"من به فیلم نگاه می کنم تا خود را متقاعد کنم که تو زنده ای": چگونه راس مک الوی فیلمی درباره از دست دادن، غم و اندوه و گناه غیرقابل تصور ساخت
هنگامی که پسرش در سن 27 سالگی درگذشت، کارگردان به سختی توانست خود را به تماشای کلیپ های قدیمی خود از پسر بیاورد. وقتی بالاخره این کار را انجام داد، پیدایش یک پروژه خارقالعاده بود. تمجید از راس مکالوی درباره آخرین مستندش، بازسازی، به نظر احمقانه است، زیرا این تصویری نیست که او هرگز میخواست بسازد. درعوض این یک تور غمگین است: فیلمی باشکوه درباره ساخت فیلم و دنیای واقعی آن…
هنگامی که پسرش در سن 27 سالگی درگذشت، کارگردان به سختی توانست خود را به تماشای کلیپ های قدیمی خود از پسر بیاورد. وقتی بالاخره این کار را کرد، پیدایش یک پروژه خارق العاده بود
تمجید از راس مکالوی برای آخرین مستندش، بازسازی، احمقانه به نظر میرسد، زیرا این تصویری نیست که او هرگز میخواست بسازد. درعوض، این یک تور پر از غم و اندوه است: فیلمی باشکوه درباره ساخت فیلم و عواقب آن در دنیای واقعی.
مکالوی فیلمسازی است که فیلمهای خانگی را به هنر تبدیل کرده و خود و دوستانش و پسرش آدریان را قاببندی کرده است. این کارگردان هر ماه برای چند دقیقه از آدریان فیلم می گرفت. او پسر را از کودکی تا بزرگسالی دنبال می کرد و سعی می کرد چرخش های مهم زندگی او را به دست آورد. وقتی فاجعه رخ داد، فیلم را تحت الشعاع قرار داد. شاید هر فیلم خانگی در دل یک داستان ارواح باشد. مک الوی از آدریان فیلم گرفت زیرا او را دوست داشت، اما اکنون می ترسد که ممکن است به او صدمه بزند. بنابراین او مطالب را در جستجوی سرنخها بررسی میکند و پسرش را طوری خطاب میکند که انگار هنوز در اتاق است.
او می گوید: «من به فیلم نگاه می کنم تا خود را متقاعد کنم که شما زنده اید. "اما برای اینکه خودم را متقاعد کنم که رفته ای." به خواندن ادامه دهید...
متن اصلی (انگلیسی)
‘I look at the footage to convince myself that you were alive’: how Ross McElwee made a film about unimaginable loss, grief and guilt
When his son died aged 27, the director could barely bring himself to watch his old clips of the boy. When at last he did, it was the genesis of an extraordinary project It feels crass to compliment Ross McElwee on his latest documentary, Remake, because it is not the picture he would ever have chosen to make. It is instead a grief-struck tour de force: a magnificent film about film-making and its real-world…