مقابله با شیاطین: چگونه فناوری آکوستیک و هوش مصنوعی مقبره های باستانی اتروسکی را زنده کرد

توسط ژاکلین اورتولوا، مائوریزیو فورته، مکالمه

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

اگرچه همیشه واضح نیست، اما صدا نحوه تجربه ما از دنیای اطراف را راهنمایی می کند. و آخرین تکنیک های آرکئوآکوستیک نشان می دهد که حتی اولین معماران جهان نیز این را درک کرده اند.

به عنوان مثال، جامعه پیشا روم باستانی اتروریا در مرکز ایتالیا، صدا را در سراسر فرهنگ خود جاسازی کرده بود، با استفاده از تقویم‌های آیینی که به تشخیص صداهای کلیدی طبیعت، مانند رعد و برق اختصاص داشت. آنها همچنین پیشگامان اولیه آلات موسیقی در منطقه جنوب مدیترانه بودند.

مقبره‌های نقاشی‌شده اتروسکی در شهرهایی مانند تارکینیا، چیوسی و اورویتو به‌خاطر صحنه‌های پویایی از موسیقی، جشن‌ها و زندگی پس از مرگ شهرت دارند. اما آخرین تحقیقات ما نشان می‌دهد که چگونه این مقبره‌ها - که برای اتروسک‌هایی با موقعیت اجتماعی-اقتصادی و سیاسی بالاتر ساخته شده‌اند - برای ارائه تجربیات حسی پیچیده طراحی شده‌اند.

این مطالعه از تحقیقات موجود ما در مورد هوش مصنوعی و آکوستیک سرچشمه می گیرد. این شامل پروژه Sounds of Silence به رهبری دانشگاه آکسفورد است که از تکنیک‌های آکوستیک جدید برای بررسی مناظر صوتی اطراف این مقبره‌های اتروسکی استفاده کرده است. در همین حال، در دانشگاه دوک، پروژه Neuroartifact از علوم اعصاب و هوش مصنوعی برای درک بهتر تأثیرات شناختی مصنوعات باستان‌شناسی استفاده می‌کند.

ما همه این تکنیک‌ها را ترکیب کرده‌ایم تا دو قرن پنجم قبل از میلاد را روشن کنیم. مقبره های نقاشی شده اتروسکی: Tomba dei Demoni Azzurri (مقبره شیاطین آبی) و Tomba del Gallo (مقبره خروس).

تحقیقات ما نشان می‌دهد که این مقبره‌ها نه صرفا برای نگهداری مردگان، بلکه برای تأثیرگذاری بر زنده‌ها از طریق یک محیط غوطه‌ورکننده حسی شبیه به یک تجربه فیلم‌های سه بعدی مدرن طراحی و ساخته شده‌اند.

باستان شناسان تمایل داشته اند به نقاشی های این اتاق های تدفین به عنوان تصاویری دو بعدی برای تجزیه و تحلیل نگاه کنند. هدف ما این بود که با استفاده از ترکیبی از فناوری صوتی، بصری و هوش مصنوعی، «قدرت اجرایی» این بناهای باستانی را به تصویر بکشیم.

هنگامی که برای اولین بار وارد مقبره دیو آبی شدم، من (ژاکلین) بلافاصله تحت تأثیر قرار گرفتم که چگونه به نظر می رسید نقاشی ها هر کجا که می چرخم با من روبرو می شوند. مهمانان شاد روی دیوار پشتی به نظر می‌رسیدند که از شیاطینی که از دیوار کناری می‌خزند بی‌اطلاع به نظر می‌رسیدند، گویی آماده بودند که به داخل اتاق نفوذ کنند.

با این حال، تجربه من با نورپردازی LED مدرن شکل گرفت. بینندگان قدیم به شمع های موم و پیه زنبور عسل، عود سوز و مشعل تکیه می کردند. نور کم می توانست حرکت آنها را در داخل مقبره محدود کند و تجربه آنها را از آنچه می دیدند افزایش دهد.

تحقیق ما اولین بررسی فضاهای تشییع جنازه زیرزمینی در اتروریا را به عنوان "فضاهای انتقالی" بین زندگی و مرگ ارائه می کند.

حواس هرکسی که وارد این مقبره می شد به شدت دستکاری می شد. جلوه‌های صوتی شدید - مانند طنین فوق‌العاده طولانی و پژواک‌های درون مقبره شیطان آبی - یک موسیقی متن دراماتیک را به این تجربه شدید و همه‌جانبه بخشید.

نور مشعل یا شمع هایی که بر روی چهره های نقاشی شده سوسو می زنند، حرکتی را در میان سایه ها ایجاد می کنند. بخور و بوی لیبیت (مایعات تشریفاتی) بعد حسی دیگری را به آن افزود.

بازسازی‌های ما از این ایده حمایت می‌کند که برخی از مقبره‌های نقاشی شده اتروسکی برای تداوم میراث و قدرت خانواده‌ها یا قبیله‌هایشان مورد استفاده و استفاده مجدد قرار گرفته‌اند. آنها ممکن است در طول سال برای مراسم بزرگداشت تاریخ ها و جشن های مهم و همچنین عبادت مردگان باز نگه داشته شده باشند.

طراحی پیچیده این مقبره ها چشمگیر است. در حالی که دیو آبی باعث عدم جهت گیری ادراکی می شود، خروس به توجه بصری و نظم معماری نگاه امتیاز می دهد.

گذرگاه ورودی آرامگاه با دیوارهای باریک و یک محور نزولی، یک مرحله مرزی برای جهت دهی بدن قبل از ورود به اتاق تدفین ایجاد می کند. در آنجا، سنگرها، نیمکت‌ها، طاقچه‌ها و سایر وسایل معماری در کف و دیوارها حک شده‌اند که به درام نقاشی‌های پوشاننده دیوارها می‌افزاید.

این عناصر معماری و نمادین با هم میان نظم و هرج و مرج، حافظه و دگرگونی میانجیگری می کنند. کار ما این مقبره‌های باستانی را به‌عنوان فضاهای نمایشی دوباره تصور می‌کند که برای تداوم نوعی تجربه متافیزیکی انسانی ساخته شده‌اند.

به تعبیر ما، نباید به این مقبره ها صرفا به عنوان محل نگهداری اموات نگاه کرد. آنها از طریق سازمان فیزیکی و حسی خود تأثیر عمیقی بر افراد زنده می گذاشتند.

به نوبه خود، شاید زمان آن رسیده است که در مقوله معماری تدفین در سراسر مدیترانه باستان و فراتر از آن تجدید نظر کنیم. مهندسی ترکیبی از تجربیات فضایی، صوتی و بصری، شاید هنوز به طور کامل مورد قدردانی قرار نگرفته باشد.

اما داستان به اینجا ختم نمی شود. تحقیقات ما در حال حاضر در جهت‌های جدیدی فراتر از فضاهای داخلی باستانی است. ما از تکنیک‌های آکوستیک و هوش مصنوعی مشابه برای بررسی مناظر بیرونی استفاده می‌کنیم که برای فعالیت‌های آیینی، هم در جنوب مدیترانه و هم فراتر از آن استفاده می‌شوند.

Maurizio Forte و همکاران، قدرت اجرایی و فضای انتقالی: استفاده از آکوستیک و هوش مصنوعی چندوجهی در مقبره های نقاشی شده اتروسکی، مجله روش و نظریه باستان شناسی (2026). DOI: 10.1007/s10816-026-09820-1

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.