مطالعه اولیه موش نشان می دهد که پرواز فضایی ممکن است به سیستم تولید مثل فرزندان و نوه های فضانوردان آسیب برساند.

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد موش‌های آزمایشگاهی که زمانی را در فضا می‌گذرانند، به نظر می‌رسد فرزندانی با ظرفیت تولیدمثلی کاهش می‌دهند. اما اینکه چه معنایی ممکن است برای فضانوردان انسانی و خانواده‌هایشان داشته باشد هنوز مشخص نیست.

این تحقیق که در 30 ژوئن در ژورنال PNAS منتشر شد، به بررسی موش های ماده ای پرداخت که دوره های طولانی را در ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) گذرانده بودند. این موش‌ها دارای سطح باروری مشابه موش‌های متصل به زمین بودند. با این حال، فرزندان و نوه‌های آن‌ها در میان سایر تفاوت‌های قابل اندازه‌گیری، بسترهای کوچک‌تر از حد متوسط ​​تولید می‌کردند، به طور کلی بستر کمتری داشتند و سطوح پایین‌تری از هورمون‌های اصلی تولید مثل داشتند.

لین کریستنسون، استاد زیست شناسی سلولی و فیزیولوژی سلولی در مرکز پزشکی دانشگاه کانزاس، به لایو ساینس گفت: فرزندان افرادی که از فضا برگشتند در رفتار، ماهیچه ها، توانایی تولید مثل بیشتر تغییر یافتند. و "تقریبا هر نشانگری که ما به آنها نگاه کردیم تفاوت هایی داشت."

از آنجایی که این مطالعه بر روی موش ها انجام شد، تعیین اینکه آیا این اثرات ممکن است به فضانوردان انسانی نیز منتقل شود، دشوار است. کارشناسان به Live Science گفتند، با این حال، موش‌ها مدل‌های بیولوژیکی خوبی برای درک اثرات سلامتی سفرهای فضایی هستند، زیرا آنها پستاندارانی با سیستم تولید مثلی مشابه انسان هستند.

نویسندگان مطالعه استدلال می‌کنند که از آنجایی که دانشمندان امکان‌پذیری سفرهای فضایی طولانی‌مدت را بررسی می‌کنند، این مطالعه نیاز به تحقیقات بیشتر در مورد تأثیر پروازهای فضایی طولانی‌مدت بر سیستم تولید مثل را برجسته می‌کند.

یک "خلأ" در تحقیق

تحقیقات گذشته، مانند مطالعه دوقلوهای ناسا، نشان داده است که پروازهای فضایی کوتاه مدت اثرات متوسطی بر سلامت انسان دارد. این مطالعه، فضانورد اسکات کلی را که یک ماموریت یک ساله در ایستگاه فضایی بین‌المللی را به پایان رساند، با برادر دوقلوی همسان خود، مارک کلی، که روی زمین باقی مانده بود، مقایسه کرد.

با این حال، مطالعات کمی اثرات سلامتی طولانی مدت پرواز فضایی، از جمله مواردی که ممکن است بر تولید مثل تأثیر بگذارد را مورد بررسی قرار داده اند.

مطالعه‌ای در سال 2019 روی موش‌های نر که مدتی را در ایستگاه فضایی بین‌المللی سپری کرده‌اند بررسی کرد و دریافت که می‌توانند فرزندان سالمی داشته باشند. کریستنسون گفت، در مقابل، مطالعه جدید برای "پر کردن خلاء" در تحقیقات بررسی چگونگی تأثیر سفر فضایی بر سیستم تولید مثل زنان انجام شد.

چنین تحقیقاتی به ویژه مهم هستند زیرا هورمون هایی مانند استروژن بیش از تولید مثل تأثیر می گذارند. او افزود که آنها "تقریبا بر تمام سیستم های اندام در بدن زن تاثیر می گذارند." به عنوان مثال، استروژن از فرآیندهایی مانند نگهداری استخوان نیز پشتیبانی می کند.

برای مطالعه جدید، 20 موش ماده به مدت 42 روز در ایستگاه فضایی بین المللی زندگی کردند. کریستنسون خاطرنشان کرد: چرخه تولیدمثلی موش ماده بسیار کوتاه است، فقط حدود چهار تا پنج روز طول می کشد، در حالی که چرخه قاعدگی انسان به طور متوسط ​​28 روز است. او توضیح داد: «اما بسیاری از پس‌زمینه‌های مولکولی بسیار شبیه به هم هستند» از نظر اینکه چگونه هورمون‌ها در هر چرخه نوسان می‌کنند.

پس از بازگشت به زمین، موش ها هنوز هم می توانند باردار شوند و فرزندان زنده به دنیا بیاورند. بستر آنها کمی کوچکتر از گروه های مقایسه ای موش هایی بود که زمانی را در فضا سپری نمی کردند. اما این تفاوت از نظر آماری معنی دار نبود، به این معنی که ممکن است تصادفی باشد.

مطالعه کنونی بر روی موش‌های آزمایشگاهی متمرکز بود، بنابراین باید دید که چگونه می‌تواند تاثیرات آن برای افراد ترجمه شود. (اعتبار تصویر: dra_schwartz از طریق گتی ایماژ) محققان تفاوت های واضح تری را در نسل بعدی موش ها مشاهده کردند. فرزندان موش های فضایی حدود 15 درصد قدرت عضلانی کمتری نسبت به فرزندان گروه کنترل داشتند. علاوه بر این، بر اساس یک آزمایش رفتاری، موش‌های ماده در آن نسل دوم نسبت به فرزندان ماده در گروه‌های کنترل بیشتر مستعد استرس بودند.

کریستنسون گفت: "ما بسیار شگفت زده شدیم که یک دوره زمانی نسبتا کوتاه، 42 روز، توانست این تغییرات چشمگیر را ایجاد کند."

نسل دوم موش‌ها نیز می‌توانند باردار شوند، اما این موش‌ها نسبت به موش‌های کنترل، بستر کمتر و بستر بسیار کوچک‌تری داشتند. آزمایش‌های بیشتر همچنین نشان داد که فرزندان مادران موش‌های فضایی سطوح پایین‌تری از هورمون ضد مولرین (AMH) داشتند، هورمونی که سطح آن با تعداد کلی تخم‌ها مرتبط است. AMH بالاتر به معنای ذخایر تخم مرغ بیشتر است و بالعکس. نسل سوم بعدی نیز سطوح پایین‌تری از AMH در مقایسه با موش‌های گروه کنترل داشت.

کریستنسون این نظریه را مطرح می کند که این الگو ممکن است نتیجه "شتاب پیری" ناشی از قرار گرفتن پیشینیان موش در معرض گرانش میکرو باشد. مطالعات قبلی روی موش و بافت انسانی نشان داده است که کمبود نیروی گرانشی ممکن است سلول‌ها را در برابر استرس آسیب‌پذیرتر کند. این به اختلال عملکرد در میتوکندری ها، نیروگاه های سلولی حاوی DNA ویژه ای که منحصرا از مادر به فرزند منتقل می شود، مرتبط است.

اگرچه این مکانیسم نظری و رابطه آن با ظرفیت تولید مثل موش هنوز باید تایید شود.

داستان های مرتبط

چین "جنین مصنوعی انسان" را به فضا پرتاب می کند تا ببیند آیا تولید مثل در خارج از جهان امکان پذیر است یا خیر.

مطالعه نشان می‌دهد که فضانوردان ممکن است برای تولید مثل در فضای بیرونی تلاش کنند - این برای آینده استعمار فضا چه معنایی دارد؟

مطالعه پیشگامانه نشان می دهد که فعالیت مغز نوزادان قبل و بعد از تولد به طور چشمگیری تغییر می کند

دکتر اولریکه لودرر، مدیر مرکز بهداشت شغلی و محیطی در دانشگاه کالیفرنیا، ایروین، که در این تحقیق شرکت نداشت، گفت: در حال حاضر، "این مطالعه به حجم رو به رشد ادبیات در مورد اثرات سفرهای فضایی به طور کلی بر سیستم تولید مثل اضافه می کند."

لودرر خاطرنشان کرد که با توجه به اینکه این تحقیق بر روی ایستگاه فضایی بین‌المللی انجام شده است، که نسبت به مناطق عمیق‌تر فضا در معرض تشعشعات کیهانی کمتری قرار دارد، تأثیرات سفر در اعماق فضا - مثلا در سفر به مریخ - ممکن است حتی پیامدتر باشد. در اوایل سال جاری، Luderer تحقیقاتی را منتشر کرد که نشان داد قرار گرفتن موش‌ها در معرض سطوح تشعشعی مشابه آنچه که یک فضانورد ممکن است در سفر به مریخ تجربه کند، منجر به «کاهش بسیار قابل توجهی در تعداد تخمک‌ها و فولیکول‌ها در تخمدان‌ها» می‌شود.

او امیدوار است که تحقیقات بیشتر بتواند بر روی نشانگرهای تولید مثلی اضافی مانند سطوح هورمونی تمرکز کند تا پیامدهای طولانی مدت سفر در اعماق فضا را مشخص کند. این موارد مخصوصا زمانی مرتبط خواهند بود که "انسان مدت زمان طولانی را در [فضا] سپری کند یا سیاره دیگری را مستعمره کند."

این مقاله فقط برای اهداف اطلاعاتی است و به منظور ارائه توصیه های پزشکی نیست.

از روند بارداری چقدر اطلاع دارید؟ با آزمون بارداری ما بدانید!