مشکل غذاهای دریایی فرانسه از جای دیگری شروع می شود

بخش عمده ای از پودر ماهی و روغن ماهی که از غذاهای دریایی مصرف شده در فرانسه حمایت می کند، از زنجیره های تامین جهانی مرتبط با آلودگی، سوء استفاده از نیروی کار، صید بی رویه و ناامنی غذایی در کشورهای فقیرتر می آید.

در 6 مارس 2024، پاسکال گومن، رئیس Saumon de France، قلم‌های ماهی قزل آلا شرکت خود را در Cherbourg به عنوان بخشی از آینده غذایی فرانسه ارائه کرد. گومین در مصاحبه ای برنامه هایی را برای انطباق مزرعه با تغییرات آب و هوایی تشریح کرد و به حمایت رسمی برای توسعه اشاره کرد. گومن گفت: "وزارت کشاورزی فرانسه هدفی را برای پرورش 20000 تن ماهی قزل آلا در فرانسه تا سال 2030 تعیین کرده است." او استدلال کرد که وعده پرورش ماهی این است که هم پایدار است و هم برای حاکمیت غذایی مهم است. او گفت: «ما باید یک کشور پیشرو در آبزی پروری باشیم، اما در حال عقب افتادن هستیم.»

صنعت و فعالیت دولتی آبزی پروری در فرانسه ساده بوده است: مردم غذاهای دریایی بیشتری می خواهند، به سرعت به محدودیت های قابل برداشت از طبیعت رسیده است، و پرورش ماهی راهی برای تامین تقاضای رو به رشد و در عین حال کند کردن فروپاشی اقیانوس ها است. آنیک ژیراردین، وزیر سابق دریا، در سال 2021 گفت: "مقدارهای صید شده برای تغذیه مصرف کنندگان کافی نیست."

طرح Haut-Commissariat au در مورد پرورش ماهی این نکته را در سال 2023 تکرار کرد و اظهار داشت که در شرایط تغییرات آب و هوایی و صید بی رویه، "توسعه مسئولانه" آبزی پروری می تواند عرضه را بدون تضعیف بخش ماهیگیری افزایش دهد.

هر چند مشکلی وجود دارد. دانیل پاولی، مدیر پروژه ابتکار دریا در اطراف ما در دانشگاه بریتیش کلمبیا، گفت: «میزان فروش صنعت آبزی پروری کاملا اشتباه است. او توضیح داد که محبوب ترین انواع غذاهای دریایی پرورشی که در فرانسه مصرف می شود - ماهی قزل آلا، میگو، ماهی قزل آلا، ماهی باس دریایی، ماهی دریایی - از انواع ماهی های وحشی تغذیه می شود که آبزی پروری ادعا می کند که در آن صرفه جویی می کند، در نتیجه تخلیه اقیانوس ها را تسریع می بخشد، نه کاهش آن. دو سوم آبزی پروری جهانی گونه هایی را پرورش می دهند که با پودر ماهی و روغن ماهی تغذیه می شوند، موادی که از پختن و پودر کردن ماهی های صید شده وحشی تهیه می شوند.

به عنوان مثال، یک ماهی آزاد پرورشی قبل از اینکه به بازار برسد، در برخی مزارع بیش از شش برابر وزن خود ماهی صید شده وحشی می خورد.

برای نمایش این محتوا از YouTube، باید ردیابی تبلیغات و سنجش مخاطب را فعال کنید.

به نظر می‌رسد یکی از افزونه‌های مرورگر شما بارگیری پخش‌کننده ویدیو را مسدود می‌کند. برای تماشای این محتوا، ممکن است لازم باشد آن را در این سایت غیرفعال کنید.

نگرانی در مورد آبزی پروری بسیار فراتر از سرنوشت اقیانوس ها است. طبق تحقیقات گسترده‌ای که توسط The Outlaw Ocean Project، یک سازمان خبری مستقر در واشنگتن، دی سی، خوراکی که بیشتر این صنعت را تامین می‌کند، با هزینه‌های پنهان دیگری نیز همراه است. این هزینه ها شامل از دست دادن مشاغل ماهیگیری صنعتگر، قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی مزمن، مرگ و میر کارگران قابل اجتناب، اعتراضات خشونت آمیز معمولا به دلیل بوی بد کارخانه های پودر ماهی و تشدید تنش های ژئوپلیتیکی به دلیل رقابت کشورها برای منابع کمیاب پروتئین است.

آنچه که اقتصاددانان اغلب آن را «خارجی‌ها» می‌نامند، این تأثیرات اجتماعی و زیست‌محیطی دقیقا بهایی را می‌پردازند که عمدتا توسط کشورهای فقیرتر که در آن مواد غذایی برداشت و پردازش می‌شود، بسیار دور از جایی که غذاهای دریایی لوکس حاصل مصرف می‌شود، پرداخت می‌شود.

در گامبیا و موریتانی، تحقیقات نشان داد که چگونه این صنعت باعث ناامنی غذایی می شود، زیرا ماهی هایی که زمانی جوامع محلی را حفظ می کردند به طور فزاینده ای برای صادرات به کارخانه های پودر ماهی هدایت می شوند. در جزایر دور افتاده در شرق دور روسیه و در منطقه سین کیانگ چین، گزارش ها به جزئیات استفاده از کار اجباری در کشتی ها، مزارع و کارخانه ها پرداختند.

در کشورهای دیگر، مانند هند و پرو، این صنعت با حداقل 80 حادثه ناآرامی مدنی گره خورده است، برخی از آنها خشونت آمیز، معمولا به شکل اعتصابات کارگری و اعتراضات اجتماعی ناشی از آلودگی آب یا بوی تعفن کارخانه هایی که هزاران تن ماهی در حال تجزیه را می پزند.

این تحقیقات چهار ساله تقریبا کل صنعت جهانی پودر ماهی، از جمله بیش از 1400 کارخانه پودر ماهی در 64 کشور جهان را ترسیم کرد که زنجیره تامین از کشتی‌های ماهیگیری تا کارخانه‌های فرآوری، کارخانه‌های خوراک، مزارع پرورش ماهی و خرده‌فروشان غذاهای دریایی را ردیابی کرد. تلاش گزارش دهی شامل ده ها روزنامه نگار از کشورهای مختلف بود که از کارخانه ها و مزارع بازدید کردند و در دریا سوار کشتی های پودر ماهی شدند.

هدف این بود که آنچه را که اقتصاددانان «خارجی‌های» این صنعت می‌نامند، شرح دهیم - هزینه‌های اجتماعی پنهان و جابجا شده تولید این خوراک که به ندرت در ترازنامه شرکت‌های غذای دریایی وابسته به آن ظاهر می‌شود.

تحقیقات نشان داد که صنعت پودر ماهی نیز به تنش های ژئوپلیتیکی کمک می کند.

به عنوان مثال، در سال 2021، یک دوجین ترالر ته‌نشین ترکیه‌ای که به‌طور غیرقانونی در دریای اژه ماهیگیری می‌کردند، زمانی که دانشمندان شروع به فیلم‌برداری از فعالیت‌های آنها کردند، سعی کردند یک کشتی تحقیقاتی یونانی را به زیر بکشند. در سال 2018، پس از آن که یک ماهیگیر توسط گارد ساحلی موریتانی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد، شورش هایی در سن لوئیس، سنگال رخ داد، در حالی که موریتانیایی ها می گویند یورش برون مرزی یک قایق پودر ماهی بود. از اواسط دهه 1970، مراکش صحرای غربی را به صورت نظامی اشغال کرده است، حضوری که بیش از 10 حکم دادگاه دادگستری اتحادیه اروپا و قطعنامه های مختلف سازمان ملل آن را غیرقانونی تلقی کرده اند.

با این حال، کشتی‌های مراکشی به طور معمول در آب‌های صحرای غربی ماهی می‌گیرند، صید غیرقانونی خود را به پودر ماهی در کارخانه‌های صحرای غربی تبدیل می‌کنند و سپس آن را به مزارع جهانی صادر می‌کنند که برچسب مراکشی دارند. درگیری شدید بر سر کامیون ها که بسیاری از آنها این ماهی و پودر ماهی را به خارج از صحرای غربی حمل می کردند، منجر به فروپاشی آتش بس 29 ساله بین کشورها در سال 2020 شد. در سال 2024، یک کارخانه پودر ماهی صحرای غربی روغن ماهی را به یک واردکننده فرانسوی به نام S.A.S عرضه کرد. چ.

به گفته Bait to Plate، ابزار آنلاینی که زنجیره تامین غذاهای دریایی را ترسیم می کند، Daudruy Van Cauwenberghe & Fils، که مکمل های خوراک دام را در وب سایت خود تبلیغ می کند. S.A.S. چ. Daudruy Van Cauwenberghe & Fils به یک درخواست برای اظهار نظر پاسخ ندادند.

بیشترین میزان مواجهه فرانسه با این مشکلات کمتر از ماهی سالمون خانگی است تا بیش از 6 میلیارد یورو غذاهای دریایی که این کشور سالانه وارد می کند، از جمله میگو، قزل آلا، تیلاپیا و دیگر اشکال ماهی که به شدت به پودر ماهی و روغن ماهی متکی هستند. به عنوان مثال، میگوهایی که در مزارع اکوادور پرورش داده می‌شوند و در خواربارفروشی‌های بزرگ فرانسه مانند E.LeClerc، Cora و Carrefour به فروش می‌رسند، با آرد ماهی از گیاهان در سرتاسر آمریکای لاتین تغذیه می‌شوند که منجر به مرگ حداقل پنج کارگر، 20 مورد ماهیگیری غیرقانونی، و بیش از 12 مورد از ناآرامی‌های مدنی از سوی همسایگان معترض شده است.

تحقیقات نشان داد که از کارخانه های پودر ماهی استفاده می شود. گروه کارفور، که مالک کورا نیز هست، گفت که فورا تحقیقاتی را در مورد مسائل مربوط به زنجیره تامین خود آغاز کرده و "در صورت عدم انطباق تایید شده، تمام اقدامات لازم را انجام خواهد داد"، که می تواند شامل حذف منابع تامین "که با استانداردهای اخلاقی و زیست محیطی ما مطابقت ندارند" باشد. E.Leclerc به یک درخواست برای اظهار نظر پاسخ نداد.

بیش از شصت درصد ماهی قزل آلا خورده شده در فرانسه از مزارع نروژ به دست می آید که به شدت متکی به خوراک ماهی وارداتی است که از ماهی های صید شده وحشی تهیه می شود. خوراک پرورش این ماهی قزل آلا با طیف وسیعی از اثرات مستند، از جمله ناامنی غذایی در غرب آفریقا، آلودگی ناشی از زباله و مواد شیمیایی، و گسترش انگل ها و بیماری ها به جمعیت ماهی های وحشی مرتبط است. بررسی 2024 Science Advances نشان داد که حدود 87 درصد از پودر ماهی جهان به آبزی پروری اختصاص می یابد، در حالی که تقریبا هفت درصد به خوک ها و حدود پنج درصد به مرغ می رسد.

اقیانوس ها بار سنگین و تا حد زیادی نامرئی را از صنعت پودر ماهی و روغن ماهی متحمل می شوند. بیش از یک پنجم ماهی های صید شده وحشی در سراسر جهان برای مصارف غیر انسانی، به ویژه به عنوان خوراک ماهی، مرغ و خوک استفاده می شود. این تحقیق بیش از 2400 کشتی مرتبط با تولید پودر ماهی را ارزیابی کرد که در آب های حداقل 30 کشور فعالیت می کردند.

این نشان داد که بیشتر این کشتی‌ها به طور کامل با منشور جهانی شفافیت شیلات، راهنمای ایجاد شده توسط گروه‌های جامعه مدنی برجسته اقیانوس‌ها که استانداردهای پاسخگویی برای ناوگان ماهیگیری صنعتی را شرح می‌دهد، مطابقت ندارند. به عنوان مثال، کمتر از 30 درصد ناوگان دارای اطلاعات مکان عمومی در دسترس بودند و کمتر از 25 درصد دارای شماره شناسایی منحصر به فرد کشتی یا پلاک کشتی بودند. چنین تیرگی ناوگان را برای پلیس سخت می کند.

مطالعات علمی حداقل نیمی از گونه‌هایی را که توسط کشتی‌های پودر ماهی مورد ارزیابی قرار گرفتند به‌عنوان «استثمار بیش از حد» یا بدتر طبقه‌بندی کردند. بیشتر کشتی‌های این ناوگان، کشتی‌های دریایی یا تراول‌هایی هستند که تورهای وسیعی را برای گرفتن دسته‌های متراکم ماهی مستقر می‌کنند. هر دو نوع دنده با سطوح بالای زباله همراه هستند و به طور معمول در حجم زیادی از گونه های صید جانبی و غیرهدف حمل می شوند.

حداقل 165 کشتی در ناوگان جهانی پودر ماهی، ترالرهای کف بودند، که شکل مخرب خاصی از ماهیگیری را انجام می دادند که از تورهای سنگینی استفاده می کند که کف اقیانوس را خراش می دهد و تقریبا همه چیز را در مسیر آنها نابود می کند. مشکل ماهیگیری ناپایدار با یارانه‌های سنگین دولتی که باعث می‌شود کشتی‌های زیادی در حال فعالیت باشند، تشدید می‌شود و فشار بر ماهیگیری که قبلا تحت فشار قرار گرفته است را تسریع می‌کند.

پالی گفت: «هر گونه حسابرسی از تأثیر واقعی آبزی پروری نه با مزرعه، بلکه با خوراک شروع می شود». "و این نوع حسابداری تصویر بسیار متفاوتی را نسبت به صنعت ارائه می دهد."

در بیشتر تاریخ بشر، ما آنچه را که اکوسیستم ها به تنهایی تولید می کردند می خوردیم: ماهی های وحشی، حیوانات چرا، و محصولاتی که برای مردم کشت می شدند. دام ها عمدتا با علف ها و پسماندهای کشاورزی که انسان ها نمی خوردند زنده می ماندند. امروز، ما کار متفاوتی انجام می دهیم: ما غذایی را پرورش می دهیم یا صید می کنیم که مردم بتوانند آن را بخورند و به جای آن به حیوانات بدهند، به ویژه در دامداری های صنعتی و پرورش ماهی. این کالری ها قبل از مصرف تبدیل می شوند.

این دگرگونی جهانی زنجیره تغذیه را دوباره سیم‌کشی کرده و مزارع و اقیانوس‌ها را به سیستم‌های مهندسی شده پردازش کالری تبدیل کرده است. شبکه غذایی طبیعی، متشکل از اینکه چه کسی چه چیزی می خورد و چگونه انرژی از گیاهان به حیوانات به انسان منتقل می شود، دیگر عمدتا توسط اکوسیستم ها تعیین نمی شود. اکنون با طراحی صنعتی شکل گرفته است. حیوانات کمتر شبیه حساب‌های پس‌اندازی شده‌اند که زباله‌ها را به غذا تبدیل می‌کنند، و بیشتر شبیه کارخانه‌های بیولوژیکی هستند که توسط کالاهای خوراکی تجارت جهانی مانند سویا و پودر ماهی اداره می‌شوند.

طبق یک مطالعه در سال 2017 که در مجله Fish and Fisheries منتشر شد، تقریبا 90 درصد از صید مورد استفاده برای تولید پودر ماهی در سطح جهان برای انسان خوراکی است. اکثر کارخانه های پودر ماهی در سراسر جهان به جای پردازش ضایعات یا محصولات جانبی غیرقابل خوردن، به ماهی کامل متکی هستند که این امر باعث تشدید کمبود پروتئین محلی می شود.

علم غذای حیوانات - ترکیب ذرت، سویا، غلات و موادی مانند پودر ماهی برای پرورش سریعتر، کارآمدتر و در مقیاس بزرگتر دام - در ظهور تمدن مدرن نقش اساسی داشته است. تکنیک های دامپروری تقریبا 12000 سال پیش در هلال حاصلخیز نامیده می شود، منطقه ای که از بین النهرین تا مصر امتداد دارد. در کنار نوآوری هایی مانند آبیاری و گاوآهن، اهلی کردن دام ها انسان ها را قادر می سازد تا سیستم های غذایی پایدار بسازند، به طور دائم ساکن شوند و در نهایت شهرها را توسعه دهند.

با تغییر کشاورزی از چرای حیوانات در زمین های باز به نگهداری آنها، انسان ها مسئولیت ارائه جیره های متعادل را بر عهده گرفتند که پیش درآمد اولیه سیستم های خوراک صنعتی امروزی است.

کریستین آ. وینترستین در کتاب خود در سال 2021 به نام انقلاب آرد ماهی نشان می دهد که چگونه جریان هومبولت - یک سیستم بالا آمدن سرد و غنی از مواد مغذی در امتداد سواحل اقیانوس آرام آمریکای جنوبی - به عنوان یک معدن پروتئین دوباره تصور شد. او استدلال می کند که این تغییر، پرو را به یک ابرقدرت جهانی پودر ماهی تبدیل کرد که مسئول تقریبا یک چهارم تولید جهانی است. پودر ماهی به یک ورودی حیاتی تبدیل شد که پس از جنگ جهانی دوم به گسترش پرورش مرغ و خوک صنعتی و بعدا آبزی پروری، به ویژه در شمال اروپا و ایالات متحده، دامن زد.

از آن زمان، این مدل بسیار فراتر از پرو گسترش یافت، از جمله در غرب آفریقا و آسیای جنوب شرقی.

آبزی پروری مدرن مزایایی دارد. پرورش ماهی میلیون ها نفر را در تمام طول سال به پروتئین مقرون به صرفه دسترسی دارند. به عنوان مثال، در هند، آبزی پروری منبع حیاتی شغل، به ویژه برای زنان است. در بنگلادش، پرورش ماهی منجر به کاهش کلی قیمت ماهی شده است و این امر باعث شده است تا برای خانوارهای کم درآمد بیشتر در دسترس باشد. حتی با توجه به مواد تشکیل دهنده خوراک مانند سویا و پودر ماهی و حمل و نقل به ایالات متحده، برخی از ماهی های پرورشی، از جمله ماهی تیلاپیا و ماهی آزاد اقیانوس اطلس، نسبت به گوشت گاو یا خوک، گاز گلخانه ای کمتری در هر پوند منتشر می کنند.

برداشت دوکفه ای، مانند صدف، صدف، گوش ماهی و صدف، نوع خاصی از آبزی پروری پایدار است، زیرا این گونه ها به خوراک نیاز ندارند. بر اساس مقاله 2020 Nature Food، این نوع کشاورزی همچنین دارای ردپای کربن بسیار کم است و پوسته هایی تولید می کند که می توانند به عنوان نوعی جذب کربن عمل کنند. از سال 2022، تقریبا یک سوم آبزی پروری جهانی به ورودی های خوراک خارجی نیاز نداشت. فرانسه پس از اسپانیا دومین تولیدکننده بزرگ غذاهای دریایی پرورشی اتحادیه اروپا از نظر حجم است و دوکفه ای ها تقریبا 80 درصد از تولید این کشور را تشکیل می دهند.

صنعت خوراک تاکید کرده است که اتکای خود به پودر ماهی و روغن ماهی و به ویژه استفاده از ماهی کامل یا ماهی که مردم می توانند بخورند، کاهش می یابد. با این حال، با رشد کلی آبزی پروری، تقاضا برای پودر ماهی نیز افزایش می یابد. بر اساس گزارش سازمان خواربار و کشاورزی سازمان ملل متحد، پیش‌بینی می‌شود که میزان کل تولید جهانی پودر ماهی بین سال‌های 2022 تا 2032 نزدیک به 10 درصد افزایش یابد.

ورونیک جامین، سخنگوی IFFO، انجمن بین المللی پودر ماهی، در پاسخ به سوالی درباره نگرانی های پایداری مرتبط با صنعت او، گفت که پرورش ماهی "کارآمدترین سیستم پروتئین حیوانی" است. او افزود که "نقش سازمان او این نیست که در کدام بازارها از پودر ماهی و روغن ماهی استفاده کنند." او گفت: «چارچوب‌های پایداری اگر اقتصاد دنیای واقعی را نادیده بگیرند، کار نمی‌کنند، و شرکت‌های غذاهای دریایی باید به «آنچه مردم واقعا می‌خواهند بخرند و بخورند» پاسخ دهند.

فرانسه نه تنها مصرف کننده غذاهای دریایی پرورشی بوده است. همچنین سعی کرده است به یافتن جایگزین هایی برای پودر ماهی کمک کند. در شمال فرانسه، در داخل یک انبار وسیع، میلیون‌ها لارو کرم آردآلو در سینی‌های انباشته شده در Ynsect، شرکتی که وعده تولید انبوه پروتئین حشرات را به عنوان جایگزینی برای پودر ماهی در خوراک دام و آبزیان داده بود، چرخیدند. هنگامی که این شرکت در سال 2021 به عنوان بزرگترین مزرعه حشرات در جهان دست به کار شد، وزیر کشاورزی فرانسه از آن به عنوان نمادی از "فتح مجدد حاکمیت پروتئین" در این کشور استقبال کرد.

سرمایه گذاران بیش از نیم میلیارد دلار به این شرکت ریختند.

علاوه بر این، معلوم شد که حشرات به اندازه ای که تبلیغ می شود یک راه حل دایره ای نیستند. یکی از اصلی‌ترین نقاط فروش این صنعت این بود که لاروها را می‌توان روی زباله‌ها پرورش داد. اما در اتحادیه اروپا، قوانین پیشگیری از بیماری تا حد زیادی تولیدکنندگان حشرات را از تغذیه آنها با زباله های غذای خانگی، کود یا ضایعات غذا منع می کند. در عوض، اکثر تولیدکنندگان باید به محصولات با علوفه خوراک تکیه کنند. در نتیجه، بخشی که به‌عنوان راهی برای کاهش فشار بر اقیانوس‌ها تبلیغ می‌شود، در بسیاری از موارد به رقابت با مردم و دام‌ها برای منابع کشاورزی یکسان ختم شده است.

درسی که از Ynsect گرفتیم این نبود که جایگزین کردن پودر ماهی غیرممکن است. این بود که هیچ جایگزین آسانی برای انتظار در بال ها وجود ندارد.

در حال حاضر، این الگو ادامه دارد: ماهی های وحشی صید می شوند و به خوراک تبدیل می شوند، در حالی که هزینه های این تولید در جای دیگری باقی می ماند. و گزارش در سراسر چندین قاره و اقیانوس نشان داد که چقدر این هزینه ها می تواند متفاوت باشد. در شیلی، صدها معترض هنگام تظاهرات علیه تعطیلی زودهنگام فصل ماهیگیری، لاستیک‌ها را سوزاندند و بزرگراه‌های ساحلی و خطوط راه‌آهن را مسدود کردند، اقدامی که تا حدودی ناشی از صید بی‌رویه ماهیگیری است. در روسیه، کارگران فرآوری ماهی در شهرهای دورافتاده شرکت در مناطق دورافتاده کشور به اسارت درآمدند یا در کشتی‌های دور از ساحل گیر کردند.

یکی از کارگران در یک التماس به ولادیمیر پوتین که در یک برنامه تلویزیونی فراخوان درباره کارخانه پودر ماهی شرکت داشت، گفت: «مردم جایی برای رفتن ندارند، پولی ندارند. کارگر دوم گفت: "لطفا به ما کمک کنید."

در تبت، دولت چین تقریبا نیم میلیون تبتی را جابجا کرده است و روستاها و صومعه‌ها را برای پروژه‌های توسعه‌ای مانند سدهای برق آبی و مزارع پرورش ماهی تسطیح کرده است. بر اساس گزارش دیده‌بان حقوق بشر در سال 2024، این تلاش اغلب از تاکتیک‌های اجباری، از جمله ملاقات‌های مکرر از خانه، تهدید به تعقیب کیفری، و هشدارهایی مبنی بر قطع خدمات عمومی برای افرادی که از جابجایی امتناع می‌کنند، استفاده می‌کند. در پاسخ به این نوع سیاست‌ها، حداقل 169 تبتی خود را به آتش کشیدند، معمولا در مقابل دوربین، خارج از ایستگاه‌های پلیس، صومعه‌ها یا میادین عمومی.

در سین‌کیانگ، بیش از یک میلیون نفر در اردوگاه‌های بازداشت نگهداری می‌شوند، و دولت به دلیل صحبت به زبان‌های مادری یا انجام سنت‌های مذهبی و فرهنگی دست به تصرف زمین در مقیاس بزرگ، عقیم‌سازی اجباری و مجازات‌های کیفری زده است.

در این تحقیق بیش از 1000 مزرعه ماهی در سین کیانگ و تبت نقشه برداری شد که تخمین زده می شود سالانه نیم میلیارد دلار غذاهای دریایی پرورشی تولید می کنند که بیشتر آنها به بیش از 12 کشور از جمله ایالات متحده صادر می شود. تلاش چین برای ترویج پرورش ماهی در تبت و سین کیانگ تا حدی با سرکوب شدید دولتی، از جمله تصاحب گسترده زمین، نظارت شدید پلیس، و زندانی کردن ده‌ها هزار نفر از ساکنان محلی تسهیل می‌شود.

ایالات متحده همه کالاهایی را که «به طور کامل یا جزئی» توسط کارگران سین کیانگ یا اقلیت‌های قومی منطقه تولید می‌شود، با این فرض که با کار اجباری تحت حمایت دولت ساخته شده‌اند، ممنوع می‌کند. چنین قانونی برای تبت وجود ندارد. قانون اتحادیه اروپا، که در فرانسه اعمال می‌شود، چین را مشخص نمی‌کند، اما محصولات ساخته شده با کار اجباری را از عرضه یا عرضه در بازار اتحادیه اروپا، از جمله واردات، ممنوع می‌کند.

از آنجایی که تولید غذاهای دریایی جهانی‌تر شده است، زنجیره‌های تامین آن طولانی‌تر شده است و برای مصرف‌کنندگان سخت‌تر شده است که بدانند آیا این محصولات به‌طور پایدار یا قانونی برداشت شده‌اند. اکثر خواربارفروشانی که غذاهای دریایی می فروشند نیز در تاریکی هستند زیرا ردیابی دشوار و پرهزینه است. رابرت کی. استامبرگ، استاد حقوق جورج تاون و کارشناس زنجیره تامین، گفت که این تا حدی به این دلیل است که خواربارفروشان معمولا از عمده فروشان خرید می کنند و به ندرت تامین کنندگان خود را دنبال می کنند. او افزود که دلیل دیگر ممکن است انکار قابل قبول باشد.

«شرکت‌ها می‌توانند از سرزنش یا نیاز به رفع مشکلات فرار کنند، اگر از آن‌ها بی‌اطلاع باشند».

در مواردی که تنظیم‌کننده‌های دولتی ثابت کرده‌اند که اطمینان حاصل می‌کنند که زنجیره‌های تامین عاری از شیوه‌های ناپایدار، غیرقانونی یا غیراخلاقی نیستند، برنامه‌های صدور گواهینامه تحت رهبری صنعت به دنبال پر کردن شکاف بوده‌اند. منتقدان می‌گویند که این برنامه‌ها بیشتر به عنوان یک محافظ دود پایدار عمل می‌کنند و به مشتریان پایین دستی راهی می‌دهند تا از نگاه عمیق‌تر به زنجیره‌های تامین خود اجتناب کنند. این برنامه ها عموما بر جنایات زیست محیطی تمرکز دارند، در حالی که عمدتا سوء استفاده از نیروی کار در کشتی ها را نادیده می گیرند.

به گفته محققان، بزرگترین ضعف آنها این است که آنها واقعا غذاهای دریایی را به طور کامل ردیابی نمی کنند، که منجر به اطمینان کاذب برای مصرف کنندگان می شود.

آلی برودنی، وکیل ارشد کارکنان در آزمایشگاه پاسخگویی شرکتی غیرانتفاعی راهبردی دعوی، گفت که در زمین – در کارخانه‌های فرآوری یا مزارع – برنامه‌های صدور گواهینامه به ندرت بررسی‌های دقیقی را برای تأیید ضمانت‌های داده‌شده توسط مدیران در کارخانه‌ها انجام می‌دهند. در عوض، برنامه‌ها اغلب قبل از حضور بازرسان به شرکت‌ها هشدار می‌دهند که به آنها فرصتی می‌دهد تا صحنه را تمیز کنند تا هیچ تخلفی وجود نداشته باشد.

در دریا، این برنامه‌ها اغلب بر اطلاعات گزارش‌شده از سوی کاپیتان کشتی‌ها تکیه می‌کنند تا اینکه حسابرسان مستقیما از کشتی‌ها بازدید و شرایط را بررسی کنند، جایی که جنایات در آن‌ها شایع‌تر است. برودنی افزود، برنامه های صدور گواهینامه مملو از تضاد منافع هستند، زیرا آنها معمولا توسط شرکت هایی تأمین می شوند که قرار است در اختیار پلیس قرار گیرند.