من حلقه‌های زحل را در چند ثانیه با تلسکوپ دابسونی رومیزی 150 میلی‌متری Celestron StarSense Explorer دیدم - بررسی کامل

زحل تنها یک شب از مخالفت سالانه خود گذشته بود که من دابسونین رومیزی 150 میلی متری Celestron StarSense Explorer را مستقیما به سمت آن گرفتم. این سیاره در بزرگ‌ترین و درخشان‌ترین سال خود بود، دید خوب بود و حلقه‌های معروف آن پس از ظاهر شدن از زمین در سال‌های اخیر به وضوح باز می‌شدند. این یک هدف آشکار برای یک تلسکوپ جدید بود.

پیدا کردن آن چند ثانیه طول کشید. پس از انتخاب Saturn در برنامه StarSense Explorer Celestron، وقتی تلسکوپ را در آسمان حرکت دادم، فلش های روی صفحه را دنبال کردم. با نزدیک‌تر شدن، برنامه بزرگ‌نمایی می‌کرد تا زمانی که یک bullseye سبز شد. از چشمی 25 میلی‌متری عرضه‌شده نگاه کردم، سپس به 10 میلی‌متر تغییر دادم تا زحل زرد کم‌رنگی را با بزرگ‌نمایی 75 برابر ببینم که حلقه‌هایش کاملا مشخص است و قمر غول‌پیکرش تیتان در مدارش قابل مشاهده است. با 25 پوند (11.33 کیلوگرم)، دابسونین رومیزی 150 میلی متری Celestron StarSense Explorer یک وزن نسبتا سنگین است.

جیمی کارتر چشمی‌های 25 میلی‌متری و 10 میلی‌متری Kellner ارائه‌شده به ترتیب بزرگنمایی 30 و 75 برابری را ارائه می‌کنند، اما کاندیدهای واضحی برای ارتقاهای آینده هستند. جیمی کارتر داک گوشی هوشمند StarSense Explorer از یک آینه کوچک استفاده می کند. جیمی کارتر این یک منظره خیره کننده بود و دقیقا همان تجربه ای که یک مبتدی از اولین تلسکوپ نیاز دارد. هیچ ناراحتی و تعجبی وجود نداشت که آیا در جای درستی نگاه می کردم یا خیر. StarSense من را مستقیما به آنجا برد - اما مهمتر از همه، من خودم تلسکوپ را حرکت دادم.

من همیشه از ترکیبی از دست گرفتن و مشاهده DIY که فناوری StarSense Celestron به شما می‌دهد خوشم می‌آمد.

من کمتر با تلسکوپ رومیزی که به آن متصل است متقاعد شده ام. اگرچه این مدل 599 دلاری RRP (379 پوند) به طور قابل توجهی کوچکتر از تلسکوپ دابسونی 8 اینچی Celestron StarSense Explorer است که قبلا بررسی کردم، اما همچنان 25 پوند (11.33 کیلوگرم) وزن دارد. قبل از اینکه بتوانید راحت از آن استفاده کنید، باید آن را روی چیزی محکم قرار دهید. پس از زندگی با آن در حیاط خلوت خود، من متقاعد نشده ام که فرمت رومیزی مزیتی است که در ابتدا به نظر می رسد.

یک آیفون 16 پرو مکس در حین آزمایش به طور ایمن در داک تلفن هوشمند StarSense Explorer قرار گرفت. (اعتبار تصویر: جیمی کارتر) کاری که StarSense Explorer به خوبی انجام می دهد

دابسونین رومیزی Celestron StarSense Explorer 150 میلی متری دارای نقطه یاب قرمز برای پیمایش دستی است. (اعتبار تصویر: جیمی کارتر) من از سیستم کاوشگر StarSense Celestron در تلسکوپ‌های مختلف استفاده کرده‌ام و همیشه تحت تأثیر آسان بودن استفاده از این نوع ناوبری تلفن هوشمند قرار گرفته‌ام. این فناوری در اینجا نیز به خوبی کار می‌کند و برای من، یکی از بهترین راه‌ها برای دستیابی به یک تلسکوپ نوری سنتی برای یک مبتدی است.

این یک تلسکوپ کامپیوتری GoTo نیست. هیچ موتوری وجود ندارد که به طور خودکار در آسمان حرکت کند و هیچ سیستم ردیابی برای نگه داشتن یک شی در مرکز وجود ندارد. در عوض، یک گوشی هوشمند در یک داک متصل به تلسکوپ قرار می گیرد و دوربین آن از طریق یک آینه کوچک به آسمان نگاه می کند. برنامه کاوشگر StarSense Celestron انعکاس ستارگانی را که می‌بیند تجزیه و تحلیل می‌کند، دقیقا به جایی که تلسکوپ به سمت آن اشاره می‌کند، مشخص می‌کند و به شما می‌گوید که برای رسیدن به جسمی که می‌خواهید رصد کنید، آن را به کدام سمت فشار دهید.

آیفون 16 پرو مکس من کاملا در داک قرار گرفت و روند تراز اولیه با آنچه قبلا استفاده می کردم یکسان بود. پس از انجام این کار، از StarSense برای یافتن Pleiades (M45)، کهکشان آندرومدا (M31)، خوشه دوگانه در پرسئوس و زحل استفاده کردم. زمانی که برنامه به من گفت که به آن رسیده‌ام، هدف در چشمی ظاهر می‌شد.

من می توانم همه آن اشیاء را بدون برنامه پیدا کنم، اما واقعا این موضوع نیست. مبتدیان اغلب برای تبدیل نمودار ستاره یا برنامه نجومی به حرکات واقعی تلسکوپ تلاش می کنند. StarSense به شما این اطمینان را می دهد که در مسیر درستی حرکت می کنید در حالی که همچنان از شما می خواهد که آن را به صورت فیزیکی کار کنید.

این باعث می شود که این روش مفیدی برای یادگیری آسمان شب باشد. پس از فشار دادن مکرر تلسکوپ از یک جسم آشنا به جسم دیگر، شروع به درک چگونگی هماهنگی همه چیز با هم می کنید. این با فشار دادن یک دکمه و تماشای حرکت GoTo یا تلسکوپ هوشمند بسیار متفاوت است، و به همین دلیل است که فکر می‌کنم StarSense ارزش پرداخت هزینه اضافی را دارد، حتی در تلسکوپ‌هایی با میدان نسبتا گسترده مانند این.

آینه 5.9 اینچی مناظر میدان وسیع دوست داشتنی ایجاد می کند

یک بازتابنده نیوتنی از آینه های منحنی و مسطح برای جمع آوری و تمرکز نور در چشمی استفاده می کند. (اعتبار تصویر: جیمی کارتر) سیستم StarSense ممکن است ویژگی اصلی باشد، اما دلیل خرید هر Dobsonian دیافراگم است. این آینه از یک آینه اولیه سهموی 150 میلی متری (5.9 اینچی) با فاصله کانونی 750 میلی متری و نسبت کانونی نسبتا سریع f/5 استفاده می کند. این ترکیب به آن نماهایی نسبتا کم مصرف و میدان وسیع می دهد که به ویژه برای خوشه های ستاره ای بزرگ مناسب است.

Pleiades یکی از مناظر مورد علاقه من بود. با 30 برابر چشمی 25 میلی متری ارائه شده، تلسکوپ میدان تیز ستارگان و نمای بسیار خوبی از چیزی که من «شلاق کارتر» می نامم - خط انحنای ستارگانی که از میان خوشه می گذرد، به من داد. نرمی آشکار کمی نسبت به لبه ها دیدم و فوکوس کردن ساده بود.

اپتیک 150 میلی‌متری f/5 به‌ویژه برای نماهای میدان وسیع از اجسامی مانند Pleiades مناسب است. (اعتبار تصویر: جیمی کارتر) کهکشان آندرومدا (M31) پیشنهاد متفاوتی بود. از حیاط خلوتم که آلوده به نور بود، می‌توانستم هسته درخشان آندرومدا را ببینم، اما نه حومه آن یا کهکشان‌های ماهواره‌ای آن را. این تا حد زیادی نتیجه رصد یک کهکشان از یک شهر است، نه انتقاد از یک تلسکوپ 150 میلی متری، اما یادآوری مفیدی است از اینکه نجوم بصری در واقع چگونه است.

انتظار نماهای رنگارنگ و دقیق از کهکشان ها و سحابی ها را که در عکس های نجومی می بینید، نداشته باشید، مانند تصاویری که تلسکوپ هوشمند می تواند به شما بدهد.

زحل باارزش تر بود، اما وقتی دیدن به این خوبی بود، بزرگنمایی بیشتری را دوست داشتم. اگر سیارات در اولویت هستند، لنز بارلو را اضافه کنید - می‌تواند بزرگنمایی هر چشمی را که با آن استفاده می‌کنید دو برابر کند.

Celestron StarSense Explorer Dobsonians با دیافراگم تا 12 اینچ در دسترس است. (اعتبار تصویر: جیمی کارتر) به طور کلی، من تحت تاثیر اپتیک تلسکوپ قرار گرفتم. نماها واضح و متضاد بودند، و دیافراگم کافی در اینجا برای شروع جدی در نجوم بصری وجود دارد. با این حال، دو چشمی 25 میلی متری و 10 میلی متری Kellner عرضه شده به طور قطعی سطح ابتدایی هستند - و نامزدهای آشکاری برای ارتقاء در میان مدت هستند.

فوکوس نقطه ضعف است. این یک طراحی نسبتا ابتدایی 1.25 اینچی است، اما در حین استفاده از آن متوجه لرزش و لرزش شدم. این مایه شرمساری است زیرا فوکوس یکی از بخش‌های تلسکوپ است که دائما با آن در تعامل هستید و چیزی نرم‌تر و دقیق‌تر باعث می‌شود که کل دستگاه احساس کامل‌تری داشته باشد. نقطه یاب قرمز ارائه شده از کیفیت نسبتا ابتدایی برخوردار است. جیمی کارتر یک تلسکوپ رومیزی به میز مناسب نیاز دارد

یک دسته دستگیره، جابجایی دابسونین رومیزی 150 میلی متری Celestron StarSense Explorer را آسان می کند. (اعتبار تصویر: جیمی کارتر) طراحی رومیزی لزوما آنقدر که به نظر می رسد راحت نیست. من انتظار داشتم که این محدوده به طور قابل توجهی راحت تر از دابسونین 8 اینچی StarSense Celestron باشد. پایه دارای دسته‌های گیره داخلی است، اما شکل و وزن تلسکوپ مونتاژ شده، بلند کردن آن را بر روی میز دشوار می‌کند - مطمئنا آن را به کسی که پشتی بد دارد توصیه نمی‌کنم.

شما می توانید لوله نوری و پایه را به طور جداگانه جابجا کنید، اما این باعث می شود که راحتی داشتن یک تلسکوپ رومیزی نسبتا فشرده را از بین ببرد.

همچنین باید میز خود را با دقت انتخاب کنید. باید آنقدر محکم باشد که ارتعاش ایجاد نکند، اما نه آنقدر بزرگ باشد که برای رسیدن به چشمی مجبور شوید در سراسر آن کشیده شوید، زیرا تلسکوپ به نقاط مختلف آسمان اشاره می کند. من متوجه شدم که در حال خم شدن و کشش به برخی از موقعیت های نامناسب هستم.

هنگامی که در موقعیت خود قرار گرفت، کوه دابسونی به خوبی کار کرد. تعادل خوب بود، و من نیازی به تنظیم تنش ارتفاع نداشتم، در حالی که حرکات ترکیبی مفید از مقاومت و سیالیت را ارائه می‌داد که StarSense را در اطراف آسمان دنبال می‌کردم. با این حال، در 75 برابر، نگه داشتن زحل در مرکز آن دشوارتر از آن چیزی بود که انتظار داشتم. به راحتی می توان تلسکوپ را بیش از حد فشار داد، سپس در جهت مخالف آن را اصلاح کرد.

سلسترون یک سه پایه اختیاری برای تلسکوپ می فروشد، و پس از استفاده از پایه رومیزی، می توانم ببینم که چرا ممکن است جذاب باشد. با این حال، من شخصا ترجیح می‌دهم این پول را برای یک دابسونی بزرگ‌تر بگذارم که پایه‌اش برای نشستن مستقیم روی زمین طراحی شده است.

کنار هم گذاشتن آن سخت تر از استفاده از آن بود

فوکوس رک و پینیون 1.25 اینچی کاملا ابتدایی است و در طول آزمایش مقداری لرزش و لرزش ایجاد می کند. (اعتبار تصویر: جیمی کارتر) این محدوده به یک تکه نمی رسد. مونتاژ حدود 90 دقیقه طول کشید و به انواع پیچ و پیچ گوشتی نیاز داشت. مشکل اصلی وارد شدن پیچ ها به سوراخ های پایه دابسونین بود که آنقدر زحمت کشید که در نهایت با یک تاول روی دستم مواجه شدم. این چیزی نیست که من از یک تلسکوپ برای افراد مبتدی انتظار داشتم، به خصوص زمانی که تقریبا همه چیز در مورد استفاده از آن برای آسان کردن کار طراحی شده است.

پس از ساخت، همه چیز به طور قابل توجهی بهبود یافت. نمونه بررسی من به خوبی هماهنگ شد، بنابراین من مجبور نبودم تراز آینه را تنظیم کنم. حلقه‌های لوله‌ای، پایه تلفن و ساختار کلی برای یک تلسکوپ با این قیمت به اندازه کافی خوب بودند، و هیچ چیز در مورد تلسکوپ به‌خصوص شکننده نبود. هنگامی که تلسکوپ بیرون، روی یک میز مناسب و در یک راستا قرار می گیرد، ابزاری بسیار ساده برای استفاده است.

چرا من هنوز نسخه 8 اینچی را انتخاب می کنم

قفسه مانت مکانی مناسب برای نگهداری چشمی است. (اعتبار تصویر: جیمی کارتر) هر چه بیشتر از StarSense Explorer 150mm Dobsonian استفاده می کردم، بیشتر به این فکر می کردم که چه کسی واقعا از فرمت رومیزی سود می برد. مطمئنا کوچکتر از دابسونین 8 اینچی StarSense Explorer Celestron است، اما هنوز هم یک شی قابل توجه برای ذخیره است، و من دیگر تمایلی به گرفتن آن برای یک جلسه مشاهده سریع نداشتم.

بزرگتر شدن یک مزیت نوری ارائه می دهد. دیافراگم 8 اینچی/203 میلی‌متری، حدود 83 درصد نور بیشتری نسبت به دیافراگم 150 میلی‌متری جمع‌آوری می‌کند، که وقتی اجسام کم‌نور در اعماق آسمان را مشاهده می‌کنید اهمیت دارد. StarSense 8 اینچی همچنین دارای فوکوس 2 اینچی Crayford بسیار زیباتر بود و به طور کلی شبیه یک تلسکوپ با فضای کمی بیشتر برای رشد بود. چشمی 25 میلی متری Kellner ارائه شده بزرگنمایی 30 برابری می دهد. جیمی کارتر نجوم بصری بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد

StarSense از فلش ها و یک bullseye روی صفحه برای هدایت تلسکوپ به سمت اجرام استفاده می کند، اما همچنان باید تلسکوپ را خودتان حرکت دهید. (اعتبار تصویر: جیمی کارتر) دابسون ها همراهی کامل برای تلسکوپ های هوشمند هستند. دومی ها به طور کامل آنچه را که مبتدیان می توانند از حیاط خلوت خود عکاسی کنند، به ویژه در شرایط آلودگی نور، تغییر داده اند. آنها می توانند کهکشان ها و سحابی هایی را که دیدن آنها از نظر بصری بسیار دشوار یا غیرممکن است را آشکار کنند. من همیشه از آنها استفاده می کنم. اما آنها جایگزینی برای حرکت به سمت و در واقع دیدن اشیاء در آسمان شب با چشمان خود نیستند.

این دو رویکرد نیازی به رقابت ندارند. یک تلسکوپ هوشمند باید نشانه گرفته شود و سپس برای یک یا چهار ساعت به حال خود رها شود تا تصاویر روی هم چیده شوند. آن زمان را می‌توان صرف هل دادن چیزی شبیه دابسونین رومیزی 150 میلی‌متری StarSense Explorer در اطراف آسمان کرد و در واقع از طریق چشمی به همان اجسام نگاه کرد. یکی خیلی بیشتر از آنچه که چشم شما قادر به تشخیص آن است به شما نشان می دهد، اما دیگری به شما امکان می دهد خودتان فوتون ها را ببینید - و ارتباط انسانی با آسمان شب برقرار کنید.

جایی که StarSense Explorer 150mm در مقابل رقبای خود قرار می گیرد

خود پایه به راحتی حرکت می کند، اما ساختن آن دردناک است. (اعتبار تصویر: جیمی کارتر) StarSense Explorer 150mm با قیمت 599 دلار RRP (379 پوند)، در بخش جالبی از بازار تلسکوپ های مبتدی قرار دارد. دابسون‌های رومیزی کوچک‌تری مانند Celestron Moon Mission 100 میلی‌متری بدون ناوبری تلفن هوشمند وجود دارند، اما من فکر می‌کنم StarSense ارزش پرداخت هزینه اضافی را دارد، مخصوصا برای اولین صاحب تلسکوپ.

اگر عمدتا می خواهید سیارات و ماه را رصد کنید، یک انکسارگر مانند Celestron StarSense Explorer LT 70AZ نیز منطقی است. با این حال، اگر می‌خواهید نسبتا بزرگ باشید، من StarSense Explorer 150 میلی‌متری رومیزی دابسونین را توصیه می‌کنم – با یک ویژگی مهم. اپتیک آن خوب است، StarSense عالی است، و این یک راه عالی برای یک مبتدی است تا راه خود را در آسمان شب بیاموزد، اما من متقاعد نشده ام که 150 میلی متر نقطه شیرینی برای این طراحی خاص باشد.

آنقدر بزرگ است که به عنوان یک تلسکوپ رومیزی واقعا راحت احساس شود، اما آنقدر بزرگ نیست که بتواند مزایای کامل یک دابسونین بزرگتر را ارائه دهد.

اگر فضا تنگ است، این اولین تلسکوپ بسیار توانا است. اگر فضایی برای StarSense Explorer 8 اینچی دارید، من بزرگتر خواهم شد.