منقار زرد بابا؟ اولین کشف جرثقیل کمیاب در ایرلند

یک روز در ماه می سال گذشته، رایان میچل، حشره شناس ساکن اسلایگو، یونیون وود را در این شهرستان بررسی کرد، جنگل بلوط قدیمی در ساحل شرقی رودخانه بالی سادار. از نظر قانونی برای زیستگاه بلوط بی‌پایه‌اش محافظت می‌شود. میچل در حال تحقیق درباره مگس ها برای خدمات پارک های ملی و حیات وحش بود. یافتن گونه هایی به کوچکی مگس و شناسایی دقیق آنها کار آسانی نیست.

میچل از یک تکنیک استاندارد استفاده کرد که به اعتراف خودش می‌تواند محققانی مانند او را «کمی دیوانه» جلوه دهد - او یک «شبکه جارو کردن» بزرگ سفید را در میان پوشش گیاهی چرخاند و سپس سرش را در توری گذاشت و مگس‌های گرفته شده را در یک کوزه کوچک با دو لوله گذاشت.

تصادفا سرخس را که از درخت بلوط کهنسال آویزان بود جارو زد و سرش را به تور فرو کرد تا ببیند چه چیزی بدست آورده است. او یک منقار یا منقار زرد روشن را روی یک جرثقیل دید. او یکی از کمیاب ترین مگس ها را در اطراف پیدا کرده بود. به گفته میچل، تنها 20 رکورد در بریتانیا وجود دارد و تا بعد از ظهر آن روز ماه مه، هرگز قبلا در ایرلند پیدا نشده بود.

نام آن Tipula luridorostris است و اولین بار در سال 1833 توصیف و نامگذاری شد - rostris، از لاتین منقار. luridus به معنای زرد کم رنگ. در سال 1840 یک حشره شناس دانمارکی همان مگس را پیدا کرد و نامش را گذاشت، اما آن را Tipula flavirostris نامید و از لاتین برای زرد، flavus استفاده کرد. پوزه زردی که توجه میچل را به خود جلب کرد، ویژگی بارز مگس است.

بسیاری از ما با یک جرثقیل معمولی مواجه شده‌ایم: پاهای بلند پدر، Tipula paludosa، که در اواخر تابستان و پاییز در مورد نور حمام اشتباه می‌کنند. لاروهای آن، کت های چرمی، پاییز، زمستان و بهار را در زیر زمین با خوردن ریشه های علف سپری می کنند (آنها آفت مدیران زمین گلف هستند). مگسی که در پشت پنجره با آن روبرو می شویم یا در اطراف نور می چرخیم فقط مختصرترین فصل پایانی است.

"Daddy Long-Legs" ممکن است نرم و ملایم به نظر برسد، اما می تواند عنکبوت های بزرگتر را ببلعد.

این یکی از ۲۱۱ گونه شناخته شده کرفس در ایرلند است. میچل معتقد است که 20 نفر دیگر نیز در انتظار یافتن هستند. بسیاری از آنها هرگز به خانه، مدرسه یا آپارتمان نزدیک نمی شوند - نیازهای آنها بسیار خاص تر از این است: بستر نهرها، در خزه های غلیظ، در باتلاق، در زمینی که هر زمستان سیل می آید یا در زمینی که هرگز چنین نمی شود. Lipsothrix remota را مصرف کنید. زندگی اولیه خود را در شاخه های مرده غرقابی و غرق در جویبارهای جنگلی می گذراند - شاخه ای افتاده، در آب و هیچ جای دیگر. اگر چوب مرده برداشته شود یا نهر خشک شود، کرانفلی از بین رفته است.

برای میچل، مگس های جرثقیل را به ویژه مفید می کند. آنها می توانند چیزی را به شما بگویند که گیاهان نمی توانند. دو چوب می‌توانند بلوط‌های مشابهی داشته باشند، اما هنوز هم در زیر درختان بسیار متفاوت هستند. یکی مرطوب، قدیمی و پر از چوب خشک است، دیگری خشک تر و مرتب تر. در حالی که گیاهان یکسان به نظر می رسند، جرثقیل هایی که زندگی کوچک خود را دارند می توانند بسیار متفاوت باشند.

برای گونه های دیگر، کرانفلک ها غذا هستند. در باتلاق‌ها در بهار، همزمان با پرورش جوجه‌ها، پرندگان در حال حرکت هستند. تحقیقات در منطقه پیک انگلستان نشان داد که تعداد سهره طلایی با دمای ماه اوت دو سال قبل افزایش و کاهش پیدا کرد. تابستان گرم و خشک لاروهای کرانفلی را در ذغال سنگ نارس در حال خشک شدن می کشد، تعداد کمتری بالغ در بهار بعد ظاهر می شوند و جوجه های سهره طلایی کمتری زنده می مانند. محققان دریافتند باتلاق‌های مرطوب‌تر، بهتر ماندگار هستند.

در ایرلند سهره طلایی فقط در تعداد انگشت شماری از نقاط در ارتفاعات شمال غربی زاد و ولد می کند. در سال 2019، یک بررسی مجدد از سنگر مایو آنها، باتلاق‌های Owenduff/Nephin، تنها پنج منطقه تولید مثل را در همان 27 مربع یک کیلومتری یافت که در سال 2005، بیش از 60 جفت را در خود جای داده بود. منبع غذایی آن به رطوبت بستگی دارد، و ذغال سنگ نارس مرطوب چیزی است که ما نزدیک به صد سال برای تخلیه و حذف آن صرف کرده ایم.

برای میچل، فشارهای وارده بر کرانفلک ها آشناست: زهکشی، برش ذغال سنگ نارس که حتی در زیستگاه های حفاظت شده نیز ادامه دارد، جنگل های مخروطی که در باتلاق ها کاشته شده اند، تغییرات آب و هوایی، استفاده از آفت کش ها، تشدید کشاورزی، و پاکسازی بوته ها. کرانفلک ها مکان های مرطوب، تاریک و مرطوب را دوست دارند. ما ده‌ها سال وقت صرف کرده‌ایم تا منظره را مرتب‌تر، خشک‌تر و روشن‌تر کنیم. میچل می گوید: «ما نمی دانیم چقدر در حال از دست دادن هستیم.

«مأمور چمن» 130 هزار یورویی دپارتمان یک استاد کلاس با نظارت ضعیف

ما هنوز به اندازه کافی در مورد آنها نمی دانیم. در اوایل دهه 1980، فهرست ایرلند به قدری نازک بود که یک بازدیدکننده از این کشور، هانس مندل، معلم مدرسه ای از بایرن، آن را تقویت کرد. در طی سه سفر جداگانه، او هفته‌ها را با تور در ایرلند غربی رانندگی کرد و هر جا که پتانسیل را دید توقف کرد. او خاطرنشان کرد که همسرش ساعت ها توقف در کنار جاده را تحمل کرد، در حالی که او 3400 نمونه از 85 گونه از یک خانواده کرفس جمع آوری کرد. مندل به شدت وسواس خاصی داشت: گونه ای کوچک و رنگ پریده به نام Molophilus pusillus که ظاهرا فقط به عنوان ماده یافت شده بود.

او چهار نفر را در نزدیکی Oughterard گرفت و سال بعد برای جستجوی یک نر بازگشت. او 41 مگس دیگر در کری پیدا کرد که هر کدام ماده بودند. مندل متعجب بود که آیا اصلا به مردان نیاز دارد یا خیر، اما اضافه کرد که نیاز به کسی است که در ایرلند زندگی می کند تا متوجه شود.

در یونیون وود، جرثقیل خرطومی زرد میچل اکنون یک نمونه خشک شده است که برای نگهداری روی کارت چسبانده شده و در موزه تاریخ طبیعی دوبلین نگهداری می شود. بیست گونه ناشناخته باقی مانده است. میچل می‌گوید: «ما هنوز می‌توانیم گونه‌هایی را در آستانه خانه خود کشف کنیم. سوال این است که آیا ما باتلاق‌ها و جنگل‌هایی را که برای یافتن آن‌ها به آن‌ها نیاز دارند، برای مدت طولانی نگه می‌داریم؟