مطالعه نشان می‌دهد که اشتراک‌گذاری عادلانه‌تر واکسن می‌تواند میلیون‌ها نفر را در همه‌گیری بعدی نجات دهد

بر اساس تحقیقات جدید، اگر واکسن ها بر اساس نیازهای جمعیت به جای توانایی کشورها برای پرداخت توزیع شوند، می توان بیش از 2.7 میلیون جان دیگر را در طول یک بیماری همه گیر آینده نجات داد.

محققان یک بیماری همه گیر جهانی آنفلوانزای فرضی را مدل کردند و دریافتند که سرعت بخشیدن به توسعه واکسن می تواند تعداد مرگ و میرها را از 58.5 میلیون به 23.9 میلیون کاهش دهد.

با این حال، مزایا به طور مساوی تقسیم نمی شوند.

در کشورهای با درآمد بالا، مرگ و میرها از حدود 2.4 میلیون به 3.9 میلیون بر اساس یک سیستم تخصیص بر اساس جمعیت به جای قدرت خرید افزایش می یابد.

این یافته‌ها بخشی از گزارش کمیسیون NUS-Lancet در مورد آمادگی همه‌گیری است، که استدلال می‌کند که آماده‌سازی برای شیوع بیماری‌های آینده به چیزی بیش از گسترش ظرفیت پزشکی و فنی نیاز دارد.

این کمیسیون می‌گوید دولت‌ها باید سیستم‌هایی بسازند که بتوانند به جوامع آسیب‌پذیر دسترسی داشته باشند، اعتماد عمومی را حفظ کنند و اطمینان حاصل کنند که واکسن‌ها، درمان‌ها و سایر منابع در جایی که بیشتر مورد نیاز است در دسترس هستند.

هلن کلارک، نخست وزیر سابق نیوزیلند و رئیس مشترک این کمیسیون، گفت: «همکاری و همبستگی جان افراد اولیه ضروری، از جمله کارکنان بهداشتی را که می توانند به توقف همه گیری کمک کنند، نجات می دهد.

او گفت که عدالت بیشتر باعث کاهش مرگ و میر در سطح جهان می شود و در عین حال به جمعیت آسیب پذیر شانس بیشتری برای دریافت حمایت می دهد.

این مدل سازی همچنین نشان داد که بهبود اعتماد عمومی به واکسن ها می تواند از مرگ 1.9 میلیون بیشتر جلوگیری کند.

محققان این کمیسیون شواهدی را در 20 کشور از جوامعی جمع آوری کردند که در طول کووید-19 یا سایر بحران ها اختلال شدیدی را تجربه کرده بودند.

افراد مورد مطالعه شامل افراد بی خانمان در اندونزی، آوارگان داخلی در اتیوپی و خانواده هایی در بریتانیا بودند که بستگان خود را به دلیل کووید-19 از دست داده بودند.

این تحقیق نشان داد که شرایط اجتماعی و اقتصادی می تواند تعیین کند که افراد چقدر در معرض بیماری هستند و آیا می توانند در طول شیوع بیماری به کمک دسترسی داشته باشند.

پروفسور هلنا لگیدو-کویگلی از امپریال کالج لندن، رئیس کمیسیون مشترک گفت: «فردی که در یک آپارتمان شلوغ زندگی می‌کند نمی‌تواند از نظر اجتماعی منزوی شود، فردی که مدارک هویتی ندارد نمی‌تواند به پرداخت دولتی دسترسی داشته باشد، و فردی که به زبان غالب صحبت نمی‌کند نمی‌تواند توصیه‌های بهداشتی را درک کند».

این کمیسیون استدلال می‌کند که این موانع اغلب توسط برنامه‌های آمادگی همه‌گیری مرسوم نادیده گرفته می‌شوند، برنامه‌هایی که تمایل دارند بر این موضوع تمرکز کنند که آیا کشورها توانایی‌های فنی و پزشکی لازم را دارند یا خیر.

این می گوید که آمادگی باید در نظر بگیرد که آیا این منابع واقعا می توانند به افرادی که به آنها نیاز دارند دسترسی پیدا کنند.

این موضوع به ویژه برای کشورهایی که در طول همه گیری همه گیر برای تامین واکسن کووید-19 تلاش می کردند بسیار مهم است.

دکتر گیتینجی گیتاحی، مدیر عامل جهانی Amref Health Africa، گفت که بسیاری از کشورهای آفریقایی برای واکسن‌های کووید «در انتهای صف» قرار گرفته‌اند.

او مدل‌سازی جدید را «هم قانع‌کننده و هم عمیقا هشیارکننده» توصیف کرد و استدلال کرد که برنامه‌های همه‌گیری ملی باید واقعیت‌هایی را که جوامع با آن مواجه هستند منعکس کنند.

گیتهی گفت: «طرح‌هایی که در اتاق‌های کنفرانس در پایتخت‌ها نوشته می‌شوند، اغلب منعکس کننده واقعیت‌هایی نیستند که تعیین می‌کنند آیا مردم می‌توانند ایزوله شوند، اطلاعات قابل اعتمادی کسب کنند، به مراقبت‌ها دسترسی داشته باشند یا واکسن دریافت کنند.

او همچنین بر اهمیت ایجاد اعتماد قبل از شروع شیوع بیماری تاکید کرد.

این کمیسیون توصیه می‌کند که دولت‌ها جوامع را مستقیما در برنامه‌ریزی همه‌گیری مشارکت دهند و خود را برای اطمینان از اینکه حفاظت به کسانی که بیشتر در معرض خطر هستند پاسخگو باشند.

این گزارش پیش از نشست سطح بالای سازمان ملل در مورد آمادگی همه‌گیری در نیویورک منتشر شد، جایی که انتظار می‌رود دولت‌ها در مورد درس‌هایی از کووید-19 و چگونگی تقویت آمادگی جهانی برای شیوع بیماری‌های آینده بحث کنند.

کمیسیون NUS-Lancet در سال 2023 توسط دانشگاه ملی سنگاپور و The Lancet تأسیس شد. این 41 کارشناس از زمینه هایی از جمله بهداشت، مالی، برنامه ریزی و توسعه جامعه را گرد هم می آورد.