مصنوعی یک فیلم بسیار سرگرم کننده درباره یأس برای آینده است

اندرو گارفیلد در نقش سم آلتمن و یورا بوریسف در نقش ایلیا سوتسکور در Artificial —Courtesy of Neon

اگر مانند اکثر مردم هستید، مشغله‌های شما در اواخر تابستان 2026 تقریبا روزمره بود: شاید در حال مذاکره در مورد چالش ابدی تعادل زندگی و کار یا نگران افزایش قیمت‌های بنزین و مواد غذایی بودید. سپس، در اوایل سپتامبر، محقق سابق Anthropic، Jacob Coxon، سوت زد تا همه سوت های دیگر را خفه کند: او هشدار داد که با توجه به بی مسئولیتی فعلی شرکت های مسئول، هوش مصنوعی می تواند به راحتی از کنترل خارج شود و «تا پایان دهه همه ما را بکشد». اگر انقراض قریب‌الوقوع انسان - برخلاف کاهش آهسته‌تر ناشی از گرمایش جهانی -

در لیست نگرانی های شما بود، اکنون دلیلی برای اضافه کردن آن داشتید.

تراژیک کمدی مصنوعی لوکا گوادانینو - که برای اولین بار در جشنواره فیلم نیویورک در 5 اکتبر اکران شد و در اکران محدود در 25 دسامبر اکران می شود، مشروط بر اینکه دنیا تا آن زمان به پایان نرسیده باشد - با وضوح هشدار دهنده ای چگونگی رسیدن ما به اینجا را نشان می دهد و تنها ناخوشایندترین امیدی را ارائه می دهد که ممکن است از بین بریم. با این حال، به طرز عجیبی، Artificial یک شکست کامل نیست. اساسا در مورد ایده‌آل‌های انسانی است که از ریل خارج شده‌اند، بازتابی در مورد این که وقتی دانشمندان خوش‌بین و درخشان از درک خطر واقعی چیزی که به راه انداخته‌اند ناکام می‌مانند، چگونه ممکن است چیزها اشتباه پیش بروند.

مصنوعی در سال 2003 در آزمایشگاه دانشگاه تورنتو جفری هینتون، مردی که به عنوان پدرخوانده هوش مصنوعی شناخته می‌شد، افتتاح می‌شود و با نوشته‌ای از هینتون درباره لزوم محدود کردن سریع قابلیت‌های هوش مصنوعی به پایان می‌رسد. با این حال، در زیر لایه‌های بالقوه ظالمانه و شوم خود، فیلمی پر از زندگی است، و در برخی مکان‌ها، خنده‌دار و خنده‌دار است. آیک بارینهولتز، از استودیو، عملا خانه را به عنوان یک ایلان ماسک در سال 2015 به پایین می‌آورد، مردی که به نظر می‌رسد در طول زندگی به شکلی مبهم، خنده‌دار و نه خطرناک به نظر می‌رسد.

اگر هیچ چیز دیگری نباشد، Artificial به ما نشان می دهد که چقدر ساده لوح نبودیم 50 سال پیش، یا حتی 20 سال پیش. جهان اکنون به سرعت در حال چرخش است که یک دهه در یک چشم به هم زدن می گذرد.

ماسک یک بازیکن فرعی در Artificial است، تقریبا شبیه به داستان بزرگتر. اما حتی سام آلتمن، مدیر عامل OpenAI - که در اینجا با بدخواهی اندرو گارفیلد بازی می کند - شخصیت ستاره فیلم نیست. مصنوعی واقعا متعلق به ایلیا سوتسکور (یورا بوریسوف) یکی از بنیانگذاران OpenAI است که اولین بار او را به عنوان یک بچه 17 ساله وقیح که در دانشگاه تورنتو ثبت نام کرده بود ملاقات کردیم.

او اولین کسی است که با خجالت، در خانه دانشمند کامپیوتر، دانشمند علوم شناختی، روانشناس شناختی، و هینتون نابغه همه جانبه (مارک رایلنس، ابروهایش، دو خط تیره ی صمیمانه، غم انگیز، علمی-مغزی) را می زند، به امید اینکه زیر بال او گرفته شود. هینتون بلافاصله تحت تأثیر قرار نمی گیرد. ایلیا ساکت است، چوب گیر، به شدت بی دست و پا. اما اگر انگلیسی او تنبل باشد، ذهنش مانند یک صاعقه سریع است و امید زیادی به راه هایی دارد که هوش مصنوعی می تواند به بشر کمک کند.

ایده‌های او با ایده‌های هینتون مطابقت دارد و تا سال 2013 هر دوی آنها - به همراه شریک سوم، الکس کریژفسکی فدور فدوتوف - خود را در گوگل می‌یابند و بی‌گناهانه به دنبال تحقیقات خود هستند.

هنگامی که ایلیا برای اولین بار با آلتمن ملاقات می کند، حتی ضعیف ترین صدای زنگ هشدار به گوش نمی رسد. در آن زمان، آلتمن، همانطور که گارفیلد به تصویر می‌کشد، فقط یک مرد لاغر، عجیب و غریب و احتمالا به‌طور مبهم جذاب است که به‌تازگی از یک استارت‌آپ فناوری که خود تأسیس کرده بود، خمیری درست کرده بود، که بعدا آن را به سرمایه‌گذاری‌های پرسود مختلف تبدیل کرد. با ماسک و دیگران، او قبلا OpenAI را راه‌اندازی کرده بود، یک سازمان غیرانتفاعی در آن زمان، با این هدف که توسعه فناوری هوش مصنوعی را در دست مردم نگه دارد.

سال 2015 است، و او ایلیا را به یک رویداد خصوصی در منلو پارک دعوت می کند که به طرز شومی، شامی برای آینده نام دارد. شام واقعا فقط یک میز گرد پر سر و صدا است از افراد بد پوش فن آوری که در حال نوشیدن شات و پارو کردن غذای گران قیمت در لقمه هایشان هستند. اما به نحوی، در میان این همه شادی پسرانه، ایلیا می‌تواند چشم‌انداز آینده خود را ترسیم کند، چشم‌اندازی که در آن هوش مصنوعی بسیاری از مشکلات انسانی را حل کرده است، از جمله ریشه‌کن کردن نه تنها سرطان، بلکه تنهایی و ناراحتی. در حال حاضر می‌توانیم ببینیم که آلتمن، مردی که بر میز ریاست می‌کند، یک جن شیطون و حیله‌گر است.

با این حال، ایلیا به نوعی به او اعتماد می‌کند و هینتون و گوگل را برای OpenAI ترک می‌کند، و زنجیره‌ای از نیات بی‌نظیری که او در جعل آن دقت کرده، شروع به خدشه دار شدن می‌کند.

مصنوعی داستانی از جاه طلبی ها و خیانت های رها شده است که آلتمن آن یک شرور بی صلاحیت است. گوادانینو، سایمون ریچ، فیلمنامه‌نویس، و گارفیلد او را به‌عنوان یک جامعه‌شناس ناب، عامل آشوب‌ساز با ابروهای آقای اسپاک و چشم‌های تیره‌ای که مانند چشمان مار می‌درخشند، شکل داده‌اند. همانطور که گارفیلد نقش او را بازی می‌کند، آلتمن تمرین می‌کند تا اطرافیانش را برای اهداف خود دستکاری کند، هرچند زمانی که احساس کند به او ظلم شده است، به سراغ دوست پسرش می‌رود، غوغا می‌کند.

(به نظر می رسد گوادانینو هیچ ایرادی در مورد مدل کردن آلتمن به عنوان یک "همجنسگرای شیطانی" ندارد؛ گاهی اوقات باید آن را همانطور که می بینید صدا کنید.) اجرای گارفیلد هم خنده دار و هم واقعا ناراحت کننده است. آلتمن او - که اسموتی‌های سبزش را می‌مکد، وقتی همه چیز به‌خوبی پیش نمی‌رود، غوغا می‌کند، از پناهگاه نئون دره ناپا پر از سلاح‌های خودکار بازدید می‌کند - یک نوزاد مرد بزرگ است که به همراه تعداد کمی از افراد دیگر، سرنوشت بشریت را در دستان خود دارد. این راهی است که دنیا به پایان می رسد، نه با یک انفجار، بلکه با یک برادر فناوری.

Artificial دارای یک بازیگر بزرگ و گسترده است، از جمله کوپر هافمن به عنوان یکی از دوستان اولیه OpenAI آلتمن و مونیکا باربارو در نقش میرا موراتی، مدیر محصول تسلا که به یکی از بازیگران کلیدی OpenAI تبدیل شد. اما بوریسوف کلید فیلم است. Ilya of Artificial نابغه‌ای است که بر خلاف هموطنان خود در حوزه فناوری، به جای کفش‌های کتانی بزرگ و ناخوشایند، صندل می‌پوشد، وقتی احساس تنش می‌کند پشت کیبورد می‌نشیند، وقتی برای اولین بار با مغز و زیبایی موراتی مواجه می‌شود، از خجالت تلو تلو می‌خورد.

بوریسوف، که به عنوان یک اراذل با روح یک شاعر در Anora 2024 شکسته شد، ایلیا را با همان خطوط روحانی می پوشاند. می توانید استدلال کنید که مصنوعی فیلمی از آدم های بد و خوب است، بدون حد وسط. اما شاید، در اینجا، هیچ حد وسط وجود ندارد. اعتقاد اصولی ایلیا به روش‌هایی که ممکن است هوش مصنوعی برای کمک به بشریت استفاده شده باشد، چیزی است که نمی‌توانید برچسب قیمتی به آن بچسبانید.

شما نمی‌توانید در مورد ChatGPT که همانطور که فیلم می‌گوید، قبل از اینکه کسی به خود زحمت دهد تمایلش به «توهم» را بررسی کند، عجله‌ای وارد بازار شد، چه رسد به ارائه اطلاعات خطرناک یا مضر به کاربران.

اگر Artificial فیلمی است که فکر می‌کنید علاقه‌ای به دیدن آن ندارید، دوباره فکر کنید - اگر فقط به این دلیل که افرادی که در حال توسعه هستند و سود می‌برند، فناوری هوش مصنوعی مطمئنا امیدوار است که آن را نبینید. Guadagnino این فیلم را در Amazon MGM توسعه داد که در نهایت از انتشار آن خودداری کرد، به ویژه به این دلیل که آمازون قبلا سرمایه گذاری چند میلیارد دلاری خود را در OpenAI اعلام کرده بود. (این فیلم اکنون توسط نئون توزیع خواهد شد.)

اما مهم است که بدانید که لازم نیست با احساس ترس به Artificial نزدیک شوید. چیزی که فیلم را متمایز می کند این است که تماشای آن چقدر لذت بخش است. فیلمبرداری شده توسط مالک حسن سعید، ظاهری حیاتی و پر جنب و جوش دارد. حال و هوای آن بیشتر کمدی نوجوانانه است تا تصویر مهم زمان ما. این یک تصویر بسیار نجیب و وظیفه‌آمیز مانند The Social Reckoning اثر آرون سورکین نیست، که در آن یکی دیگر از دانش‌آموزان آنورا، مایکی مدیسون، نقش یک کارمند فیس‌بوک را بازی می‌کند که اشتیاق آن شرکت به دادگاهی کردن با گروه‌های افراطی را به عنوان راهی برای افزایش نامزدی به صدا در می‌آورد.

The Social Reckoning به سختی فیلم وحشتناکی است، اما آن شور و انرژی که Artificial دارد را ندارد. گوادانینو فیلمی مهیج ساخته است که در نهایت ناامیدکننده نیز هست: اگرچه او کار بسیار خوبی در ارائه داستان چگونگی رسیدن ما به اینجا انجام داده است، او حتی نمی تواند وانمود کند که راه حل آسانی وجود دارد. با این حال، مصنوعی به عنوان یک شانه بالا انداختن درمانده به نظر نمی رسد. این یک قطعه فیلمسازی بیش از حد عضلانی برای آن است. اگر ما واقعا توسط تعداد کمی از بازیکنان حریص و قدرت‌محور به سوی عذاب مان هدایت می‌شویم، اجازه ندهیم که بدون دعوا دست از کار بکشیم.

بیایید مانند ایلیا روی صفحه کلید باشیم، حتی در لحظه ای که اجبار است، آهنگی را انتخاب می کند. در مواجهه با تهدیدی تقریبا غیرقابل درک غیرانسانی، انسان نهایی بودن تنها راه حل است، از اولین نفس تا آخرین نفس.