من در حال پرواز بودم که FAA همه پروازها را زمین گیر کرد. همه چیز هرج و مرج بود و من ساعت ها روی آسفالت گیر کردم.

در میان هرج و مرج زمینگیر FAA در فرودگاه میامی گیر کردم. جنتری هیل من در ارتفاع 35000 پایی بودم که کاپیتانم گفت یک مشکل کنترل ترافیک هوایی باعث توقف پروازها شد.

من و چند مسافر نگران بودیم که این موضوع مربوط به امنیت سایبری یا هوش مصنوعی باشد.

ما در میامی فرود آمدیم اما ساعت ها نتوانستیم از هواپیما خارج شویم و در نهایت 600 دلار برای اتاق هتل پرداخت کردم. من بخش بزرگی از زندگی ام را به عنوان مسافر و روزنامه نگار مکرر در هواپیما می گذرانم، بنابراین به تاخیرهای معمول، اتصالات از دست رفته و تغییرات لحظه آخری پرواز که با سفرهای هوایی تجاری به وجود می آید، عادت کرده ام.

اما من هرگز چیزی مانند قطعی فلج کننده کنترل ترافیک هوایی در روز جمعه، 13 نوامبر، که هزاران مسافر و خدمه را آواره کرد و بیش از 12500 پرواز را لغو کرد، تجربه نکرده بودم.

زمانی که اداره هوانوردی فدرال پروازهای خروجی را در سراسر ایالات متحده متوقف کرد، در ارتفاع سفر دریایی بودم و از تعطیلات در جزیره کوراسائو در دریای کارائیب به سمت خانه ام در سالت لیک سیتی برمی گشتم.

قبل از جمعه، FAA فقط دو بار در تاریخ مدرن دستور توقف زمینی در سراسر کشور را داده بود: یک بار در ژانویه 2023، پس از شکست یک سیستم هشدار خلبان کلیدی، و پس از حملات تروریستی 11 سپتامبر.

با توجه به سابقه کمیاب، وقتی این خبر را شنیدم، هیجان زده نشدم که خودم را در میان هوا ببینم.

چیزی که باید یک توقف سریع دو ساعته در میامی باشد، با تأخیر بی‌نظم یک شبه، با ساعت‌ها گذراندن روی آسفالتی که مسافران برای اتاق‌های ناپدید شده هتل و موجودی پرواز در حال مسابقه بودند، رو به رو شد.

ما در مورد تعطیلی سراسری در ارتفاع 35000 فوتی مطلع شدیم

قبل از سوار شدن به کوراسائو، پرواز من قبلا حدود 30 دقیقه تاخیر داشت و به شوخی به یکی از دوستانم پیام دادم که بهتر است بیشتر از این به تعویق نیفتد زیرا از گذراندن شب در میامی خودداری کردم.

باید چوب را می زدم، زیرا حدود 40 دقیقه بعد از فرود، بلندگوهای کابین زنده شدند.

کاپیتان گفت مطمئن است که برخی از ما وای‌فای داریم و پیام‌هایی درباره توقف زمینی در سراسر کشور دیده‌ایم، سپس تأیید کرد که درست است. سعی می‌کنیم در حالی که ساعت‌ها در هواپیما می‌نشستیم و بر سر هتل‌ها و پروازهای جدید می‌جنگیم، خنک بمانیم. جنتری هیل گفتگوهای خاموش در کل کابین ادامه یافت، و من به همسایه ام نگاه کردم تا اخبار را بررسی کنم، زیرا خودم وای فای نداشتم. این اولین باری بود که بعد از مدت ها در هواپیما عصبی بودم.

خواندم که مقامات گفتند یک مشکل مخابراتی بر مراکز کنترل ترافیک مسیر هوایی، تأسیسات منطقه‌ای که مسئول هدایت و هدایت هواپیماها در ارتفاعات بالاتر بین فرودگاه‌ها هستند، تأثیر می‌گذارد.

همچنین خواندم که مقامات باور نمی‌کردند این اختلال نتیجه هوش مصنوعی یا یک حمله سایبری باشد - چیزی که من در مورد آن متعجب بودم. به دلایلی، این من را بیشتر می ترساند. پس چی بود؟

فکر بعدی من: اگر کنترل ترافیک هوایی یک مشکل ارتباطی داشته باشد، چگونه می خواهیم فرود بیاییم؟

وقتی کاپیتان به ما اطلاع داد که هواپیماهایی که قبلا در آسمان بودند، از جمله هواپیماهای من، برای فرود در مقاصدشان آزاد شده‌اند و این دستور پروازها را متوقف کرده بود، خیالم راحت شد.

اگرچه من در آن زمان نمی دانستم، اما مقامات بعدا گفتند که خلبانان، کنترلرهای ترافیک هوایی و توزیع کنندگان روش های مختلف پشتیبان و ابزارهای دیجیتالی برای برقراری ارتباط دارند و خلبانان برای ناوبری و فرود بدون ارتباط آموزش دیده اند.

با این حال، زمان توقف، پس از اختلالات ابری گسترده مایکروسافت در روز قبل و اطلاعات سرویس ملی هواشناسی در اوایل روز جمعه، نگران کننده بود.

فرود در میامی تنها آغاز هرج و مرج بود

وقتی چرخ‌های ما بالاخره در فرودگاه بین‌المللی میامی به زمین نشست، تلفنم را چک کردم و دیدم که کاپیتان ما را تا جایی که می‌دانست در جریان قرار داده است. هیچ خبر دیگری منتشر نشده بود، اما حداقل توانستیم فرود بیاییم.

اما حالا در هواپیما گیر کرده بودیم. از آنجایی که پروازهای ورودی هنوز در حال رسیدن بودند، در حالی که هواپیماهای خروجی در دروازه خود نشسته بودند، فضای رمپ فرودگاه مسدود بود.

هواپیمای ما که جایی برای پارک و پیاده کردن مسافران نداشت، تا دو ساعت آینده بیکار روی آسفالت نشست. هواپیماهای زیادی برای تعداد گیت‌های فرودگاه میامی در جریان قطعی FAA در روز جمعه وجود داشت. جورجیو ویرا / خبرگزاری فرانسه از طریق گتی ایماژ حدود ساعت 7:30 بعد از ظهر، حدود یک ساعت پس از فرود، مسافران اطراف من شروع به زمزمه کردند که بالاخره گزینه های رزرو مجدد در برنامه American Airlines ظاهر می شود.

وقتی صفحه‌نمایش را تازه‌سازی کردم، همه گزینه‌ها باید عصر روز بعد در برنامه‌های سفر طاقت‌فرسا 12 تا 14 ساعته با توقف‌های متعدد پرواز کنند.

من که نمی‌خواستم نیم روز را در سراسر ایالات متحده از فلوریدا تا یوتا بپردازم، پذیرفتم که تمام آخر هفته را در میامی بگذرانم. اما قبل از اینکه چیزی را برای یکشنبه یا دوشنبه رزرو کنم، یک بار دیگر لیست را تازه کردم.

یک پرواز مستقیم که در ساعت 7:45 بعد از ظهر حرکت می کرد، در پایین ترین نقطه مدفون بود. شنبه شب فورا آن را رزرو کردم، یکی از سه صندلی باز آخر را گرفتم - و انگشتانم را روی هم گذاشتم که جلوه گلوله برفی تا آن زمان کند می‌شود و پرواز من واقعا بلند می‌شود.

اتاق های هتل تقریبا به همان سرعتی که پروازها لغو شدند ناپدید شدند

هنوز در آسفالت گیر افتاده بود، مشکل دیگری پدیدار شد: پیدا کردن مکانی برای خواب.

در اطراف من، مسافران با دیوانه‌واری برنامه‌های رزرو را تازه می‌کردند، زیرا هتل‌های فرودگاه در زمان واقعی فروخته می‌شدند. من به سختی توانستم اتاقی در هتل هاید در میدتاون میامی، حدود 15 دقیقه دورتر رزرو کنم.

ارزان نبود - به طور دقیق 621 دلار برای یک شب - و امیدوارم بیمه مسافرتی من به من بازپرداخت کند. شرکت هواپیمایی نیازی به کمک به من در اختلال غیرقابل کنترل پرواز نداشت. در حالی که مردم به سمت هتل‌هایشان پراکنده می‌شدند، محل حمل مسافران مملو از ماشین‌ها بود. جنتری هیل وقتی بالاخره حدود ساعت 8 شب از هواپیما خارج شدم، از گمرک خارج شدم و به لابی رسیدم، کارگزار پذیرش به من گفت که هتل در ساعت 5 بعد از ظهر از حدود 40 درصد پر شده است. به وقت محلی تا ساعت 9 شب فروخته می شود. - ظرف کمتر از چهار ساعت توسط تراکت های جابجا شده تکمیل می شود.

حتی در یک مرکز مهم مهمان‌نوازی مانند میامی، زمانی که هزاران مسافر سرگردان برای یک تخت با هم رقابت می‌کنند، موجودی به سرعت تبخیر می‌شود. علیرغم درد در کیفم، با دانستن اینکه شب را در طبقه ترمینال فرودگاه نمی گذرانم، احساس می کردم در لاتاری برنده شده ام.

به من یادآوری شد که من هر چقدر آماده شوم به هوای سیستم هوایی هستم

هنگامی که به هتل خود رسیدم، برنامه خبری خود را به‌روزرسانی کردم و دیدم که FAA توقف زمینی سراسری را لغو کرده است و اجازه می‌دهد حرکت‌ها به آرامی از سر گرفته شود، اما اثرات قبلا کل کشور را مختل کرده بود.

سفرهای هوایی به دلیل اثر گلوله برفی خود بدنام هستند: یک طوفان رعد و برق در دالاس یا آتلانتا می تواند باعث تاخیرهای آبشاری در هزاران مایل دورتر شود، زیرا هواپیماها و خدمه جابجا می شوند. خاموش شدن همزمان کل سیستم فضایی ایالات متحده یک جانور کاملا دیگر بود.

دوستی که قرار بود به لاس وگاس پرواز کند، قبل از اینکه حتی به فرودگاه برود، سفرش لغو شد. اما دوست دیگری که از پاناما به دنور پرواز می کرد در نهایت در هیوستون سرگردان شد - دومین غرفه شبانه او در 48 ساعت پس از اختلالات آب و هوایی روز قبل. من خوش شانس هستم که یک هتل دارم. وقتی رزرو کردم اتاق ها کمیاب می شدند. جو رادل/گتی ایماژ برای کسی که به طور منظم پرواز می کند، هرج و مرج غیر منتظره یک بررسی واقعیت بود.

من می‌توانم زمان بافری را در برنامه‌ام قرار دهم، پروازهای صبح زود را رزرو کنم و فقط وسایل دستی را ببندم، اما هیچ‌کدام از اینها وقتی ستون فقرات سیستم ملی فضای هوایی آفلاین شود، از من محافظت نمی‌کند.

اعتراف می‌کنم که در اتاق هتلم در میامی دراز کشیده‌ام، اعتراف می‌کنم که برای بازگشت به هواپیما عصر شنبه یک سوسو زدن احساس کردم. تصور خلبانان از دست دادن ارتباط واضح با زمین وحشتناک است.

اما این ترس صرفا یکی از معاوضه‌هایی است که ما هر بار که برای دیدن جهان سوار پرواز می‌شویم می‌پذیریم - و می‌دانم که خلبان‌ها برای رویارویی با مواقع اضطراری مانند ارتباطات از دست رفته آموزش دیده‌اند.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید