مطالعه یک دهه نشان می دهد که ماده های بونوبو بیشتر از نرها شکار می کنند

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

در انسان، شکار به عنوان تلاش انسان تلقی می شود. اما در یکی از نزدیکترین اقوام زنده ما، شکار در درجه اول کار زنان است.

یک مطالعه 10 ساله بر روی بونوبوهای وحشی نشان می‌دهد که شکار عمدتا توسط ماده‌ها انجام می‌شود، صرف نظر از اینکه آنها نوزادان را حمل می‌کنند یا خیر. آنها به اندازه نرها در کار خطرناک شکار میمون در تاج درخت مهارت دارند و بیشتر از نرها طعمه های بزرگ زمینی را از بین می برند.

این مطالعه که توسط محققان مؤسسه رفتار حیوانات ماکس پلانک (MPI-AB) انجام شد، اولین مطالعه‌ای است که رفتار شکار را در دو جامعه بونوبو وحشی در طول یک دهه بررسی می‌کند و بنابراین شهرت این گونه را به‌عنوان غیرشکار از بین می‌برد. این تحقیق در مجله Current Biology منتشر شده است.

دکتر گوتفرید هومان، نویسنده اول، می گوید: "بونوبوها نه تنها طعمه های متنوعی را شکار می کنند، بلکه جوامع آنها فرهنگ های شکار متمایز را نیز توسعه می دهند."

نتایج این مطالعه همچنین روایت‌های مربوط به تفاوت‌های جنسیتی در انسان‌های اولیه را به چالش می‌کشد. باربارا فروث، نویسنده ارشد، می گوید: «بونوبوها پنجره ای به گذشته بشریت هستند. به لطف این ماده‌ها، می‌توانیم تصویری را که از اجداد شکارچی‌مان شکل داده‌ایم تجدید نظر کنیم.»

بونوبوها به عنوان شکارچیان بزرگ شناخته نمی شوند. در میان میمون‌های بزرگ، نزدیک‌ترین خویشاوند بونوبو – شامپانزه – است که شکارچی مشهور است. افراد می توانند در حملات بسیار هماهنگی که نخستی های بزرگ را از بالای درختان پایین می آورند، همکاری کنند. این شکار توسط نرهایی که با هم کار می کنند انجام می شود و سپس طعمه را بین خود تقسیم می کنند.

فروث می‌گوید: «در شامپانزه‌ها، شکار شغل نرها است، زیرا حفظ پاداش با تسلط مرتبط است. اما در جامعه‌ای که زنان از جایگاه بالایی برخوردار هستند چه اتفاقی می‌افتد؟

بونوبوها در میان میمون های بزرگ منحصر به فرد هستند زیرا ماده ها در کنار نرها غالب هستند. این امر پس از کشتن، زمانی که ماده ها طعمه را در اختیار دارند و تصمیم می گیرند که چه کسی و چه زمانی غذا بخورد، آشکار می شود. فروث و هومن تعجب کردند که آیا این ماده های قدرتمند می توانند تعصب نر را در شکار معمولی جوامع شامپانزه برعکس کنند.

پس از تجزیه و تحلیل 415 شکار شکار از بونوبوها در سایت میدانی LuiKotale در جمهوری دموکراتیک کنگو، این جفت دقیقا آن را کشف کردند. بر خلاف شامپانزه ها، شکار بونوبو تعصب ماده بود.

تیم آنها تمام شکارهای موفقی را که در دو جامعه عادت‌دار بونوبوها در طول یک دهه مشاهده شده بود، بررسی کردند. از آنجایی که همیشه نمی‌توان شکارچی اصلی را دید، تیم هر شکار ثبت‌شده‌ای را که در آن شکارچیان قابل شناسایی بودند، تجزیه و تحلیل کردند و به جنسیت و سن شکارچیان و طعمه‌های شکار شده اشاره کردند.

در 60 درصد شکارهای ثبت شده، ماده ها به عنوان شکارچی شناسایی شدند. دکتر ماتیا بسون، محقق فوق دکتری در دانشگاه کنستانز و MPI-AB که تجزیه و تحلیل را رهبری می کرد، می گوید: "آنها آغازگر شکار بودند." "آنها فرصت طلبانه طعمه نرها را نمی دزدیدند."

ماده‌ها نیز بدون توجه به وضعیت مادری شکار می‌کردند و این ایده را که مادران برای محافظت از نوزادان خود از شکار اجتناب می‌کردند را زیر سوال برد. طعمه‌هایی که بیشترین خطر را داشتند - میمون‌های درختی مانند کلوبوس قرمز - به طور مساوی توسط ماده‌ها و نرها شکار شدند. برای هومن، این قابل توجه بود.

او می‌گوید: "ماده‌های جوان برای تعقیب میمون‌هایی که در دفاع به مقابله می‌پردازند، از لای درختان شکاف می‌دهند. این یک تجارت بسیار خطرناک است."

سن همچنین آنچه را که ماده ها شکار می کردند شکل می داد. ماده‌های جوان‌تر پستانداران را در بالای درختان تعقیب می‌کردند، در حالی که ماده‌های مسن‌تر، صمغ‌های بزرگ و ساکن زمین مانند بز کوهی جنگلی را هدف قرار می‌دادند و اینها را سه برابر بیشتر از نرها مصرف می‌کردند. هنگامی که بز کوهی صید می شود، ماده ها نیز از امتیاز حفظ جایزه قابل توجه خود برخوردار می شوند و نویسندگان می گویند این قدرت راز موفقیت آنهاست.

هومن می گوید: «صید طعمه یک چیز است، اما کنترل لاشه یک چیز دیگر است. این امکان وجود دارد که نرها برای جلوگیری از درگیری با ماده ها بر سر گوشت، طعمه های بزرگ را نگیرند.

نتایج پرسش‌هایی را در مورد شکار در آخرین جد مشترک انسان‌ها، بونوبوها و شامپانزه‌ها که 5 تا 7 میلیون سال پیش می‌زیستند، ایجاد می‌کند. فروت می گوید: «رفتار شامپانزه ها به تنهایی ممکن است تصویر قابل اعتمادی از نحوه شکار این جد ارائه نکند.

بنابراین، یافته‌ها روایتی آشنا در مورد تکامل انسان را به چالش می‌کشد: اینکه شکار اساسا یک فعالیت مردانه بوده است. اگر بونوبوهای ماده می‌توانند شکارچیان اصلی در جامعه‌ای باشند که زنان از جایگاه بالایی برخوردارند، شکار تحت سلطه مردان لزوما تنها راه در دسترس اجداد ما نبوده است.

این تیم همچنین رفتار شکار را بین دو جامعه همسایه مقایسه کرد. علیرغم دسترسی به طعمه یکسان، جوامع به طور مداوم در مورد شکارشان با هم تفاوت داشتند. اولی بیشتر پستانداران زمینی را شکار می کرد، در حالی که دومی در شکار میمون ها تخصص داشت. یافته‌ها نشان می‌دهد که شکار بونوبو به جای اینکه صرفا با در دسترس بودن طعمه باشد، بر اساس سنت‌های محلی شکل گرفته است.

این تیم قصد دارد این تفاوت‌ها را بیشتر بررسی کند و بررسی کند که چگونه استراتژی‌های شکار بین جوامع متفاوت است و چگونه آنها در طول زمان تغییر می‌کنند.

گوتفرید هومن و همکاران، شکار مهره داران ماده در بونوبوهای وحشی، زیست شناسی فعلی (2026). DOI: 10.1016/j.cub.2026.09.082

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →