مطالعه نشان می دهد افرادی که برای صداها گوش خوبی دارند زبان آموزان بهتری هستند

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

مطالعه جدیدی که در مجله روانشناسی تجربی منتشر شده است نشان می دهد افرادی که در تشخیص جزئیات دقیق صدا بهتر هستند - توانایی معروف به دقت شنیداری - می توانند تلفظ زبان های جدید را سریع تر و دقیق تر از سایر زبان آموزان یاد بگیرند.

حتی با شنیدن صدای انسان، مغز برخی افراد بلافاصله صداهای جدید را به عنوان "زبان" تلقی نمی کند. در عوض، آنها آنها را به عنوان سیگنال های صوتی ناآشنا درک می کنند. این توانایی ممکن است یکی از کلیدهای تسلط موفقیت آمیز بر تلفظ یک زبان جدید باشد.

محققان دانشگاه UCL و توهوکو دقت شنوایی 67 زبان‌آموز ژاپنی را با ارزیابی توانایی آن‌ها در تشخیص تفاوت‌های صوتی جزئی، مانند تغییرات زیر و بمی، طول و تن، در صداهای غیرگفتاری اندازه‌گیری کردند.

آنها سپس از فناوری تصویربرداری تشدید مغناطیسی کاربردی (fMRI) برای اندازه‌گیری فعالیت مغزی شرکت‌کنندگان استفاده کردند، زیرا سعی داشتند بین حروف صدادار انگلیسی /æ/ (مانند "a" در "cat") و /ʌ/ (مانند "uh" در "کاپ") تمایز قائل شوند. هیچ یک از این صداها مستقیما روی حروف صدادار ژاپنی نگاشت نمی شوند.

در کار دوم، شرکت‌کنندگان تفاوت‌های ظریف مشابهی را در صداهای غیرگفتاری تشخیص دادند.

نتایج نشان داد که زبان آموزانی که دقت شنیداری بالاتری دارند، هنگام پردازش صداهای زبان خارجی، کمتر به سیستم حسی-حرکتی چپ مغز (درگیر در پردازش زبان) متکی هستند. الگوهای فعالیت مغز آنها شبیه به الگوهایی بود که وقتی مغز صداهای غیرگفتاری را پردازش می کند رخ می دهد.

با تداخل کمتر الگوهای قبلی زبان مادری خود، پردازش دقیق صداهای جدید برای این زبان آموزان آسان تر بود.

در مقابل، نتایج fMRI نشان داد که زبان‌آموزانی که دقت شنیداری کمتری دارند، هنگام گوش دادن به صداهای زبان خارجی، بیشتر به شبکه حسی حرکتی چپ مغز متکی هستند. آنها هنگام پردازش صداهای ناآشنا به زبان خارجی از الگوهای تلفظ زبان مادری خود استفاده کردند.

نویسنده اصلی، دکتر کازویا سایتو-وان پوترن (موسسه آموزش UCL) گفت: "یادگیرندگانی که "گوشی خوب" برای تفاوت های شنوایی دارند، می توانند صدای جدید زبان خارجی را به طور عینی بشنوند، بدون اینکه فورا آن را به عنوان "زبان" پردازش کنند. در عوض، مغز آنها خود اطلاعات صوتی را تجزیه و تحلیل می کند، و این ممکن است کلید این باشد که چرا برخی از مردم زبان های جدید را با سهولت بیشتری نسبت به دیگران درک می کنند.

"بیشتر مردم با به خاطر سپردن واژگان و گوش دادن به گفتار به یادگیری زبان خارجی نزدیک می شوند، اما مطالعه ما نشان داد که زبان آموزان ممکن است از آموزش توانایی های شنوایی که زیربنای یادگیری زبان است نیز بهره مند شوند.

"آموزش زبان خارجی باید فراتر از رویکرد مبتنی بر "تمرین بیشتر" و به سمت رویکردی حرکت کند که گوش فراگیران را برای یادگیری زبان مطابق با ویژگی‌های شنیداری آنها توسعه دهد."

هدف تیم تحقیقاتی ایجاد شکل جدیدی از آموزش ترکیبی زبان و شنوایی است که برای بهبود توانایی تشخیص تفاوت‌های ظریف در زیر و بم و سایر ویژگی‌های صوتی طراحی شده است.

تفاوت‌های فردی در فعال‌سازی حرکتی و شنیداری در یادگیری گفتار L2: نقش‌های پردازش شنیداری عمومی دامنه، مجله روان‌شناسی تجربی (2026). DOI: 10.1037/xge0001991

اطلاعات مجله: مجله روانشناسی تجربی

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →