من به کودک نوپایم اجازه نمی‌دهم روی صفحه نمایش بگذارد. گاهی به پدر و مادری که این کار را می کنند حسادت می کنم.

نویسنده گفت که او و همسرش بسیار تلاش کرده اند تا کودک 2 ساله خود را از نمایشگرها دور نگه دارند. او اعتراف می کند که گاهی اوقات سخت تر از حد انتظار است. با حسن نیت از Renate Flanagan. قبل از بچه دار شدن، من و شوهرم می‌دانستیم که می‌خواهیم تا آنجایی که ممکن است صفحه نمایش را دور نگه داریم.

حالا که بچه داریم، بیشتر به آن برنامه پایبند بوده ایم، اما همیشه آسان نیست.

گاهی اوقات من کمی به کسانی که اجازه نمایش صفحه نمایش را می دهند حسادت می کنم، اما هنوز از این تصمیم راضی هستم. حتی قبل از بچه دار شدن، من و شوهرم در مورد ارزش های فرزندپروری خود بحث کردیم.

ما می دانستیم که می خواهیم فرزند آینده ما با زبان انگلیسی و زبان مادری شوهرم هلندی بزرگ شود. به جای سفرهای پرهزینه به دنیای دیزنی، توافق کردیم که فرزندمان را به دیدن قلعه های واقعی در اروپا ببریم. ما همچنین برای به تاخیر انداختن زمان نمایش تا زمانی که ممکن است هماهنگ بودیم. برای ما، این بدان معنا بود که فرزندمان از تلفن همراه، تبلت یا تماشای تلویزیون استفاده نمی‌کند.

اکنون که ما یک بچه داریم، فلسفه های نظری فرزندپروری ما در برابر یک کودک نوپا در دنیای واقعی آزمایش شده است. ما به اسلحه‌هایمان چسبیده‌ایم، اما گاهی اوقات می‌پرسیم که اگر به پسرمان اجازه دهیم از صفحه نمایش استفاده کند، فرزندپروری برایمان آسان‌تر خواهد بود.

ما به مقادیر بدون صفحه، به استثنای چند مورد، پایبند بوده ایم

پسر ما تقریبا 3 ساله است و در بیشتر موارد، کودکی آنالوگ دارد و به جای فناوری با بلوک ها، ماشین ها و کتاب های رنگ آمیزی بازی می کند.

آیا در مورد یک باور مشترک والدینی نظر گرمی دارید؟ به جنیفر بک گلدبلات به آدرس jgoldblatt@insider.com ایمیل بزنید تا تجربه خود را با Business Insider به اشتراک بگذارید.

در عمل، چند استثنا برای نمایشگرها قائل شدیم. پسر ما اجازه دارد با پدربزرگ و مادربزرگش تماس تصویری داشته باشد. اگر یک برنامه آموزشی یا خبری به زبان هلندی یا یک برنامه آشپزی باشد، می تواند با ما تلویزیون تماشا کند.

در جام جهانی و المپیک استثناهای موقتی قائل شدیم. اما، وقتی برنامه‌نویسی بزرگسالان است، پسرم بعد از چند دقیقه علاقه‌اش را از دست می‌دهد و سپس ترجیح می‌دهد با اسباب‌بازی‌هایش بازی کند.

ما وسوسه اجازه دادن به یک صفحه نمایش را برای سرگرم کردن کودک نوپا درک می کنیم

پسر ما از 6 ماهگی شروع به خزیدن و در یک سالگی راه رفتن کرد. از زمانی که شروع به خزیدن کرد، هرگز در یک مکان نمی ماند مگر اینکه بخوابد. برای بیشتر فعالیت‌های روزانه، ما از این که پسرمان کودک نوپا پرمشغله و فعالی است اهمیتی نمی‌دهیم، اما زمانی که واقعا دوست داریم استراحت کنیم، زمانی است که برای غذا خوردن بیرون می‌رویم. گاهی اوقات پسرم برای یک وعده غذایی کامل روی صندلی می‌نشیند، اما اغلب من و شوهرم به نوبت او را در رستوران قدم می‌زنیم.

وعده‌های غذایی می‌شد که حتی نمی‌توانستیم کنار هم بنشینیم، زیرا پسرمان تمام مدت در حرکت بود. نویسنده گفت که می‌تواند جذابیت اجازه دادن به تماشای نمایشگر را ببیند، به‌ویژه زمانی که مهدکودک تعطیل است، اما او عمدتا توانسته از آن اجتناب کند. با حسن نیت از Renate Flanagan. ما خانواده های دیگر را در رستوران ها با بچه هایشان خواهیم دید که آرام پشت میز نشسته اند. نه همیشه، اما اغلب اوقات، چشمان بچه ها با درخشش نرم تلفن همراه یا تبلت خیره می شوند.

ما می بینیم که والدین یک غذای آرام می خورند، تمام مدت کنار هم می نشینند و می گویند: "وای، چه حسی دارد؟" ما قضاوت نمی کنیم. ما هم دوست داریم یک شام آرام داشته باشیم. نگرانی ما این است که دادن تلفن همراه به پسرمان برای حواس‌پرتی، دری یک طرفه را باز می‌کند که مدام درخواست استفاده از آن را می‌دهد.

زمان دیگری که ما وسوسه کاشت او را در مقابل کارتون ها احساس می کنیم، زمانی است که مهد کودک به طور غیرمنتظره ای تعطیل می شود. زمستان سال گذشته با بارش برف مواجه شدیم که چند روز طول کشید تا جاده ها و پیاده روها پاکسازی شوند و مدرسه تعطیل شد. من و شوهرم خوش شانسیم که انعطاف پذیری برای کار از خانه را داریم، اما کار کردن با پسرمان در اطراف غیرممکن است.

برای یک کودک نوپا، او توجه ما را می طلبد و نمی تواند بیش از 10 تا 15 دقیقه خود را سرگرم کند. من و شوهرم سعی کردیم او را بین خود جا بزنیم، اما به سرعت متوجه شدیم که هیچ کدام از ما در حال انجام هیچ کاری نیستیم، و پسرمان به طور قابل درک از بی توجهی ما و عدم انجام فعالیت های تحریک کننده در مقایسه با آنچه که در مهد کودک به آن عادت کرده بود، ناامید شد. من و شوهرم مجبور شدیم روزهای مرخصی را جایگزین کنیم تا بتوانیم شکاف مراقبت از کودک را به دلیل برف پوشش دهیم.

هرگز لحظه ای کسل کننده وجود ندارد، و این منجر به تجربه های سرگرم کننده ای شده است

با یک کودک نوپا فعال، به ندرت لحظات آرامش‌بخشی وجود دارد، اما ما تجربه‌های سرگرم‌کننده‌ای داشته‌ایم، به‌خاطر صمیمیت پسرمان، که تا حدی آن را به تعامل او با دنیای اطرافش نسبت می‌دهم تا اینکه در صفحه نمایش مکیده شود.

پسرمان و ما به طور گسترده دعوت شده ایم تا با سرآشپز در رستوران فرانسوی مورد علاقه خود ملاقات کنیم. در محل معمولی سوشی ما، پیشخدمت ها سر او سر و صدا می کنند و به طور خاص برش های پرتقال را برای او آماده می کنند.

یک بار پسرمان برای یک افسر پلیس دست تکان داد که به او اجازه داد روی صندلی راننده ماشین پلیس بنشیند و با آژیرها بازی کند. ما با یکی از آتش نشانان ایستگاه آتش نشانی محلی دوست شده ایم و او به پسرمان اجازه می دهد سوار ماشین آتش نشانی شود و با چراغ ها بازی کند.

لحظاتی وجود دارد که ممکن است برای ما راحت تر باشد که اجازه دهیم فرزندمان با فناوری منحرف شود. ما تسلیم نمی‌شویم زیرا آن لحظاتی را که می‌بینیم او با دنیای اطرافش درگیر است را گرامی می‌داریم و آن را عوض نمی‌کنیم، حتی آنقدر که گاهی اوقات وسوسه‌انگیز باشد.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید