مطالعه می گوید اسکلت اسرارآمیز در سارکوفاگ رومی در زیر ابی وست مینستر ممکن است یک راهبایی قرون وسطایی باشد

برای دو قرن، کلیسای وست مینستر یک راز را در خود جای داده است: اسکلت چه کسی در یک تابوت رومی کشف شده در زیر پایه های آن کشف شده است؟ بر اساس یک مطالعه جدید باستان شناسی، دو رهبر آنگلوساکسون در حال رقابت هستند.

تابوت سنگ آهکی در سال 1820 کشف شد و به طور رسمی در سال 1869 از جایی که اکنون یک نوار علفزار در امتداد ضلع شمالی شبستان صومعه است، حفاری شد. در قرون وسطی، این حیاط مقدس بزرگ بود که در زمان سلطنت هنری سوم ساخته شد. پس چگونه یک تابوت رومی قرن چهارم در زیر حیاط قرار گرفت؟ با تعمیق این رمز و راز، هیچ اثر باستانی رومی در تحقیقات پی در پی در این مکان یافت نشد، حتی اگر تابوت کتیبه ای لاتین بر روی یکی از Valerius Amandinus است.

وارویک رادول، مشاور باستان شناس در کلیسای وست مینستر، به گاردین گفت: «این محل دفن اصلی آن نبود. در مجله انجمن باستان شناسی بریتانیا، او استدلال می کند که تابوت در ابتدا در یک شکاف در دیوار مقبره دفن شده بود، افتخاری برای افراد ثروتمند و مهم. در این مطالعه آمده است: «زمانی که هنری سوم شروع به بازسازی صومعه در دهه 1240 کرد، این یکی از دفن‌هایی بود که برای جابجایی نبش قبر شد و در سال 1258 در حیاط مقدس که به تازگی ساخته شده بود، دفن شد.

این تابوت برای بیش از 150 سال در کلیسای وست مینستر به نمایش گذاشته شده است، با وقفه های گاه و بیگاه برای تجزیه و تحلیل کارشناسان، آخرین بار در سال 2018، زمانی که صومعه در حال آماده شدن برای نمایش آن در گالری های جوبیلی الماس ملکه بود. آن را به آزمایشگاه بردند، جایی که درب آن برداشته شد تا اسکلتی که جمجمه آن در کنار پاهایش قرار داشت، نمایان شود. رادول این مزاحمت را به گورکنان کنجکاوی که در کلیسای سنت مارگارت به کار گرفته بودند نسبت می دهد.

او می‌نویسد: «بی‌تردید آنها مقصرانی بودند که جمجمه و استخوان‌های بلند را از روی کنجکاوی وحشتناک بیرون آوردند، و بدون توجه به مکان‌های صحیح آن‌ها را بی‌احتیاطی برگرداندند.

تجزیه و تحلیل بقایای این بقایا مردی را پیدا کرد که 5 فوت و 9 اینچ (حدود 1.75 متر) ایستاده بود و در سن 35 تا 49 سالگی مرد. محققان نمونه ای از استخوان را از اسکلت به مرکز تحقیقات محیطی دانشگاه های اسکاتلند برای تاریخ یابی کربن فرستادند که آن را بین سال های 987 و 1052 پس از میلاد، در دوره آنگلوساکسونت قرار داد. او ادامه داد: «متوفی به طور غیرقابل انکاری از جایگاه بالایی برخوردار بود - تقریبا مطمئنا یک کلیسایی بود.

رادول به این نتیجه رسید که اسکلت احتمالا متعلق به یکی از دو راهب است: الفویگ، که در حدود سال 1020 پس از 27 سال تصدی مسئولیت درگذشت، یا جانشین او، ولفنات، که در حدود سال 1049 درگذشت.