مقصد قابل دسترس اگر نتوانید به آن برسید معنایی ندارد | نظر

رمپ یادبودی برای نیت خیر است، زمانی که شخصی که برای آن ساخته شده است نتواند به آن برسد. برای چندین دهه، آمریکا برای کلینیک‌ها، کلاس‌های درس و دفاتر در دسترس، بتن ریخته، کدها را تصویب کرده و نوارهایی را بریده است. ما دسترسی را در اطراف مقاصد ایجاد کردیم - اما سفر مورد نیاز برای رسیدن را رها کردیم.

به عنوان پدر یک پسر معلول، مدیر سابق دبیرستان، و بنیانگذار MagicMobility Vans، معتقدم تعریف ما از دسترسی ناقص است تا زمانی که حمل و نقل بخشی از وعده باشد.

اعداد نشان می دهد که این حذف چقدر جدی است. بر اساس گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری های ایالات متحده، 14.4 درصد از بزرگسالان دارای معلولیت در سال 2022 فاقد وسایل حمل و نقل قابل اطمینان برای زندگی روزمره بودند، در حالی که این رقم در بزرگسالان بدون معلولیت 4.9 درصد بود.

این شامل افرادی می شود که نمی توانند به قرار ملاقات های پزشکی، کار یا سایر نیازها برسند زیرا حمل و نقل قابل اطمینان در دسترس نیست. مشکل قابل اندازه‌گیری است، اما هزینه انسانی آن دشوارتر است.

من این هزینه را از طریق کارم با صندوق ویژه کودکان دیده‌ام، که وانت‌های MagicMobility را برای اتصال وسایل نقلیه اهدایی قابل دسترسی با ویلچر با خانواده‌ها و افراد دارای محرومیت مالی اداره می‌کند. ما هزاران درخواست دریافت کرده‌ایم و با وجود اینکه توانسته‌ایم صدها دستگاه از این نوع خودروها را تهیه کنیم، عرضه بسیار کمتر از تقاضا است.

هر درخواست نشان دهنده شخصی است که استقلال ترک خانه خود را ندارد.

یک عکس برای من می ماند. خانواده ای تصویری از پسر تقریبا 10 ساله خود را برای ما ارسال کردند که روی صندلی چرخدار خود در داخل ون جدید خود نشسته و با خوشحالی فوق العاده لبخند می زند. آنها او را "خوشبخت ترین پسر جهان" نامیدند. نمی‌دانم او آن روز به کجا می‌رفت، اما می‌دانم که می‌توانست بیرون بیاید، در زندگی شرکت کند و چیزی منحصر به فرد را برای او تجربه کند که بسیاری از ما آن را بدیهی می‌دانیم.

آن لبخند اهمیت داشتن یک وسیله نقلیه تطبیقی ​​که دنیای جدیدی را می گشاید را به تصویر کشید.

به همین ترتیب، صحبت های یک مادر برای من ماندگار شده است. او از لذت ساده تماشای دخترش که هنگام سفر از پنجره نگاه می کند صحبت کرد و این تجربه را بی ارزش خواند. دختر بزرگ او این تحول را حتی مستقیم تر نشان داد: "وقتی ون را به خواهرم دادی، به او زندگی جدیدی بخشید!"

به‌عنوان مدیر سابق مدرسه، اهمیت ورود کودکان با نیازهای ویژه به آموزش را درک کردم. من یک بار از یک برنامه آموزشی ویژه در مدرسه خود استقبال کردم و با والدین، معلمان و مددکاران اجتماعی کار کردم تا موضوعاتی را شناسایی کنم که کودکان می توانند در کنار همسالان خود در آنها شرکت کنند. هر کودک نیازها و توانایی‌های متفاوتی داشت، اما اصل آن روشن بود: کودکان شایسته فرصت‌هایی برای یادگیری و رشد در کنار دیگران هستند.

چرا این اصل باید به دروازه مدرسه ختم شود؟ کودکی که می تواند به کلاس بپیوندد باید این فرصت را داشته باشد که در یک پیک نیک شرکت کند، از یک شهربازی دیدن کند یا یک بعد از ظهر را با دوستان خود بگذراند. این تجربیات مهارت های اجتماعی و تعلق را در طول سال های حیاتی رشد ایجاد می کند. بچه ها به فرصت هایی نیاز دارند که به سادگی بچه باشند. حمل و نقل می تواند تعیین کند که آیا آن نقاط عطف معمولی بخشی از زندگی آنها می شود یا خیر.

تاثیر این را می توان فراتر از دوران کودکی احساس کرد. مادران مجردی که از کودکان دارای معلولیت مراقبت می کنند ممکن است در هنگام مدیریت هزینه های کار و خانه برای تامین حمل و نقل مناسب با مشکل مواجه شوند. نسل ساندویچ با فشار خاص خود مواجه است و نیازهای کودکان را با مراقبت والدین مسن متعادل می کند.

با افزایش امید به زندگی، خانواده‌های بیشتری با خواسته‌های عملی کمک به بستگان مسن‌تر برای فعال ماندن و مرتبط بودن مواجه خواهند شد. هر بیرون رفتن از دست رفته می تواند استرس بیشتری را به مراقبینی که باید تصمیم بگیرند که در خانه بمانند یا عزیزشان را در حین بیرون رفتن رها کنند، ایجاد کند.

حمل و نقل قابل اعتماد نیز برای سلامتی مهم است. مؤسسه ملی پیری در ژانویه 2025 گزارش داد که تجزیه و تحلیل مطالعاتی که شامل بیش از 600000 شرکت‌کننده بود، تنهایی را با خطر 31 درصدی بیشتر زوال عقل مرتبط دانست. تنهایی همچنین با سایر پیامدهای نامطلوب سلامتی مرتبط است.

برای افراد مسن تر و افراد دارای معلولیت، تحرک محدود می تواند فرصت های همراهی، مشارکت اجتماعی و فعالیت روزانه معنادار را کاهش دهد. این صرفا ملال نیست، بلکه انزوای عمیق است. یک سفر از دست رفته برای دیدن خانواده می تواند عواقبی بسیار فراتر از خود سفر داشته باشد.

ترانزیت و حمل‌ونقل با ویلچر خصوصی خدمات مهمی را ارائه می‌دهند، اما رزرو از قبل، دسترسی محدود، قابلیت اطمینان و هزینه می‌تواند مشارکت خودجوش و روزمره را دشوار کند. ممکن است یک فرد به یک بیمارستان در دسترس دسترسی داشته باشد اما برای شرکت در یک قرار ملاقات معمولی تلاش کند.

ممکن است خانواده ای به عروسی دعوت شوند، اما فاقد وسیله نقلیه ای باشند که بتواند ویلچر را در خود جای دهد. مقصد از آنها استقبال می کند. سفر آنها را می بندد.

جامعه‌ای را تصور کنید که در آن همه کودکان می‌توانند به دوستان خود بپیوندند، بزرگ‌ترها روابط معناداری برقرار می‌کنند، و خانواده‌ها بدون برنامه‌ریزی برای هر سفری پیرامون بحران حمل‌ونقل در زندگی عادی شرکت می‌کنند. جایگزین جامعه ای است که در فضاهای قابل دسترس سرمایه گذاری کند و در عین حال مردم را به طور موثر در خانه محصور کند. ناتوانی به طور بالقوه می تواند هر خانواده ای را تحت تاثیر قرار دهد و سن ممکن است در نهایت تحرک هر فرد را تغییر دهد. این یک مسئولیت مشترک است، نه یک نگرانی حاشیه ای.

من سازمانم را راه اندازی کردم زیرا یک وسیله نقلیه اهدایی می تواند زندگی را تغییر دهد. از طریق برنامه ما، مردم می توانند ون های قابل دسترسی با ویلچر را اهدا کنند تا خانواده دیگری از آن بهره مند شوند. گروه‌هایی از اقوام و دوستان می‌توانند از DAF (صندوق پیشنهادی اهداکنندگان) برای جمع‌آوری کمک‌ها از طریق یک حلقه اعطا برای کمک به تأمین مالی یک وسیله نقلیه مناسب برای یک خانواده در جامعه خود استفاده کنند. اینها راههای عملی برای تبدیل سخاوت به استقلال، مشارکت و تسکین مراقبان هستند.

با این حال، بشردوستی به تنهایی نمی تواند یک مشکل سیستمی را حل کند. سیاست گذاران، سیستم های مراقبت های بهداشتی، بیمه گران و سازمان های معلولان باید حمل و نقل قابل اعتماد را به عنوان زیرساخت دسترسی ضروری به رسمیت بشناسند.

هر ابتکار دسترسی باید با یک سوال مستقیم ارزیابی شود: آیا شخصی که به این خدمات نیاز دارد واقعا می تواند به آن دسترسی پیدا کند؟ بودجه عمومی، برنامه‌ریزی حمل‌ونقل و برنامه‌های حمایت از معلولان باید هزینه و در دسترس بودن حمل‌ونقل با ویلچر را در کنار امکاناتی که ارائه می‌کنند، در نظر بگیرند.

ما یاد گرفته ایم که درها را باز کنیم. اکنون باید امکان دسترسی مردم به آنها را فراهم کنیم. دسترس پذیری وعده مشارکت است و این وعده تا زمانی که سفر امکان پذیر نباشد محقق نمی شود.

دانیل گودمن موسس و رئیس صندوق ویژه کودکان است که برنامه کمک خودروی قابل دسترسی با ویلچر وانت MagicMobility وانت را اجرا می کند. نظرات بیان شده متعلق به خود نویسنده است.