مقاله جدید جی کی رولینگ در مورد مسائل ترنس 8 گروه را هدف قرار می دهد

J.K. رولینگ مقاله جدید گسترده ای در مورد مسائل تراجنسیتی منتشر کرده است که از هشت گروه گسترده انتقاد می کند. نویسنده هری پاتر از دیدگاه‌هایی دفاع می‌کند که او را به یکی از قطبی‌ترین چهره‌ها در بحث جنسیت و جنسیت تبدیل کرده است و نهادهایی را توصیف می‌کند که معتقد است به تبدیل این ایده‌ها به سیاست و عمل کمک کردند. رولینگ همچنین تصریح می‌کند که قصد دارد پول خود را برای پرونده‌های حقوقی که سیاست‌هایی را که معتقد است حقوق مبتنی بر جنسیت زنان را به چالش می‌کشد، خرج کند.

این مقاله با بیش از 2000 کلمه که روز چهارشنبه با عنوان «به‌روزرسانی مقاله من در ژوئن 2020» منتشر شد، بحثی را که رولینگ از زمان اولین مقاله مهم او در مورد جنسیت و جنسیت شش سال پیش دنبال کرده بود، بازبینی می‌کند.

او می‌گوید: «دیدگاه‌های من تغییر نکرده است، اما چشم‌انداز مطمئنا تغییر کرده است، و دخالت خودم در این موضوع عملی و نظری شده است.»

این مقاله به طور قابل توجهی از نظر نهادی بیشتر از سلف خود در سال 2020 است. رولینگ از سازمان‌های لابی‌گر، نهادهای دولتی، اتحادیه‌ها و سایر بخش‌های تأثیرگذار نام می‌برد یا از آنها انتقاد می‌کند، در حالی که کارهای حقوقی و خیریه‌ای را که از آن زمان از طریق Beira’s Place و J.K انجام داده است، توصیف می‌کند. صندوق زنان رولینگ

مواضع رولینگ در مورد مسائل تراجنسیتی توسط طرفداران LGBTQ + و سایر منتقدان به عنوان ضد ترنس محکوم شده است، شخصیتی که او آن را رد می کند.

گروه‌هایی را که در مرکز نقد جدید رولینگ قرار دارند، بخوانید.

بزرگ ترین هدف مقاله رولینگ چیزی است که او آن را "سویه فعلی و غالب" کنشگری ترنسجندر می نامد. او استدلال می‌کند که برخلاف حقوق مدنی قرن بیستم، حقوق همجنس‌گرایان و جنبش‌های زنان، که او آن‌ها را به‌عنوان چالش‌های مردمی برای نهادهای قدرتمند توصیف می‌کند، فعالیت‌های تراجنسیتی معاصر در این نهادها نفوذ پیدا کرده است.

او می نویسد: «فعالیت ترانس قرن بیست و یکم دقیقا معکوس آن جنبش ها است. "این تا هسته خود نخبه گرا است."

رولینگ این مناقشه را یک جنبش ایدئولوژیک به تصویر می‌کشد که معتقد است حمایت متخصصان و سازمان‌های با نفوذ را به دست آورده است. او با این وجود به صراحت می گوید تراجنسیتی های آسیب پذیری وجود دارند و می گوید که آنها نباید از حقوق بشر، امنیت شخصی، مسکن یا شغل محروم شوند.

در مقاله رولینگ در سال 2020، او فضای قابل توجهی را به توضیح چگونگی درگیر شدنش در این موضوع، نگرانی هایش در مورد انتقال در میان جوانان، فضاهای تک جنسیتی و تجربیاتش به عنوان یک بازمانده از آزار و اذیت و تجاوز جنسی اختصاص داد.

رولینگ به طور خاص از استون وال، سازمان برجسته حقوق LGBTQ+ بریتانیا نام می برد، در حالی که به نفوذی که معتقد است سازمان های حمایتی با بودجه خوبی بر شرکت ها و موسسات عمومی اعمال کرده اند حمله می کند.

رولینگ استون وال را به عنوان یکی از "گروه های لابی قدرتمند و دارای بودجه خوب" توصیف می کند که به گفته او شرکت ها و موسسات دولتی را متقاعد کرده تا سیاست هایی را اتخاذ کنند که به زنان ترنس اجازه دسترسی به فضاهای تک جنسیتی زنان را می دهد.

Stonewall همچنین برای تاریخچه جنجال مهم است زیرا در میان سازمان های LGBTQ+ بود که ادعاهای موجود در مقاله اصلی رولینگ در سال 2020 را مورد مناقشه قرار داد. رولینگ برخی مقررات مربوط به تک‌جنسیت را به عنوان حمایت‌های ضروری برای زنان تعریف می‌کند، در حالی که طرفداران LGBTQ+ استدلال کرده‌اند که خود افراد تراجنسیتی با تبعیض مواجه هستند و نیاز به حمایت قانونی دارند.

با این حال، رولینگ در مقاله روز چهارشنبه فراتر از بررسی مجدد آن بحث می رود. او گروه های مدافع را به عنوان بخشی از زنجیره ای از نفوذ نهادی معرفی می کند که تئوری جنسیت را به سیاست های شرکتی و دولتی مرتبط می کند.

نیوزویک برای اظهار نظر درباره اظهارات رولینگ با استون وال تماس گرفته است.

رولینگ برخی از تندترین انتقادات خود را به مؤسسات دولتی با استفاده از جی.کی. تجربه صندوق زنان رولینگ برای این استدلال که نهادهای دولتی در تعدیل سیاست‌های خود پس از حکم دادگاه عالی بریتانیا در سال 2025 در مورد قانون برابری، کندتر از شرکت‌های خصوصی بوده‌اند.

رولینگ می‌گوید که الگوی درخواست‌های حمایت از تصمیم دادگاه عالی بریتانیا در سال 2025 در مورد معنای «زن» و «جنس» در قانون برابری سال 2010 تغییر کرده است. رولینگ گفت که درخواست‌ها به صندوق مربوط به شرکت‌های خصوصی «به طور قابل توجهی کاهش یافته است»، در حالی که تاکید کرد که مؤسسات دولتی در برابر اصول حقوقی ایجاد شده توسط دادگاه عالی مقاومت بیشتری دارند.

این مقاله داده‌های مستقلی را ارائه نمی‌کند که تعداد برنامه‌ها را در هر دو دسته نشان دهد.

دادگاه عالی بریتانیا در آوریل 2025 حکم داد که اصطلاحات "زن" و "جنس" در مقررات مربوطه قانون برابری به جنسیت بیولوژیکی اشاره دارد. رولینگ استدلال می کند که این حکم به اختلافات پیرامون اجرای مقررات تک جنسیتی پایان نداد و می گوید که زنان در نتیجه به پیگیری پرونده ها ادامه می دهند.

رولینگ همچنین می‌گوید مشاغلی که با هزینه‌های دعوی قضایی خود مواجه هستند، معمولا سریع‌تر از نهادهای دارای بودجه مالیات دهندگان تنظیم شده‌اند، که او استدلال می‌کند که همچنان مایل به دفاع از سیاست‌های مورد مناقشه در دادگاه هستند.

اتحادیه های کارگری هدف تعریف شده دیگری را تشکیل می دهند. رولینگ استدلال می‌کند که سازمان‌هایی که از لحاظ تاریخی با حمایت از کارگران مرتبط بوده‌اند، اعضای زن شکست خورده‌ای را که به سیاست‌های محل کار در مورد هویت جنسیتی اعتراض دارند، شکست داده‌اند.

رولینگ برای حمایت از استدلال طبقاتی گسترده‌تر خود، به آمارهای دولت بریتانیا استناد می‌کند که نشان می‌دهد عضویت در اتحادیه در میان کارگران با درآمد بالاتر و تحصیلات عالی‌تر رایج است، سپس این را به عنوان یکی از توضیح‌های احتمالی برای آنچه که او به‌عنوان شکست اتحادیه‌ها در دفاع از زنان می‌داند، پیشنهاد می‌کند که نگرانی‌هایی را در مورد حقوق مبتنی بر جنسیت ایجاد می‌کند. تفسیر رولینگ، نه خود آمار عضویت، استدلال علی را بیان می کند.

رولینگ مقاومت در برابر برخی از سیاست‌های هویت جنسیتی را به‌عنوان موضوعی به تصویر می‌کشد که به‌ویژه زنانی را تحت تأثیر قرار می‌دهد که نمی‌توانند از تسهیلات تعویض مشترک، خدمات عمومی یا محل کار خودداری کنند. این به او اجازه می‌دهد تا بحثی را که اغلب در امتداد خطوط مترقی در مقابل محافظه‌کار توصیف می‌شود، به‌عنوان بخشی از تضاد بین نخبگان نهادی و زنان طبقه کارگر بازطراحی کند.

این یکی از برجسته‌ترین بسط مقاله او در سال 2020 است که بر حفاظت و حقوق زنان تمرکز داشت، اما در برابر سازمان‌های کارگری سازمان‌یافته و موسسات حرفه‌ای کار نکرد.

او می‌گوید: «به نظر می‌رسد این روزها رهبران اتحادیه‌ها نقش تاریخی خود را به‌عنوان مدافع طبقه کارگر کنار گذاشته‌اند تا از عقاید تجملی خود دفاع کنند.»

رولینگ همچنین زنان مرفه را هدف مستقیم می‌گیرد، به‌ویژه زنانی که در رسانه‌ها، انتشارات و دانشگاه‌ها هستند که معتقد است از سیاست‌های فراجنسیتی حمایت می‌کنند، بدون اینکه شخصا با موقعیت‌هایی که بر سر آن اختلافات ایجاد می‌شود، مواجه شوند.

او استدلال می‌کند که ثروت می‌تواند افراد را از تکیه بر تسهیلات مشترک، خدمات عمومی و سایر محیط‌ها که در مرکز بحث‌های مربوط به مقررات تک‌جنسیتی است، محافظت کند. رولینگ آشکارا خود را در میان افراد ممتاز اقتصادی قرار می‌دهد و اذعان می‌کند که ثروتش او را از بسیاری از شرایطی که زنانی که می‌گوید از آنها حمایت می‌کند مصون می‌دارد.

اما او بین این امتیاز و نحوه استفاده از آن تمایز قائل می شود. رولینگ به تامین مالی خود برای دعوی قضایی و ایجاد Beira’s Place، یک سرویس حمایت از خشونت جنسی فقط زنان در ادینبورگ اشاره می‌کند، به‌عنوان شواهدی که نشان می‌دهد او از منابع خود به نمایندگی از زنانی استفاده می‌کند که قادر به تامین مالی دعواهای قانونی نیستند.

رولینگ استدلال می کند که برخی از افرادی که از آنها حمایت می کنند از پیامدهای عملی آنها مصون هستند، ادعایی که متعلق به او است و نمی توان آن را به همه حامیان حقوق تراجنسیتی تعمیم داد.

سیاستمداران دسته دیگری در انتقاد رولینگ تشکیل می دهند، به ویژه آنهایی که معتقد است سیاست های هویت جنسیتی را برای مزیت سیاسی پذیرفته اند در حالی که هزینه شخصی کمی می پردازند.

رولینگ برخی از سیاستمداران زن را به اتخاذ مواضعی متهم می کند که به جای حمایت از منافع زنان، به نفع آنها است. او فهرست جامعی از تک تک سیاستمداران را در مقاله روز چهارشنبه ارائه نمی کند، در عوض انتقادات را به طور گسترده متوجه رهبران سیاسی و آنچه که او به عنوان یک طبقه حکومتی یا مدیریتی توصیف می کند، می کند.

این انتقاد پس از سال‌ها مطرح می‌شود که در آن اختلاف رولینگ بر سر حقوق تراجنسیتی‌ها با سیاست بریتانیا تلاقی پیدا کرده است. او با تلاش‌های اسکاتلند برای اصلاح قانون به رسمیت شناختن جنسیت مخالفت کرد و به تامین مالی چالشی که توسط For Women Scotland مطرح شد که در حکم قانون برابری 2025 دادگاه عالی بریتانیا به اوج رسید، کمک کرد.

تاریخ همچنین تلاش‌ها برای قرار دادن رولینگ را در طیف ایدئولوژیکی سنتی بریتانیا پیچیده می‌کند. او خود را چپ‌گرا توصیف می‌کند، اما به طور فزاینده‌ای نسبت به بخش‌هایی از چپ سیاسی در مورد سیاست جنسیتی انتقاد می‌کند.

یکی از مهم‌ترین قسمت‌های این مقاله به خدمات خشونت جنسی مربوط می‌شود، موضوعی که رولینگ مستقیما با Beira’s Place، مرکز ادینبورگ که او تأسیس کرده و سرمایه‌گذاری می‌کند، مرتبط می‌کند.

رولینگ می گوید این سرویس پس از باز شدن با آزار و اذیت آنلاین و تلفنی مواجه شد. او همچنین از یکی دیگر از مراکز بحران تجاوز جنسی در ادینبورگ به دلیل رویکرد آن به شمول تراجنسیتی ها انتقاد می کند و استدلال می کند که برخی از بازماندگان به طور خاص به دنبال خدماتی هستند که فقط توسط زنان ارائه می شود. رولینگ این ادعاها و شخصیت پردازی ها را در این مقاله بیان می کند.

او به طور جداگانه سازمان عفو ​​بین‌الملل را متهم می‌کند و سازمان حقوق بشر را به پذیرش مواضع هویت جنسیتی متهم می‌کند و خاطرنشان می‌کند که این سازمان مکان بیرا را به عنوان «ضد حقوق» توصیف کرده است. حمله او همچنین یک عنصر شخصی دارد، همانطور که رولینگ اشاره می کند که زمانی برای عفو بین الملل کار می کرد.

این اختلاف نشان می‌دهد که چرا خدمات خشونت جنسی از سال 2020 در بحث رولینگ نقش محوری داشته است. او قبلا فاش کرده بود که از آزار خانگی و تجاوز جنسی جان سالم به در برده و از این تجربیات برای توضیح حمایت خود از برخی خدمات تک جنسیتی استفاده کرده است.

مقاله جدید او فراتر از این توضیح است و به خدماتی اشاره می کند که او شخصا به عنوان یک مدل جایگزین ایجاد کرده است.

نیوزویک برای اظهارنظر درباره اظهارات رولینگ با عفو بین الملل تماس گرفته است.

در نهایت، رولینگ به بخش‌های اصلی زندگی حرفه‌ای‌اش انتقاد می‌کند: رسانه، انتشارات، و دانشگاه.

او استدلال می‌کند که ایده‌های هویت جنسیتی قبل از گسترش در نهادهای فرهنگی، سیاسی و دولتی در بخش‌های فلسفه و مطالعات جنسیت نفوذ پیدا کردند. او همچنین از زنان در سطوح بالای رسانه‌ها، انتشارات و دانشگاه انتقاد می‌کند که به عقیده او مخالفت‌های طبقه کارگر برای به اشتراک گذاشتن برخی امکانات با زنان تراجنسیتی را رد می‌کنند.

برای رولینگ، این موضوع از ادعای گسترده‌تر او حمایت می‌کند که کنش‌گری مدرن تراجنسیتی با جنبش‌های عدالت اجتماعی قبلی متفاوت است، زیرا نفوذ از نهادها به سمت پایین حرکت کرده است تا شهروندان به حاشیه رانده شده به سمت بالا. او جنبش را «نخبه‌گرا» می‌خواند.

اما این استدلال همچنین در مرکز انتقاداتی قرار دارد که به خود رولینگ وارد شده است. طرفداران LGBTQ+ و شخصیت‌های عمومی چارچوب‌بندی حقوق ترنس‌جندرها را رد کرده‌اند و اظهارات او مکررا اتهامات ضدترنس بودن او را برانگیخته است.

رولینگ این برچسب را رد می کند و در مقاله روز چهارشنبه تکرار می کند که از حقوق تراجنسیتی ها برای امنیت شخصی و آزادی از تبعیض در زمینه هایی از جمله اشتغال و مسکن حمایت می کند.

بزرگترین تمایز بین این دو مقاله تغییر در موضع رولینگ نیست، زیرا او به صراحت می گوید دیدگاه های او تغییر نکرده است. در عوض، مقاله جدید نشان می‌دهد که مشارکت او از استدلال علنی موضعش به تأمین مالی خدمات مرتبط و چالش‌های قانونی گسترش یافته است.

رولینگ در مقاله 2020 خود، مشارکت خود را در بحث‌های جنسی و جنسیت دنبال کرد، در مورد حمایت خود از مایا فورستاتر صحبت کرد، نگرانی‌هایی را در مورد انتقال جوانان مطرح کرد و توضیح داد که چگونه تجربیات او به‌عنوان یک بازمانده از آزار خانگی و تجاوز جنسی، موضع او را در مورد فضاهای تک‌جنسی نشان می‌دهد.

شش سال بعد، تمرکز رولینگ بسیار نهادی‌تر است. او به Beira’s Place، سرویس حمایت از خشونت جنسی فقط زنان که در ادینبورگ تأسیس کرده است، و J.K. صندوق زنان رولینگ، که از زنانی که به دنبال پرونده‌های حقوقی هستند، حمایت می‌کند، به عنوان نمونه‌ای از این که چگونه چیزی که او زمانی عمدتا به عنوان یک اختلاف سیاسی و شخصی توصیف می‌کرد، برای او به کار عملی تبدیل شده است.

به روز رسانی او همچنین در یک محیط قانونی کاملا متفاوت می رسد. حکم دادگاه عالی بریتانیا در آوریل 2025 تصریح کرد که «زن» و «جنس» در بخش‌های مربوطه قانون برابری بریتانیا به جنسیت بیولوژیکی اشاره دارد، حکمی که رولینگ علنا ​​از آن حمایت کرده بود. نویسنده استدلال می کند که اختلافات نهادی بر سر کاربرد عملی حقوق تک جنسیتی زنان همچنان ادامه دارد.

به گزارش ورایتی، تنها چند روز قبل از انتشار مقاله جدید رولینگ، معترضان به حقوق تراجنسیتی‌ها، اولین نمایش نسخه جدید هری پاتر و کودک نفرین شده در لندن را مختل کردند.

رولینگ روشن می کند که مداخله او به این مقاله ختم نمی شود. او گفت که «به استفاده از پول من برای کمک به زنانی که در غیر این صورت نمی‌توانستند به دادگاه بروند» ادامه خواهد داد، در حالی که به حمایت از خدمات فقط زنانه برای بازماندگان تجاوز جنسی ادامه خواهد داد.

خبرنگاران و سردبیران نیوزویک از مارتین، دستیار هوش مصنوعی ما، برای تهیه این داستان استفاده کردند. در اینجا درباره مارتین بیشتر بدانید.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: بن کلی، گری آر توماس