من از 7 سالگی در Katz's Deli کار کرده ام. امیدوارم بچه هایم به تجارت خانوادگی بپیوندند.

جیک دل در ۷ سالگی در کاتز اغذیه فروشی شروع به کار کرد. آسترید استاویارز/گتی ایماژ برای NYCWFF جیک دل در اغذیه فروشی کاتز بزرگ شد که خانواده اش در سال 1988 مدیریت آن را بر عهده گرفتند.

او قبل از اینکه تصمیم بگیرد به تجارت خانوادگی بپیوندد، قصد داشت پزشک شود.

اکنون او اغذیه فروشی نمادین نیویورک را اداره می کند و امیدوار است که روزی یکی از فرزندانش مسئولیت را بر عهده بگیرد. این مصاحبه بر اساس گفتگو با جیک دل، 39 ساله، صاحب اغذیه فروشی کاتز در شهر نیویورک است. برای طول و وضوح ویرایش شده است.

من از قبل از اینکه بخزیم به اغذیه فروشی کاتز می آمدم. پدربزرگ، پدر و عمویم در سال 1988، 100 سال پس از تأسیس اغذیه فروشی، اداره اغذیه فروشی را به دست گرفتند.

پدرم اغلب شش یا هفت روز در هفته اینجا بود، بنابراین من همیشه اینجا می آمدم. یادم می آید حدود 7 بودم و در ایستگاه نوشابه کار می کردم.

من تولد 6 سالگی ام را در کاتز داشتم. کل کلاس کلاس اولم را دعوت کردیم و پشتش یک میز گذاشتیم. پدر و مادرم یک شعبده باز ترتیب داده بودند. هات داگ خوردیم و خیلی خوش گذشت.

آنها مجبور نبودند رستوران را برای این کار ببندند، زیرا ما به اندازه اکنون در سطح جهانی مشهور نبودیم. آن صحنه نمادین «هنگامی که هری با سالی ملاقات کرد» با مگ رایان و بیلی کریستال هنوز هم پس از گذشت نزدیک به 40 سال، مردم را به اینجا می کشاند. وقتی صحنه اصلی را دوباره تماشا می‌کنید، هیچ جا روی آن نوشته نمی‌شود «کاتز» - اما افراد همیشگی ما بلافاصله ما را می‌شناختند. ما مردم را وادار می کنیم که دوباره آن را به نمایش بگذارند، و از مردم خواسته ایم که در یک میز پیشنهاد دهند.

آنها اغذیه فروشی ها را برای بار میتزوای من بستند. حدود 100 میهمان داشتیم، اما باز هم ماجرای فانتزی نبود. مردم بالای پیشخوان رفتند و هر چه ساندویچ خواستند سفارش دادند. ما یک زمین رقص در پشت داشتیم.

برش های گوشت پردرآمدترین کارکنان فروشگاه ما هستند

من در سن 21 سالگی به طور رسمی یک چاقوی حکاکی گوشت را برداشتم. برای اینکه یک برش گوشت باشید، باید از ایستگاه های مختلف عبور کنید، بنابراین تا زمانی که به آن نقطه برسید، معمولا 10 سال یا بیشتر اینجا کار می کنید.

در نهایت، این یک مهارت نیست که نیاز به دکترا داشته باشد. برای یادگیری اما این نقش بخش مهمی از تجارت ما را نشان می دهد. این در مورد ارزش ها است و اینکه آیا آن شخص در اینجا به خانواده تبدیل شده است. کاترها پردرآمدترین کارکنان فروشگاه ما هستند.

من در واقع برنامه ریزی کرده بودم که پزشکی بخوانم و دکتر شوم. تمام کلاس‌های پیش‌پزشکی کالج را گذرانده بودم و در حالی که اینجا کار می‌کردم، برای مصاحبه برای دانشکده پزشکی آماده می‌شدم.

من یک سال فاصله بین کالج و دانشکده پزشکی گذراندم و به کار در کاتز ادامه دادم. آن موقع بود که باید به این فکر می کردم که آیا می خواهم مسیر خودم را در پیش بگیرم یا وارد این تجارت شوم.

به ذهنم خطور کرد که اگر درگیر نمی شوم، شاید این تجارت ناپدید می شود، به خصوص اگر پدر و عمویم مجبور شوند آن را بفروشند، زیرا هیچ کس دیگری برای تصاحب آن وجود نخواهد داشت. یک توسعه دهنده می تواند آن را خراب کند و آن را با یک ساختمان بزرگ جایگزین کند. نیویورک یک مکان شرور است، بنابراین من نمی‌خواهم چیزی را انکار کنم که باید در تصمیمم نقش داشته باشم. مکانی مانند کاتز برای نوستالژی و سنتی که به شهر زندگی می بخشد بسیار مهم است.

اما نمی‌خواستم بر اساس احساس گناه یا فشار تصمیمی بگیرم که بعد پشیمان شوم. می‌خواستم مطمئن شوم که این کار را از یک مکان عاشقانه انجام می‌دهم.

بنابراین، در طول آن سال تعطیلی بین مقطع کارشناسی و پزشکی، عمیق‌تر عاشق این مکان شدم و متوجه شدم که این واقعا خواستگاری من بود.

پدر و عمویم به من "نظر سازنده" می دهند

من به طور رسمی در سال 2009 پیوستم. یکی از درخواست های خانواده ام ادامه تحصیل در رشته MBA بود. من در برنامه ای ثبت نام کردم که به شما امکان می دهد در حین کار، رفتن به مدرسه در شب و تعطیلات آخر هفته مطالعه کنید.

این زمانی بود که پدر و عمویم قبل از بازنشستگی رسمی شروع به کنار کشیدن کردند. آنها در اواخر دهه 70 زندگی خود هستند و برای ناهار می آیند. آن‌ها «نقشه سازنده» خود را به من می‌دهند - آیا اگر این کار را نمی‌کردند، یک تجارت خانوادگی بود؟

من از سال 2012 تا 2015 که در حال تحصیل بودم واقعا درگیر آن بودم. ما همچنین در حال انتقال به عملیات 24 ساعته بودیم. سعی می‌کنم تمام شب را بیدار بمانم، سپس برای ناهار به اغذیه‌فروشی برگردم.

الان همه چیز فرق کرده است - بچه های من 5 و 3 ساله هستند و من این را مهم می دانم که هر روز برای صبحانه و شام در خانه باشم. من همچنین به این نکته اشاره می کنم که تا حد امکان آخر هفته ها در خانه باشم.

هنوز هم وقتی در خانه هستم دوربین های فروشگاه را به صورت دوره ای چک می کنم و به ایمیل ها و پیامک ها پاسخ می دهم. اما تلاش برای حضور در این مرحله از زندگی در کنار خانواده در راس لیست اولویت های من است.

این تیمی حدود 200 نفره است، و ما نه فقط اغذیه فروشی، بلکه یک انبار، یک دودخانه، یک مرکز حمل و نقل، یک تجارت پذیرایی، و یک تجارت رویداد داریم. همه آنها مدیران دارند، بنابراین من یاد گرفته ام که به طور همزمان همه جا باشم، بدون اینکه از نظر فیزیکی در همه جا باشم. ما تبلیغات زیادی انجام می‌دهیم تا به همه مخاطبان مختلف خود دسترسی پیدا کنیم - دی‌جی‌هایی مانند Diplo داشتیم که ست‌های زنده اجرا می‌کردند، رویدادهای حکاکی را در موزه‌ها انجام می‌دادیم، و حتی با پرادا مهمانی داشتیم.

من دوست دارم یک روز بچه هایم مسئولیت را بر عهده بگیرند

آیا مخفیانه امیدوار هستم که یکی از فرزندانم بخواهد از من بگیرد؟ البته. اما من نمی خواهم آن را به زور به آنها تحمیل کنم. من به آنها نشان خواهم داد که چه چیزی را در مورد آن دوست دارم.

و شاید یک روز برای ناهار بیایم تا آنها را در محل کار ببینم. می دانم که برخی از بهترین لحظات زندگی من زمانی بود که برای صرف ناهار با پدرم و عمویم وارد خانه می شدم. من آن زمان آن را بدیهی می دانستم، اما اکنون می بینم که چقدر خاص بود.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید