من به یک آی مک 13 ساله با دو ارتقای ساده جان تازه ای بخشیدم - اما آیا ارزشش را داشت؟

نوستالژی در فناوری در حال حاضر همه گیر است. Whether it's film cameras making a comeback, CDs seeing a resurgence or flip phones dominating headlines — old tech has somehow become cool again.

I'm not immune to the nostalgia bug either but, rather than buy something new, I decided to set myself the task of giving a 2013 Apple iMac a new lease on life.

این مدل 27 اینچی خاص گرد و غبار جمع می کرد، اما با نمایشگر سخاوتمندانه و سخت افزارهای کاربردی دیگر، دور انداختن آن ضایعات وحشتناکی به نظر می رسید. به خصوص زمانی که یک iMac 24 اینچی جدید مجهز به M4 می تواند من را تا 2000 دلار استرالیا بازگرداند. با کمی تحقیق و دانش DIY، می‌توانم مدل قدیمی 27 اینچی را با قیمت زیر 500 دلار استرالیا دوباره زمزمه کند.

جاه‌طلبی‌های من نسبتا ساده بود - چیزی می‌خواستم که بتواند وبگردی کند، کمی کار خلاقانه سبک و سایر کارهای اساسی روزانه داشته باشد. من انتظار نداشتم که با مک بوک ایر M2 من رقابت کند.

پس از کمی تحقیق، روی دو ارتقای نسبتا ساده تصمیم گرفتم: رم بیشتر و یک درایو جدید 1 ترابایتی حالت جامد (SSD). و برای هزینه کلی تقریبا 310 دلار استرالیا، من امیدوار بودم که بتوانم به این مک قدیمی فرصت مبارزه بدهم.

دو ارتقا، یکی iMac قدیمی

اولین چیزی که باید به آن می پرداختم ذخیره سازی بود. iMac من در ابتدا با یک هارد دیسک مکانیکی عرضه شد که به سختی دستور العملی برای عملکرد سریع در سال 2026 است.

تعویض یک هارد دیسک قدیمی با یک SSD اغلب یکی از موثرترین راه‌ها برای دمیدن زندگی جدید به یک کامپیوتر قدیمی است. بدون قطعات متحرک و دسترسی سریعتر به داده ها، یک SSD می تواند همه چیز را از زمان راه اندازی تا باز کردن برنامه ها بهبود بخشد.

برنامه اولیه من این بود که درایو داخلی را به طور کامل جایگزین کنم، اما یک مشکل جزئی ایجاد کرد. برخلاف برخی از مدل‌های قبلی iMac، نسخه آخر 2013 من دارای صفحه‌نمایش است که با چسب روی شاسی محکم شده است. Getting inside requires cutting through that adhesive, carefully lifting the display and disconnecting cables before you can even think about accessing the drive.

I'd never attempted anything remotely like this before, and the thought of potentially damaging a perfectly good 27-inch screen wasn't especially appealing. خوشبختانه، یک جایگزین وجود داشت - یک SSD خارجی.

به جای جدا کردن رایانه، می‌توانم یک SSD TeamGroup T-Force Vulcan Z 1TB را از طریق USB وصل کنم، یک macOS بعدی را روی آن نصب کنم و از آن به عنوان درایو راه‌اندازی استفاده کنم. این یک رویکرد بسیار کمتر ترسناک است، حتی اگر قدیمی بودن پورت USB 3.0 iMac به این معنی باشد که من از پتانسیل عملکرد کامل یک SSD مدرن بهره نخواهم برد.

SSD 1 ترابایتی، محفظه و رم DDR3 که برای پروژه خریدم. (اعتبار تصویر: آینده / مکس لنگریج) ارتقاء دوم - رم - نسبتا ساده تر بود زیرا اپل ارتقاء رم در این نسل از iMac را به طور قابل ملاحظه ای ساده کرد. یک پنل دسترسی کوچک در پشت رایانه دسترسی به چهار اسلات حافظه را فراهم می کند، به این معنی که برای نصب ماژول های اضافی نیازی به جدا کردن چیزی نیست.

iMac من در ابتدا 8 گیگابایت رم داشت و با اضافه کردن دو استیک 8 گیگابایتی Timetec DDR3، مجموع آن به 24 گیگابایت سخاوتمندانه رسید. من ادعا نمی‌کنم که یک متخصص سخت‌افزار کامپیوتر هستم، اما حتی می‌دانستم که فضای تنفسی بسیار بیشتری را نسبت به پیکربندی اصلی برای انجام چند کار فراهم می‌کند.

اعتراف می کنم، بدون کمک کوچک ChatGPT نمی دانستم از کجا شروع کنم. It guided me through choosing compatible components and, more importantly, the process of installing macOS Sonoma on a computer that doesn't officially support it.

به‌جای صرف ساعت‌ها در تالارهای گفتگو، می‌توانم دقیقا آنچه را که روی صفحه می‌بینم توضیح دهم و در مورد آنچه که بعدا باید امتحان کنم، راهنمایی دریافت کنم. قایقرانی کاملا ساده نبود، اما داشتن چیزی که هر وقت به سنگ‌لغزی برخورد می‌کردم، کل فرآیند را بسیار دلهره‌آور می‌کرد. اگرچه، همانطور که همکارم هنگام درخواست از ChatGPT و Gemini برای کمک به ساخت یک رایانه بازی، متوجه شد، کمک هوش مصنوعی همیشه تجربه‌ای بدون استرس را تضمین نمی‌کند.

ارتقاء حافظه فقط نیاز به حذف یک پنل دسترسی در پشت iMac دارد. (اعتبار تصویر: آینده / مکس لنگریج) این همه هزینه چقدر شد؟

من به خوبی از بحران RAM فعلی که صنعت فناوری را تحت تأثیر قرار می دهد آگاه هستم، بنابراین فکر فوری من این بود که خرید حافظه اضافی می تواند این پروژه را نسبتا گران کند.

خوشبختانه، مشخص شد که هیچ کس که یک مرکز داده هوش مصنوعی را اداره می کند، علاقه خاصی به DDR3 13 ساله ندارد.

یک جست و جوی سریع در آمازون نشان داد که یک جفت ماژول رم 8 گیگابایتی با قیمتی در حدود 70 دلار استرالیا وجود دارد، در حالی که یک SSD 1 ترابایتی کمتر از 230 دلار استرالیا عرضه شد. این اجزایی است که برای 300 دلار استرالیا از آنها مراقبت شده است. یک محفظه SSD خارجی Ugreen را بیندازید (من 17 دلار استرالیا پرداخت کردم) و با در نظر گرفتن برخی از تبلیغات آمازون در زمان سفارش، کل هزینه من تقریبا 310 دلار استرالیا بود.

البته این مقدار بسیار کمتر از خرید یک iMac کاملا جدید است، اما هنوز هم سرمایه گذاری در رایانه ای که بیش از یک دهه از عمر آن می گذرد، مبلغ معقولی است. و در حالی که من بی سر و صدا خوشبین بودم، همچنین می دانستم که پرتاب رم و SSD به یک پردازنده قدیمی اینتل به طرز جادویی آن را به یک مک مدرن تبدیل نمی کند.

فقط یک راه وجود داشت تا بفهمم آیا سرمایه گذاری معقولی انجام داده ام یا خیر.

بنابراین، عملکرد آن چگونه است؟

iMac Late 2013 من اکنون 24 گیگابایت رم دارد و macOS Sonoma را اجرا می کند. (اعتبار تصویر: آینده / مکس لنگریج) با تکمیل ارتقاء و نصب macOS Sonoma، بالاخره یک iMac کارآمد روی میز من نشست. اما راه اندازی یک کامپیوتر قدیمی یک چیز است. مفید ساختن آن در سال 2026 یکی دیگر از موارد است.

اولین آزمایش من این بود که ببینم چقدر طول کشید تا راه اندازی شود. از فشردن دکمه پاور تا رسیدن به دسکتاپ، زمان 1 دقیقه و 52 ثانیه را ثبت کردم.

اعتراف می کنم، امیدوارم بهتر شود. من به پاسخگویی تقریبا آنی M2 MacBook Air خود عادت کرده‌ام، بنابراین تقریبا دو دقیقه منتظر ماندن برای راه‌اندازی رایانه مانند یک ابدیت کوچک است.

البته برخی عوامل کاهش دهنده وجود دارد. این هنوز یک دستگاه 2013 است که از یک پردازنده 4 هسته ای 3.2 گیگاهرتزی اینتل Core i5 پشتیبانی می کند و macOS را از یک SSD خارجی از طریق USB 3.0 به جای اتصال داخلی سریعتر بوت می کند.

همچنین شایان ذکر است که من قبل از ارتقاء سخت افزار معیارهای عملکرد را ثبت نکردم، بنابراین نمی توانم ارقام قطعی ارائه کنم که نشان دهد ماشین چقدر سریعتر شده است.

خوشبختانه، زمانی که من واقعا از آن استفاده کردم، اوضاع بهتر شد. مرور وب اولیه کاملا خوب بود، صفحات با موفقیت بارگیری شدند و تجربه کلی قابل استفاده باقی ماند، البته با تأخیر گاه به گاه. من به ویژه علاقه مند بودم ببینم چگونه Canva را اداره می کند زیرا من گاهی از پلت فرم طراحی مبتنی بر مرورگر برای کارهای خلاقانه سبک استفاده می کنم.

macOS Sonoma بر روی یک SSD خارجی 1 ترابایتی متصل از طریق USB نصب شده است. (اعتبار تصویر: آینده / مکس لنگریج) و در کمال تعجب، کار کرد. Canva را روی نیمی از صفحه نمایش 27 اینچی باز کردم و کانال TechRadar YouTube در پنجره مرورگر دیگری در کنار آن اجرا شد. من توانستم روی یک طراحی ساده کار کنم در حالی که وب سایت را باز نگه داشتم، اگرچه کندی قابل توجهی وجود داشت.

مطمئنا این تجربه ای نیست که من نسبت به یک مک مدرن انتخاب کنم، اما نشان می دهد که این دستگاه قدیمی هنوز چیزی برای ارائه دارد.

نمایشگر یکی دیگر از نکات برجسته است. پنل 27 اینچی با رزولوشن 2560 در 1440 خود، همچنان صفحه نمایش زیادی را ارائه می دهد، و اینکه می توانید چندین پنجره را در کنار هم قرار دهید، چیزی است که من به ویژه از آن استقبال می کنم.

مطمئنا، وضوح یا روشنایی نمایشگرهای جدید اپل را ندارد، اما این به طور خودکار استفاده از آن را ناخوشایند نمی کند.

و یک چیز نسبتا رضایت‌بخش در مورد دیدن یک کامپیوتر قدیمی که وظایف را انجام می‌دهد وجود دارد که چندی پیش، من کاملا متقاعد نشده بودم که بتواند آن را انجام دهد.

هنوز برخی مصالحه های بزرگ وجود دارد

البته، تنها فضای ذخیره‌سازی جدید و حافظه اضافی زیادی وجود دارد که می‌توان به آن دست یافت. پردازنده و سخت افزار گرافیکی آن هنوز بیش از یک دهه از عمر آنها می گذرد، و اگرچه ارتقای آنها کاملا غیرممکن نیست، انجام این کار نیازمند فرآیند جداسازی قطعات بسیار پیچیده تری است. با توجه به وظایف نسبتا متوسطی که در ذهن داشتم، این سطحی از تلاش و هزینه بود که من آمادگی انجام آن را نداشتم.

سپس مسئله سازگاری نرم افزار وجود دارد. iMac اواخر سال 2013 من به طور رسمی حداکثر از macOS Catalina پشتیبانی می کند، اما من موفق شده ام که macOS Sonoma را از طریق یک روش نصب غیر رسمی اجرا کنم.

در حالی که این به من امکان دسترسی به یک سیستم عامل بسیار جدیدتر را می دهد، پیکربندی رسمی پشتیبانی نمی شود، و این امر باعث بروز عوارض احتمالی در مورد به روز رسانی های امنیتی، درایورها و قابلیت اطمینان طولانی مدت می شود.

Canva و TechRadar در کنار هم اجرا می شوند - اگرچه این تجربه کاملا بدون تاخیر نبود. (اعتبار تصویر: آینده / مکس لنگریج) ارزش پولش را داشت؟

بنابراین، آیا توصیه می‌کنم چند صد دلار برای ارتقای iMac 13 ساله خرج کنید؟

خب بستگی داره اگر می‌خواهید یک مک اینتل قدیمی را به چیزی تبدیل کنید که به سرعت و پاسخ‌دهی یک دستگاه سیلیکونی مدرن اپل باشد، احتمالا ناامید خواهید شد، مگر اینکه با یک مدل نسبتا جدیدتر از دستگاه من کار کنید.

زمان بوت تقریبا دو دقیقه ای من به تنهایی گواه این است که ارتقای حافظه و رم به طور معجزه آسایی همه مشکلات عملکرد را حل نکرده است. و در حالی که مرور وب و Canva کاملا قابل استفاده هستند، گاه به گاه آنقدر تأخیر وجود دارد که به من یادآوری کند که این رایانه ای نیست که بخواهم برای کارهای سخت به آن تکیه کنم.

اما این هرگز واقعا هدف تمرین نبود. من قبلا یک مک بوک ایر M2 دارم که برای نیازهای محاسباتی روزمره خود به آن مراجعه می کنم. چیزی که می‌خواستم این بود که ببینم آیا می‌توانم یک iMac قدیمی را نجات دهم و به آن یک عمر مفید دوم بدهم، نه اینکه بگذارم بخشی از مشکل رو به رشد زباله‌های الکترونیکی ما شود.

و در این زمینه، من این آزمایش را موفقیت آمیز می دانم. من اکنون یک دسکتاپ 27 اینچی دارم که می تواند وب را مرور کند، کارهای خلاقانه ساده را انجام دهد و فضای مناسبی برای صفحه نمایش فراهم کند، همه اینها بدون نیاز به خرید یک کامپیوتر کاملا جدید.

راستش را بخواهید، اگر رایانه‌ای قدیمی دارید که گرد و غبار را جمع می‌کند، شاید ارزش بررسی این موضوع را داشته باشد که آیا هنوز مقداری حیات در آن باقی مانده است یا خیر. فقط انتظار نداشته باشید به همان سرعتی که به یاد دارید باشد.