معمای رابرت اوپنهایمر: بیوگرافی جدید مرد پشت بمب اتمی را بازبینی می کند - بررسی

رابرت اوپنهایمر، مدیر علمی پروژه منهتن، اغلب به‌عنوان «پرومته آمریکایی» معرفی می‌شود، فیزیک‌دانی درخشان که معادل آتش قرن بیستم را به بشریت بخشید، زمانی که بمب‌های هسته‌ای بر روی هیروشیما و ناکازاکی انداخته شد، از گناه رنج می‌برد و گواهینامه امنیت ملی خود را در خلال رابرت S9 از دست داد. اوپنهایمر: ابوالهول بدون راز، روزنامه‌نگار دیوید ریف (که کتاب‌های بسیاری شامل ستایش فراموشی: حافظه تاریخی و کنایه‌های آن می‌شود) بر تجربیات شکل‌دهنده سوژه‌اش، مانند دوسوگرایی او تمرکز دارد.

با استفاده از یهودی بودن خود، شخصیت و رفتار مرموز خود را توضیح داد. ریف یک "اثر راشومون" را تصدیق می کند، که در آن افرادی که اوپنهایمر را می شناختند "نسخه خود را از احساس او درک کردند." اما نویسنده «یک ثبات معین» را در زیر فقدان عاطفه آشکار خود شناسایی می کند. اوپنهایمر که «اول از مؤسسات - ابتدا فرهنگی، سپس علمی، و سپس دولتی» بود، مصمم بود «زندگی خود را در مرکز بگذراند»، که این امر برای او ضروری بود که «به هر قیمتی که شده، وظیفه خود را انجام دهد».

کتاب ریف که گاهی با نثر دست و پا گیر مختل شده است - یک جمله شامل 108 کلمه و نیم دوجین بند پرانتزی است - کتاب ریف تحلیلی آموزنده، روشنگر و تحریک آمیز از "پدر" بمب اتمی ارائه می دهد. بسیاری از زندگی نامه نویسان اوپنهایمر، به گفته ریف، ادعا می کنند که "غریب بودن" او مبهم و مبهم است. هویت

به طور قابل توجه، در مدرسه فرهنگ اخلاقی در شهر نیویورک (که توسط فلیکس آدلر، که در مراسم عروسی پدر و مادرش - که یهودیان اصلاح طلب بودند، تأسیس شد)، تنها دوست اوپنهایمر یک یهودی از نیومکزیکو بود. در یک اردوی تابستانی در شمال نیویورک برای کودکان یهودیان مرفه آلمانی، این نوجوان 14 ساله به دلیل هیکل ضعیف، عدم علاقه به ورزش و ناآگاهی در مورد رابطه جنسی مورد تمسخر قرار گرفت. وقتی والدینش از کارکنان شکایت کردند، چند نفر از کمپینگ ها او را کتک زدند، رنگ سبز روی اندام تناسلی اش ریختند و شب را در یک یخخانه حبس کردند.

ریف پیشنهاد می‌کند که امتناع اوپنهایمر از شناسایی سوءاستفاده‌کنندگانش و تصمیم او برای ماندن در کمپ تا پایان تابستان، با رشد شخصیتی «آرام در خود روانی که عمدتا ساخته‌ی خودش است» سازگار است. "خودداری او در مورد استروئیدها" با امتناع او از دفاع از خود در جلسات استماع کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده در سال 1954 که منجر به حذف مجوزهای امنیتی او شد، حداقل "یک تکه" است. به گفته او، در سال 1934، اوپنهایمر - که در دانشگاه گوتینگن به عنوان یک دانشجوی فارغ التحصیل تحصیل کرده بود - سه درصد از حقوق استاد دانشگاه خود را فرستاد.

از کالیفرنیا، برکلی، برای کمک به دانشمندان یهودی آلمانی در ترک آلمان نازی. خشم ادامه دار اوپنهایمر در مورد رفتار با یهودیان در آلمان در طول دهه 1930، آنچه او به عنوان «خشم ادامه دار و دود در مورد رفتار قربانیان یهودیان در آلمان» توصیف کرد. ایالات - همراه با روابط جنسی پایدار با رادیکال های سیاسی متعهد ژان تاتلاک و کیتی هریسون - او را به حمایت از سازمان ها و ابتکارات جبهه کمونیستی سوق داد. اگرچه اوپنهایمر به بسیاری از رادیکال های یهودی نپیوست.

و هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی و آلمان نازی در سال 1939 پیمان عدم تجاوز امضا کردند، هنگامی که فرانسه تسلیم شد و نبرد بریتانیا آغاز شد، "میهن پرستی در او تا هسته بسیج شد." او تلاش‌های خود را برای ایفای «نقش محوری» در جنگی که تقریبا همه شاهد آمدن آن بودند، دو چندان کرد و از حزب کمونیست «دست‌هایش را شستند» – اما همچنان با تاتلاک، و همچنین با برادر خود فرانک، فیزیک‌دان و عضو حزب کمونیست، که برای دوره‌ای در دهه 1930 کمونیست بود، ارتباط داشت.

لزلی گرووز، مدیر پروژه منهتن، مخالفت های FBI و اطلاعات ارتش را نادیده گرفت و دستور صدور مجوز امنیتی برای اوپنهایمر را صادر کرد. گرووز معتقد بود که "جاه طلبی بیش از حد" اوپنهایمر و وفاداری او به ایالات متحده تضمین می کند که او تقریبا هر کاری را که به او دستور داده شده بود برای به دست آوردن و حفظ شغل انجام دهد انجام می دهد. ریف خاطرنشان می کند که پس از بمباران اتمی ناکازاکی، اوپنهایمر این جمله را تجربه نکرد که "من چه کار کرده ام؟" لحظه با این حال، در طول زندگی خود - در حالی که او به دفاع از توسعه و استفاده از بمب ادامه می داد - در چیزی که منتقدان آن را سمت "شاهزاده هملت" می نامیدند.

او به هری ترومن رئیس‌جمهور نامطلوب گفت که «احساس می‌کند دست‌هایش خون است» و در مورد پیامدهای نگران‌کننده آغاز عصر هسته‌ای تأمل کرد. پس از جنگ، اوپنهایمر از سمت خود به عنوان مدیر مؤسسه مطالعات پیشرفته در دانشگاه پرینستون، کنترل بین المللی جمعی بر سلاح های هسته ای را هدف فکری و اخلاقی برجسته خود قرار داد. ریف گزارش می‌دهد که همکاران اوپنهایمر هرگز مطمئن نبودند که آیا وقتی مسائل بحث‌برانگیز مطرح می‌شود، او صدای «عقل غم‌انگیز» یا «سرباز خوب» خود را خواهد داد. در واقع، اوپنهایمر اغلب د

او اعلام کرد که در زندگی "برای گذراندن آن به ابهام نیاز داریم." اوپنهایمر در سال 1967 درگذشت. محبوبیت فیلم سال 2023، اوپنهایمر، به نویسندگی و کارگردانی کریستوفر نولان، از ادعای ریف حمایت می کند که "طلسمی که او انجام داده کم نشده است." حداقل "به دلیل ترور کاملا مشروع و عاقل ما" از هولوکاست هسته ای.

و از آنجایی که تقریبا همه چیزهایی که در مورد مردی که ریف آن را «ابول‌های ابوالهول» می‌نامد، گفته شده است، به قول یکی از منتقدان، «گاهی درست است، و در موارد دیگر درست نیست.» نویسنده، استاد بازنشسته مطالعات آمریکایی توماس و دوروتی لیتوین در دانشگاه کرنل است. 28 دلار