[مصاحبه] مدرس Sciences Po می گوید که اعتراضات مدارس فرانسه عمیق تر از شورش یا ارتجاعی است.

یان روونی، استاد چک در ساینس پو پاریس می گوید اعتراضات دانشجویان در فرانسه بیانگر بحران عمیق سیاسی و اقتصادی این کشور است.

دانش‌آموزان مدارس و دانشگاه‌های نخبه به دانش‌آموزان متوسطه از مناطق محروم حومه شهر پیوسته‌اند تا برای اصلاحات آموزشی اعتراض کنند. روونی توضیح می‌دهد که چگونه این جوانان برای همبستگی با همسالان کمتر خوش شانس اعتراض می‌کنند و با استناد به آرمان‌های برابری که در ذهن فرانسوی‌ها نهفته است، اعتراض می‌کنند.

او توضیح داد که چگونه تظاهرات خشونت آمیز سنتی در جمهوری اغلب با پلیس سختگیرانه نامتناسب مواجه می شود.

دولت فرانسه با مقصر دانستن گروه های چپ افراطی سعی کرده نارضایتی دانشجویان را پنهان کند.

اعتراضات در مورد جامعه فرانسه چه می گویند؟ آیا آنها شورش جوانان علیه شرایط بد هستند یا بخشی از مصائب گسترده تر؟

درک این نکته مهم است که وضعیت فرانسه فقط به جوانان و آموزش مربوط نمی شود، بلکه عمیق تر از آن است. دوران امانوئل ماکرون، رئیس جمهور فرانسه در حال پایان است. چند سالی است که کشور توسط دولت‌های اقلیت ناپایدار اداره می‌شود که همگی با یک مشکل کلیدی روبرو هستند: نحوه تهیه بودجه که در اول اکتبر رونمایی شد و آن را به پارلمان رساند.

واضح است که این کشور در وضعیت اقتصادی بسیار دشواری قرار دارد، زیرا بدهی آن در حدود 117 درصد تولید ناخالص داخلی است. نرخ بهره در حال افزایش است و به پنج درصد نزدیک می شود. هر روز روزنامه ها می نویسند که فرانسه نمی تواند این بار را تحمل کند.

جامعه فرانسه متوجه شده است که هم از نظر سیاسی و هم از نظر اقتصادی در بن بست قرار دارد و نخبگان کنونی پاسخی ندارند و باید در زمینه های مختلف پس انداز کرد. مردم از بسیاری از بخش‌ها اکنون با صدای بلند صحبت می‌کنند و می‌گویند که خواهان کاهش نیستند. یا اینکه مشکلاتی دارند که به آنها رسیدگی نمی شود. و جوانان به این موضوع نگاه روشنی دارند و به همین دلیل بسیج می شوند.

ادامه مطلب

برای نجات فرانسه توسط بانک مرکزی اروپا چقدر بد است؟

اعتراض با درخواست‌های خاص دانش‌آموزان دبیرستانی آغاز شد، که به وضوح کمبودهایی را در آموزش شناسایی کردند - به ویژه کمبود معلمان، کلاس‌های شلوغ و مدارس در شرایط نامناسب، برخی با موش‌هایی که در اطراف می‌دویدند و آب نداشتند. با این حال، اعتراض به سرعت به یک جنبش سراسری تبدیل شد. چرا این مسائل خاص تا این حد قدرتمند شده اند؟

تا حدی به این دلیل که آنها بر این وضعیت تاکید دارند و تا حدودی به این دلیل که این نسل جوانی است که آینده فرانسه را نمایندگی می کند. جوانان معترض هستند که بگویند: به آینده ای که در پیش داریم نگاه کنید. و والدین و معلمان تا حد زیادی با آنها موافق هستند.

ادامه مطلب

پس از نادیده گرفتن درخواست‌های نخست‌وزیر فرانسه، اعتراضات مدارس فرانسه همچنان ادامه دارد

اعتراضات در حومه پاریس در سن دنیس آغاز شد و در نتیجه اصلاحات جدید دولت نبود، بلکه ناشی از تجربیات روزمره دانشجویان بود. این به ما در مورد چگونگی نگاه جوانان فرانسوی به دولت و توانایی آن در ارائه آموزش عمومی به ما می گوید؟

فرانسه عموما اعتماد نسبتا کمی به نهادهای سیاسی دارد. جوانان تمایل بیشتری به این احساس دارند، زیرا آنها عموما کمتر درگیر سیاسی هستند و بنابراین احساس می کنند که به نوعی مورد تبعیض قرار می گیرند. آنها دولت را به اندازه کافی از آنها مراقبت نمی کند و قادر به مقابله نیست.

این امر با نزدیک شدن به انتخابات تشدید می شود. ما می دانیم که دولت کنونی شکننده است، و همچنین می دانیم که جامعه و همچنین تشکیلات سیاسی به عنوان یک کل، عمیقا دو قطبی شده است و به ویژه اردوگاه های افراطی برای ورود به انتخابات تقویت شده است.

با ماندن در اعتراضات، جالب است که مدارس متوسطه خصوصی به مدارس دولتی پیوستند. روز سه‌شنبه، روزنامه فرانسوی لوموند تظاهرات‌هایی را در خارج از لیسه هنری چهارم پاریس با حضور کودکان خانواده‌های نخبه و جایی که مکرون در آن تحصیل می‌کرد، نشان داد. دخالت مدارس خصوصی را که بعید به نظر می رسد مشکلات مشابه مدارس دولتی را تجربه کنند، چگونه توضیح می دهید؟

دقیقا. وضعیت من هم همین است. من در یک دانشگاه بسیار معتبر با محوطه ای زیبا در فاصله کمی از لوور تدریس می کنم.

با این حال دانشجویان ما معترض هستند. آنها اعتراض می‌کنند زیرا می‌دانند که جامعه فرانسه نابرابری‌های عمده‌ای دارد که جوانان را در حومه‌هایی مانند سن دنیس یا والدومارن که شرایط بدتر هستند، تحت تأثیر قرار می‌دهد.

دانشجویانی که وضعیت بهتری دارند برای همبستگی بسیج می شوند - مفهوم برابری بخشی از آگاهی سیاسی فرانسه از زمان انقلاب فرانسه بوده است. بنابراین، آن دانش‌آموزان تحصیل‌کرده خصوصی، پیوستن به اعتراضات را وظیفه خود می‌دانند، حتی اگر از شرایط بسیار بهتری برخوردار باشند.

فرانسه به عنوان یک کشور قدرتمند توصیف می شود که در آن آموزش به عنوان یک خدمت عمومی و ستون اساسی جمهوری فرانسه در نظر گرفته می شود. آیا ناامیدی از نبود شرایط اولیه در مدارس می تواند دلیلی برای عصبانیت فعلی باشد؟

البته و چند بعد دارد. جمهوری سوم فرانسه بر این ایده استوار بود که آموزش عمومی وسیله ای است که از طریق آن شهروندان مدرن ایجاد می شوند. مدارس دولتی که در آن زمان توسط قانون تأسیس شده بودند، به عنوان ستون اساسی دموکراسی جدید و جوان تلقی می شدند.

وقتی در پاریس یا هر جای دیگری در فرانسه قدم می‌زنید، متوجه می‌شوید که هر مدرسه پرچم فرانسه و اروپا را در بالای ورودی خود دارد، همراه با عبارت «آزادی، برابری، برادری» - شعار انقلاب جمهوری. از نظر تاریخی، مدارس کودکان را از خانواده‌های سنتی که در آن زمان به شدت کاتولیک بودند بیرون می‌کشیدند و آنها را به شهروندان مدرن تبدیل می‌کردند. این پایه و اساس کشور است.

عامل دیگر این است که دولت فرانسه بسیار قدرتمند است: مخارج عمومی بیش از 50 درصد تولید ناخالص داخلی را تشکیل می دهد. دولت سلسله مراتبی دارد، با این حال به دنبال نشان دادن این است که می تواند همه کارها را انجام دهد، از جمله فراهم کردن آموزش برای همه. دفاع از این موقعیت به طور فزاینده ای سخت می شود، به ویژه زمانی که پول کم است و هزینه های عمومی باید کاهش یابد.

فرانسه سابقه طولانی در اعتراضات خیابانی دارد. آیا وضعیت فعلی به هیچ وجه با درگیری های اجتماعی قبلی متفاوت است؟

گفتنش سخت است. جالب اینجاست که دانش آموزان دوره متوسطه در حال بسیج هستند. این نسبتا غیرعادی است، اگرچه کاملا بی سابقه نیست. در گذشته نیز این اتفاق افتاده است، اما کمتر دیده می شود. اتحادیه های معلمان اکنون به این دانش آموزان می پیوندند، همانطور که اتحادیه های صنفی گسترده تر و کارمندان بخش دولتی به طور کلی. دانشجویان دانشگاه نیز در حال اعتصاب هستند. صحبت هایی وجود دارد که کشاورزان می توانند به آنها بپیوندند. ممکن است شتاب بیشتری بگیرد و مانند اعتراضات جلیقه زردها، هر کسی که از دولت انتقاد می کند ممکن است به خیابان ها بیاید. این اساسا اکثریت است.

آنچه در مورد اعتراضات فعلی جالب است این است که آنها توسط جوانان زیر سن قانونی رهبری می شوند که هنوز قادر به رای دادن نیستند، اما هنوز هم می توانند دولت را تحت فشار شدید قرار دهند. این را چگونه توضیح می دهید؟

آنها جوان هستند و زمان و توانایی بسیج را دارند. آنها قادر به حفظ آن هستند و سازمان داخلی خود را دارند. برخی از نیروهای سیاسی، عمدتا از چپ های افراطی، به آنها کمک می کنند یا از آنها حمایت می کنند، اما فقط به میزان محدود. من فکر می کنم که اعتراض واقعا ارگانیک است، نه اینکه توسط یک حزب سیاسی یا آژیتاتورهای سیاسی هدایت شود.

معترض پلاکاردی در دست دارد که روی آن نوشته شده بود «آموزش حق است، نه یک امتیاز». منبع: EPA/فراس عبدالله.

جوانان احساس می‌کنند حرفی برای گفتن دارند و می‌توانند با حمایت برخی معلمان، برخی والدین و اکنون نیز بخش‌های وسیع‌تری از جامعه - هم دانشجویان دانشگاه و هم برخی از سازمان‌های صنفی - بسیج شوند. ممکن است مدتی طول بکشد.

دولت فرانسه ممکن است بیش از سایر گروه های معترض از جوانان معترض واهمه داشته باشد. چرا جوانان معترض چنین وزن سیاسی خاصی در فرانسه دارند؟

احتمالا خاطره ای از سال 1968 است که بسیج دانشجویی کل کشور را تغییر داد تا مسائل خاصی را باز کند. سادنت ها قادر به بسیج و استقامت هستند زیرا در هنگام اعتصاب درآمد خود را از دست نمی دهند، در حالی که کارگرانی که اعتصاب می کنند حقوقی برای آن روزها دریافت نمی کنند که می تواند برای برخی مشکل جدی باشد.

آینده آینده بودن جوانان نیز اهمیت دارد که می گویند: نه، ما فقط می خواهیم این کشور متفاوت باشد، زیرا مال ما خواهد بود و زمانی که شما دیگر اینجا نباشید ما مسئول آن خواهیم بود.

ادامه مطلب

گوش کنید: آیا اعتراضات دانشجویی در فرانسه واقعا توسط حزب ملانشون LFI تحریک می شود؟

روز دوشنبه یک پسر 15 ساله پس از انفجار نارنجک پلیس دست خود را از دست داد و چندین جراحات دیگر توسط پلیس در دست بررسی است. آیا این می تواند اساسا روحیه عمومی را تغییر دهد؟

اعتراضات در فرانسه نسبت به سایرین خشن تر است. به نظر من به هر دو صورت کار می کند. من متقاعد شده‌ام که اکثریت قاطع دانشجویان معترض صلح‌جو هستند، اما عده‌ای با نیت‌های متفاوت به آنها می‌پیوندند. به آن‌ها «کاسه‌ور» (مشکلات) می‌گویند که به سادگی از موقعیت برای پرتاب سنگ به پلیس یا آتش زدن سطل‌ها سوءاستفاده می‌کنند.

در طرف دیگر پلیس قرار دارد که می تواند به سرعت بسیار تهاجمی شود. اکنون یک بحث عمده در مورد اینکه آیا واکنش پلیس متناسب است یا خیر وجود دارد. این پاسخ ها به طور کاملا واضح، چپ و راست را با دولت و جناح راست حامی پلیس تقسیم می کند، در حالی که چپ ها استدلال می کنند که خشونت پلیس فراگیر است.

مشاهده تصاویری از ضرب و شتم کودکان توسط ماموران پلیس مسلح در خیابان بسیار تکان دهنده است.

دقیقا. و پلیس باید مراقب باشد که کنترل اوضاع را از دست ندهد. پاسخ وزیر آموزش و پرورش که به دانش‌آموزان گفته است به حرف‌های آنها گوش خواهد داد نیز جالب توجه است. وزیر کشور و نخست وزیر در عوض پاسخ داده اند که پلیس کار خود را انجام می دهد و مداخلات متناسب است.

دولت گروه های چپ رادیکال را مسئول خشونت می داند و حزب چپ افراطی La France Insoumise (فرانسه بدون تعظیم) را به تحریک شورش متهم می کند. آیا این توضیح سیاسی را قانع‌کننده می‌دانید یا توجه را از خواسته‌های واقعی دانشجویان دور می‌کند؟

گفتنش سخت است. من اصلا تعجب نمی‌کنم اگر گروه‌های افراطی از هر نوعی به اعتراض‌ها بپیوندند، اگرچه احتمال گروه‌های چپ احتمالا بیشتر است. سخت است حدس بزنیم که تا چه حد این امر از سوی رهبری فرانسه Unbowed هدایت شده است. با این حال، فکر نمی‌کنم در حد بالایی باشد.

نمایندگان این حزب چپ اعم از نمایندگان مجلس و سیاستمداران محلی به دانشجویان پیوستند و بدین وسیله به این اعتراضات مشروعیت بخشیدند. اما من بسیار شک دارم که حزب به دنبال سازماندهی خشونت بیشتر برای جلب توجه به وضعیت باشد. این پیشنهاد به نظر من تا حدودی افراطی است.

فرانسه تنها چند ماه تا انتخابات ریاست جمهوری فاصله دارد. آیا این نارضایتی می تواند به یکی از موضوعات تبلیغات انتخاباتی تبدیل شود؟

همه تلاش می کنند به نحوی از آن امتیاز سیاسی بگیرند. کاملا واضح است که رای‌دهندگان معمولی ژان لوک ملانشون از دانشجویان و انتقادات دولتی به طور کلی حمایت می‌کنند.

ادامه مطلب

[مصاحبه] محقق فرانسوی در آستانه مسابقه 2027 می گوید لوپن و ملانشون «از نظر اقتصادی بی سواد» هستند و مهاجرت را سلاح می سازند.

شهروندان عادی نمی خواهند شاهد آتش زدن خشونت یا آشغال باشند، و این احساسات احتمالا در سمت راست بسیار قوی تر است، که به طور خودکار ملانشون را به عنوان محرک ناآرامی می بیند.

ملانشون باید مراقب باشد. برای به دست آوردن تعداد بیشتری از رای دهندگان، او همچنین باید به عنوان فردی ظاهر شود که در تلاش برای جلوگیری از خشونت است. این همان کاری بود که او سعی کرد انجام دهد. وی چند روز پیش خطاب به دانشجویان گفت: بسیج شوید، اما اعمال شما باید غیر خشونت آمیز باشد. وی به طور خاص اضافه کرد که آنها باید نظم و انضباط داشته باشند.

به نظر شما، نقطه جوشی که در آن دولت ها دیگر قادر به آرام کردن اوضاع از طریق وعده یا امتیاز نخواهند بود، چیست؟

این سوال سختی است. این اعتراضات نمی تواند برای همیشه ادامه داشته باشد، زیرا بسیاری از دانش آموزان متوجه شده اند که آنچه می خواهند شرایط تدریس بهتر است تا بتوانند برای امتحانات کارشناسی که در فصل بهار برای دانشجویان سال آخر نزدیک است، بهتر آماده شوند. بنابراین ممکن است بخواهند بنشینند و مطالعه کنند.

اگر دولت بتواند حداقل راه‌حل‌های ملموسی برای مشکلات اساسی ارائه دهد - بالاتر از همه، در مورد جدول زمانی و تخصیص معلمان به دبیرستان‌ها - ممکن است اوضاع را آرام کند. اگر اینطور نیست، من نمی دانم.

بنابراین آیا می‌توانیم اعتراض‌های کنونی را به‌عنوان بیان یک بحران در جامعه فرانسه، یا به عنوان شاهدی بر این که نوعی بسیج مدنی و این باور که اعتراض می‌تواند چیزی را تغییر دهد، هنوز در فرانسه عمل می‌کند، درک کنیم؟

هر دو است. از دیدگاه جوانان، جنبه مثبت آن این است که می توانند بسیج شوند، آینده خود را در دست بگیرند و بگویند: این یک مشکل است. ما این را به شما گفتیم، شما به حرف ما گوش نکردید، بنابراین اکنون در حال تغییر تاکتیک هستیم و به وضوح اعتراض خواهیم کرد. من فکر می کنم که اساسا مثبت است - بدون خشونت.

از سوی دیگر، جامعه فرانسه در بحران عمیقی به سر می برد و غلبه بر آن مستلزم تغییر صریح در روایت است – تغییر در سیستم. باید به رسمیت شناخته شود که فرانسه دیگر مانند گذشته نیست. در حالی که یکی از کشورهای بزرگ اتحادیه اروپا باقی مانده است، اکنون کم و بیش یک کشور معمولی است و باید مطابق با آن رفتار کند و خود را به این شکل ببیند.

درک این موضوع بسیار دشوار است و مطمئنا به شجاعت سیاسی و شخصیتی سیاسی نیاز دارد که بتواند ناامیدی ها را به چیزی مثبت تبدیل کند.

یان روونی (1978) استاد علوم سیاسی در مرکز مطالعات اروپایی و سیاست تطبیقی ​​در دانشگاه Sciences Po در پاریس است. تخصص های دانشگاهی او شامل رقابت سیاسی در اروپا، تضاد ایدئولوژیک و رفتار رأی دهندگان است. او در دانشگاه مک گیل در مونترال، کانادا، در کالج اروپا در بروژ، و در دانشگاه گوتنبرگ در سوئد تحصیل کرد.