من حرفه ام را رها کردم تا 4 بچه بزرگ کنم. حالا آنها بزرگ شده اند، من 57 ساله هستم و زندگی ام را از نو شروع می کنم.

نویسنده چهار فرزند خود را بزرگ کرد و اکنون یک آشیانه خالی است. با حسن نیت از نویسنده من 30 سال را صرف بزرگ کردن چهار فرزند کردم و مادر بودن آنها مرکز هویت من شد.

وقتی آخرین فرزندم از خانه نقل مکان کرد، به خاطر خاطرات، اشتباهات و سال هایی که گذشت گریه کردم.

در 57 سالگی یاد می‌گیرم که خودم را در اولویت قرار دهم و بفهمم که از فصل بعدی چه می‌خواهم. مثل بقیه صبح ها بود. با خورشید طلوع کن، شوهرم را ببوس، به گربه و سگ غذا بده، قهوه ام را درست کن، و بیرون بشین تا به آن روز خوشامد بگویم. با این تفاوت که امروز صبح خانه برای اولین بار پس از 30 سال خالی بود.

وقتی نشستم قهوه ام را بنوشم، زمزمه کردم: "باورم نمی شود که واقعا اینجاست."

اشک های چاق و گرم شروع به راه افتادن روی صورتم کردند و قلبم احساس می کردم که دارد به هزار تکه ریز می شکند.

چشمانم را بستم، نفسی آهسته و عمیق کشیدم و به سال هایی فکر کردم که حالا مثل یک رویای طولانی و زیبا بود که سعی می کردم از آن بیدار نشم.

من 4 تا بچه بزرگ کردم

هر کدام از چهار چهره‌شان را در سنین و فصل‌های مختلف دیدم، گرمای آغوششان را حس کردم، پژواک صدای کوچکشان را که از دیوارهای خانه‌مان تاب می‌خورد، شنیدم، و به یاد آوردم که آنها را به خواب تکان می‌دادم و اشک‌هایشان را می‌بوسیدم.

لبخندی زدم، به قهقهه ها و شوخی های کوبنده، گوزهای هنگام شام که باعث شد حداقل یکی از ما غذایمان را تف کند، بازی ها و داستان های بی پایان احمقانه که قصد داشتند حواسشان را در ماشین سواری های طولانی پرت کنند، و یخچالی که با نقاشی هایشان پوشیده شده بود، فکر کردم. در 57 سالگی، نویسنده به یک آشیانه خالی تبدیل شد با حسن نیت از نویسنده خاطرات سال‌های نوجوانی لحن متفاوتی از ترس و نگرانی شدید داشت و به هر یک از آن‌ها کمک می‌کرد تا در یادگیری رانندگی، دوستی‌ها و قرار ملاقات، مصرف مواد، نمرات، آمادگی‌های دانشگاهی، و چند تجربه دردناک و دردناک که در یک مقطعی من را به دردسر انداخت.

دوباره همه ما را نابود می کند

اشک‌هایی که از این خاطرات سرازیر شد، مایه تسکین و قدردانی عمیق بود که ما نه تنها جان سالم به در بردیم، بلکه چهار کودک را نیز در بزرگسالی بزرگ کردیم که اکنون در این دنیای بزرگ بودند و ماجراهای شگفت‌انگیز خود را خلق می‌کردند.

متأسفانه، من هنوز خودم را برای لحظاتی که از نیازها و مسئولیت های بی پایان تربیت چهار فرزند و احساس ناامنی عمیق از اینکه به اندازه کافی به عنوان یک مادر احساس خوبی ندارم، احساس رنجش، عصبانیت و فرسودگی می کردم، قضاوت می کردم. وقتی در این خاطرات نشستم، حسرت در دلم حلقه زد و اشک ها تبدیل به هق هق شد.

این غم فقط به این دلیل نبود که از فکر کردن به اینکه چگونه در این لحظات به فرزندانم آسیب رساندم متنفر بودم، بلکه برای نسخه کوچکتر خودم که معتقد بود هرگز به اندازه کافی خوب نیست.

با عبور از این موج احساسات، از اینکه یاد گرفتم درد، تروما و اشتباهات زیادی را که در این راه مرتکب شدم، درمان کنم و مسئولیت آن را بر عهده بگیرم، از خودم سپاسگزارم و حتی به خودم افتخار کردم. در طول سال‌ها اشتباهات و نابسامانی‌های زیادی انجام شد، اما من متعهد بودم که مطمئن شوم فرزندانم می‌دانند که از آمدن به من در مورد هر آسیبی که ایجاد کرده‌ام احساس امنیت می‌کنند. من به هر یک از آنها اطمینان دادم که همیشه گوش خواهم داد، مسئولیت خود را می پذیرم و آنچه را که بتوانم برای رشد و تغییر انجام خواهم داد.

من می‌خواستم آن‌ها از پدر و مادری بیاموزند که حاضر است مسئولیت دردهای خود را به جای انتقال آن به فرزندانش بپذیرد.

من الان یک آشیانه خالی هستم

هنگامی که اشک ها و خاطرات شروع به فروکش کردند، دوباره نفس عمیقی کشیدم و از جایم بلند شدم تا روزی را شروع کنم که برای اولین بار همه چیز درباره من بود. عجیب بود که بچه ای نداشته باشم که به آن فکر کنم یا برنامه ام را تنظیم کنم. من مجبور نبودم به کسی یادآوری کنم که جعبه زباله را تمیز کند یا ظروف کثیفش را کنار بگذارد، و اگرچه از این بابت احساس آرامش می کردم، اما احساس بی جهتی هم می کردم.

حالا من کی بودم که مسئولیت نگهداری از بچه ها را بر عهده نداشتم؟ زمانی که اولین فرزندم نوزاد بود، حرفه‌ام به‌عنوان پزشک را رها کرده بودم، و اگرچه در طول سال‌ها کارهای بی‌شماری انجام داده بودم، تربیت کودکان کار اصلی من باقی مانده بود.

ترکیبی از عصبانیت و هیجان از این واقعیت وجود داشت که در 57 سالگی، به معنای واقعی کلمه از نو شروع کردم. من به‌تازگی زیباترین، چالش‌برانگیزترین و بی‌پایان‌ترین کار را به پایان رسانده بودم که در 30 سال گذشته نیز بدون دستمزد، کم‌ارزش‌شده بود و بر سلامت ذهنی، عاطفی و جسمی‌ام تأثیر گذاشته بود. من هیچ برنامه بازنشستگی یا 401 (k) از کارم نداشتم، هیچ جشن بازنشستگی بزرگی برای جشن گرفتن تمام دستاوردهایم نداشتم، و هیچ رزومه ای که کارفرمایان بالقوه را تحت تاثیر قرار دهد.

و با این حال، در مورد سؤال مشابهی که در اواخر نوجوانی از خودم پرسیده بودم، هیجان فزاینده‌ای را احساس کردم: "من می‌خواهم با زندگی وحشی و ارزشمندم چه کنم؟"

در این اولین روز آشیانه خالی و هر روز پس از آن، پاسخ من هم به جوانترم و هم به زنی که اکنون هستم این است: "من می‌خواهم در نهایت خودم را بدون شرم، گناه یا ترس انتخاب کنم. می‌خواهم به قلبم گوش دهم، بدنم را گرامی بدارم، و هر روز خودم را برای ماجراهای جدید باز کنم."

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید