مطالعه نشان می‌دهد که گنجاندن دانش محلی در آموزش مدرسه، تاب‌آوری واقعی جامعه را در برابر بلایا ایجاد می‌کند

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

بر اساس تحقیقات بین المللی جدید به رهبری دانشگاه موناش، گنجاندن همدلی، فرهنگ محلی و مشارکت فعال جامعه در برنامه درسی مدرسه کلید افزایش تاب آوری در برابر بلایا است.

این مطالعه که در Review of Education منتشر شد، ابتکارات آموزش تاب‌آوری در برابر بلایا را در مدارس در زمینه‌های جهانی بلایا از جمله ژاپن، اندونزی و ایالات متحده بررسی کرد.

این یافته‌ها در زمانی بسیار مهم به دست می‌آیند که مذاکره‌کنندگان بین‌المللی آب و هوا برای COP31 در ترکیه آماده می‌شوند، جایی که ایجاد سازگاری جامعه و تاب‌آوری در برابر بلایا موضوع کلیدی بحث خواهد بود.

این مطالعه از برخی از کارشناسان برجسته آموزشی جهان در زمینه تاب‌آوری در برابر بلایا و آموزش محیط‌زیست استفاده کرد تا مشخص کند که چگونه مدارس می‌توانند به طور معناداری دانش‌آموزان را در مورد تاب‌آوری در برابر بلایا آموزش دهند و در عین حال امید و عاملی جمعی برای ایجاد تاب‌آوری در جوامع محلی خود ارائه دهند.

یافته‌ها نشان داد که روش‌های آموزشی سنتی، مانند بکارگیری دانش کتاب درسی و سایر روش‌های آموزشی استاندارد شده، برای یادگیرندگان و معلمان در این موضوع کمتر جذاب هستند، زیرا ممکن است فاقد معنا و ارتباط باشند. برنامه‌های آموزشی زمانی معنادار شدند که زمینه‌های محلی و تأثیرات انسانی بلایا را در نظر گرفتند و فراتر از مرزهای مدرسه به جوامع محلی گسترش یافتند.

بلیندا دیویس، محقق دانشگاه موناش، مستقر در دانشکده آموزش، گفت که بلایا و واکنش های جامعه به آنها اساسا بازتابی از جامعه بشری است.

دیویس گفت: «روش‌های آموزشی سنتی که صرفا بر انتقال دانش کتاب‌های درسی یا اجرای تمرین‌های ایمنی متمرکز است، انعطاف‌پذیری درازمدت جامعه را ایجاد نمی‌کند.

"برای ساختن شهروندان آینده تاب آور، آموزش باید همدلی، عاملیت جمعی و مشارکت اجتماعی فعال را تقویت کند. با تغییر تمرکز آموزشی خود از بقای فردی به مراقبت و همدلی جمعی، ما عاملیت فردی ایجاد می کنیم و بافت اجتماعی جوامع خود را قبل، در حین و پس از بلایا تقویت می کنیم."

این تحقیق نشان می‌دهد که درک تنوع بافت‌های محلی برای پرداختن به ابعاد انسانی و تأثیرات یک فاجعه حیاتی است. این شامل در نظر گرفتن ارتباط شیوه‌ها و باورهای فرهنگی محلی، و همچنین عوامل زمینه‌ای منحصربه‌فرد پیرامون خود فاجعه است.

هر فاجعه اثرات منحصر به فردی بر جوامع دارد. نقشه برداری جامعه پس از زلزله بزرگ ژاپن شرقی 2011 به دانش آموزان کمک کرد تا با تأثیرات انسانی در دنیای واقعی ارتباط برقرار کنند و امید و اقدام جمعی را با پیوند مجدد آنها با جامعه محلی خود و شناسایی فرصت هایی برای بازسازی تقویت کنند.

در مقابل، پس از زلزله و سونامی در جزیره نیاس، اندونزی، ادغام پیام‌های ایمنی در اشعار رقص سنتی Maena بر تابوهای محلی در مورد بحث در مورد بلایا غلبه کرد، شیوه‌های فرهنگی محلی را گنجاند و یادگیری بین نسلی را بین کودکان و والدین فراهم کرد.

آلن رید، استاد دانشکده آموزش دانشگاه موناش، بر نیاز به همکاری بین گروه های محلی محلی، کارشناسان واکنش به بلایا و تیم های چند رشته ای تاکید کرد.

رید گفت: «ابتکارات موفقی که ما در این مطالعه بررسی کردیم، همگی نشان‌دهنده یک واکنش مشارکتی به فاجعه است، که در آن مدارس می‌توانستند برنامه‌ها را به صورت پویا با نیازهای واقعی جامعه تطبیق دهند.

"اشکال ارتباطی و اجتماعی از آموزش، اخلاق مراقبتی را در یادگیرندگان ایجاد می کند، به گونه ای که تمرین های استاندارد کتاب درسی به سادگی نمی توانند.

یکی از نویسندگان، ایلان کلمن، استاد دانشگاه کالج لندن و UiT دانشگاه قطب شمال نروژ، بر ارزش بینش های بین فرهنگی تأکید کرد.

کلمن گفت: «خطر فاجعه یکسان نیست، و روش‌هایی که جوامع خطر، حافظه و بهبودی را تفسیر می‌کنند نیز یکسان نیست.

"چه با سونامی در اندونزی و ژاپن و چه سیل در ایالات متحده، آموزش تاب آوری موثر، یادگیرندگان، معلمان و ساکنان محلی را در جایگاهی معادل قرار می دهد. تبادل یادگیری متقابل در فرهنگ های مختلف نشان می دهد که تاب آوری واقعی فرآیندی است که ریشه در اعتماد محلی و دانش محلی دارد."

نویسندگان خواستار حرکت به سمت شکل‌های آموزشی متحول‌کننده‌تر و معنادارتر برای تاب‌آوری در برابر بلایا هستند که ساختارهای دموکراتیک را تقویت می‌کنند و جوانان و مدارس را در تدوین اهداف و نه فقط تحقق آنها مشارکت می‌دهند.

بلیندا جین دیویس و همکاران، چرا اخلاق، رابطه و معناسازی برای آموزش تاب‌آوری مهم است: ابتکاراتی از زمینه‌های فاجعه جهانی، بررسی آموزش (2026). DOI: 10.1002/rev3.70208

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →