بکشید. همچنین می‌توانید آن را طوری تنظیم کنید که شما را دنبال کند، که کار می‌کند، اما می‌تواند از بهبودهایی نیز استفاده کند. راه رفتن در اطراف با صفحه‌ای که به حرکت شما چسبانده شده است، تاری نسبتا قابل توجهی ایجاد می‌کند، که اگر می‌خواهید چیزی را در حال پرواز ببینید، می‌تواند مشکل‌ساز باشد.

با این حال، حتی با وجود دمدمی بودن، اسنپ روی چیزی است. برخلاف محصولات با اندازه مشابه مانند نمایشگر Meta Ray-Ban، می توانید همه چیز را در رابط کاربری مشخصات بدون سخت افزار اضافی کنترل کنید - بدون Neural Band à la Meta گران قیمت.

شاید یکی از مناطقی که از من انتظار دارید بیشتر از همه در مورد مشخصات غوطه ور شوم، در واقع منطقه ای باشد که به نظر من بسیار چشمگیرتر است - اندازه.

با توجه به این واقعیت که این عینک ها قادر به واقعیت مختلط صادقانه با خدا هستند، بسیار کوچک هستند. بله، آنها بسیار بزرگتر از یک عینک معمولی و حتی صفحه نمایش Meta Ray-Ban هستند، اما کسری کوچک از اندازه هدست هایی مانند Quest یا Vision Pro هستند. جفتی که من پوشیدم (کوچکتر) 132 گرم وزن دارد، و علیرغم سنگین بودن، متوجه شدم که آنها بیشتر روی صورتم سبک هستند، هرچند کمتر روی گوشهایم. فقط استفاده طولانی مدت مشخص می کند، اما اینها آنقدر که من فکر می کردم حجیم نیستند.

من نمی‌خواهم تمام روز Specs را بپوشم، اما در کوتاه مدت آنها را قابل کنترل یافتم، به خصوص با توجه به تجربیاتی که آنها اجازه می‌دهند.

اینکه آیا واقعا با پوشیدن آن‌ها در هر مکانی احساس راحتی می‌کنید، کاملا یک سؤال دیگر است. اینها به طور قابل توجهی عینک معمولی نیستند - آنها درشت هستند - بنابراین اگر می خواهید آنها را بزنید، فقط باید آن را داشته باشید.

بر اساس تخمین بیشتر مردم، شما با آن‌ها بد به نظر خواهید رسید، اما در مقایسه با هدست‌های واقعیت مجازی، ضریب خاموشی به میزان قابل توجهی کاهش می‌یابد. و این واقعیت که اسنپ به یک دستگاه AR مستقل دست یافته است که حتی به اندازه یک عینک معمولی است، چشمگیر است.

تا زمانی که در مورد سخت افزار صحبت می کنیم، شایان ذکر است که صفحه نمایش با وضوح بالا یا روشن ترین صفحه نمایش در جهان نیست، اما همچنان برای اکثر فعالیت هایی که ممکن است با آن ها انجام دهید کافی است. من توانستم آن را هم در فضای باز و هم در داخل خانه ببینم، و از لنزهای الکتروکرومیک که به شما اجازه می‌دهند به طور خودکار رنگ را برای ایجاد کنتراست بیشتر تنظیم کنید، قدردانی کردم.

هنگامی که آنها را با رقبا مقایسه کنید، مشخصات حتی چشمگیرتر می شوند. من عینک‌های واقعیت افزوده مشابه را از شرکت‌هایی مانند RayNeo و Inmo امتحان کرده‌ام، و مشخصات به راحتی از همه آن‌ها پیشرفته‌تر است. آیا این پالایش اضافی برای بیشتر افراد مهم است؟ احتمالا نه. AR آنقدر جدید است که هیچ چارچوب مرجع واقعی برای اکثر افراد وجود ندارد، بنابراین گریپ ها در یک سیلو وجود دارند.