من در فانتزی سورئال «باغ کره‌ها» گم شدم و هر لحظه آن را دوست داشتم

علیرغم رنسانس فانتزی کنونی دنیای انیمه، یافتن سریالی فانتزی که واقعا منحصر به فرد باشد، سخت است. نه بار از هر ده بار، هر چیزی را که برمی‌دارم، بازتاب چیزی می‌شود که قبلا خوانده‌ام یا تماشا کرده‌ام، و به جای آن، میل به بازبینی چیزهای قدیمی‌تر را برمی‌انگیزد. مقایسه دزد شادی و آن همه جاز است.

اگرچه A Garden of Spheres انگیزه اجنه ذهنم را به طور کامل متزلزل نمی کند تا ضربان های روایی خود را بر روی سایر فانتزی هایی که دوستشان دارم ترسیم کند، دامنه وسیع اسطوره سازی و هنرمندانه با اعتماد به نفس آن باعث شد که با هر ورق زدن صفحه به نقطه ای که احساس می کردم FOMO واقعی برای دنیای کاملا بیگانه اش هستم، آهسته و آهسته می شوم.

A Garden of Spheres که توسط تصویرگر سوئدی و نویسنده کتاب های مصور، Linnea Sterte ساخته شده است، یک نیمه خدای فناپذیر نابودی را دنبال می کند که مطلقا هیچ خاطره ای از او ندارد. به این ترتیب، او در سرزمین‌ها سرگردان می‌شود تا کسی که هست را جستجو کند. او به دور از منحصر به فردترین موجودی است که در زمین می چرخد. A Garden of Spheres مانند «ناسازگار» بی‌نام خود، عجله‌ای برای رسیدن به اهداف تعیین‌شده داستان پایانی ندارد.

در عوض، رمان گرافیکی مانند مجموعه‌ای از عکس‌ها می‌خواند که تمرکز را بین شخصیت‌ها و در طول زمان تغییر می‌دهد، و افسانه‌های خود را با ترسیم مسیرها و طی کردن مسیر خوش منظره از طریق دنیای زنده و شبیه موبیوس خود گسترش می‌دهد.

اگر عناوینی مانند Scavenger’s Reign، Frieren: Beyond Journey’s End، Monstress، Primal، یا To Your Eternity شما را وادار می کنند روی صندلی خود بنشینید، A Garden of Spheres هر دوی آن ها مضمونی از حال و هوای آن هاست در حالی که در نوع خود کاملا دیوانه هستند. مانند Scavenger’s Reign، این مجموعه مانند یک مستند طبیعت دیوید آتنبرو است که در مورد دنیایی بیگانه روایت می شود که شما را می کشد و هرگز متوجه عبور شما نمی شود. بیشتر آن از نحوه تولد اژدهایان آن ناشی می شود. اژدهاها مانند دانه هایی که به طور تصادفی در باد پرتاب می شوند از کره های بستر رودخانه بیرون می آیند.

چیزهای عادی به طور کلی. با این حال، لحظه‌ای که از تخم بیرون می‌آیند، منظره‌ای را که از آن متولد شده‌اند فرسایش می‌دهند.

هر تولد اژدها زیستی جدیدی از گیاهان و جانوران را به همراه دارد. برخی از اژدها را می توان اهلی و اهلی کرد. دیگران شکار می شوند یا به عنوان خدا مورد احترام قرار می گیرند. این جهان همچنین خدایان واقعی دارد که از قوانین پانتئون یونان پیروی می کنند. آنها مردم و هیولاهای جهان را صرفا بر اساس سلیقه خود می سازند. شما می توانید آنها را ملاقات کنید، اگرچه این احتمالا برای شما خوشایند نیست. در مرکز همه چیز، ناسازنده قرار دارد، نیمه خدایی که وجودش با نحوه کار خدایان و اژدها سازگار نیست.

برخلاف اژدهاها، او از یک معامله عجیب و غریب، نوک تیز، از نوع استالاکتیت متولد شد و بر خلاف خدایان که می توانند خلق کنند، او فقط توانایی تخریب را دارد. به این ترتیب، او در زمین سرگردان می شود تا درباره تراریوم دنیایی که در آن زندگی می کند بیشتر کشف کند.

با ورق زدن جلد اول «باغ کره‌ها» احساس کردم انگشتانم را روی نقاشی‌ها و هیروگلیف‌های غار می‌کشم. با احساس اینکه استرت استاد جهان سازی است، از آنجا دور شدم. A Garden of Spheres داستان خود را به شیوه واقعی گندی تارتاکوفسکی روایت می کند. پانل های مجلل و رنگ آمیزی شده با آب آن می توانند کاملا بدون دیالوگ باشند، و با این وجود از اتفاقات کمی که در حال رخ دادن است کاملا مجذوب خود می شوید.

چه این رمان گرافیکی سازنده‌ای را که بیکار در بیابان سرگردان است، نماهای نزدیک از میوه‌ها و مارمولک‌های عجیب استوایی، یا صحنه‌های تعقیب و گریز با اکتان بالا بین یک شکارچی و یک اژدها را نشان می‌دهد، نمایش هنری رو به جلو «باغ کره‌ها» کشش گرانشی دارد که باعث می‌شود من به سؤال‌های بیشتری در مورد نحوه عملکرد آن قرن‌ها و دقایقی که جهان آن می‌گذرد پاسخ بدهم.

همانطور که گفته شد، بله، من در اصطلاح نامگذاری بسیاری از تمدن ها، حاکمان و خدایان اثیری آن گم شدم. اما این مانع نشد که اصل ماجرا را بفهمم و خودم را در جهان سازی استرت و خرده نان های اسرار آمیزی که در پی او به جا گذاشت، گم کنم. خوشبختانه، نسخه‌ی پیو از رمان گرافیکی شامل ضمیمه‌ای است که بخش‌های گسترده‌ای از افشاگری‌های داستان را تا کنون نشان می‌دهد.

کلیدی در میان آنها حقایقی است که مردمک را گشاد می کند، مانند مسطح بودن «احتمالا» جهان و انبساط زمانی جغرافیایی آن: هر چه مردم دورتر از هر چیزی که مرکز جغرافیای پر آب آن محسوب می شود سرگردان شوند، زمان بیشتر می شود.

مسیرهای انحرافی به سبک گلچین مورد علاقه من در A Garden of Sphere آنهایی بودند که هیچ ربطی به ناسازگار سرگردان آن نداشتند. چیزهای کوچک سیب زمینی بیشترین ضربه را می زند: دو جنگجوی مجروح از کشورهای رقیب که در حال لنگان لنگان در میان زمین های خطرناک جابجایی خدای سبحان هستند، یا سوزاندن آهسته چند فصلی در مورد زنی عجیب و غریب که به ازدواجی منظم سوق داده شده است، زیرا شبیه تابلویی است که یک حاکم می پسندد، به انتخابی تبدیل می شود که به طور مارپیچی به سال ها توطئه سیاسی منجر می شود.

نکته اصلی این است که این داستان‌ها فقط مشتی از بلوک بی‌پایان خاک رس بیرون کشیده شده‌اند.

یادگیری باغ کره‌ها از ایده‌های نیمه شکل‌گرفته استرت از سال 2021 نشأت می‌گیرد - تعریف و بازتعریف دنیای خود در زمان واقعی در حالی که قهرمان بی‌نامش به گوشه‌های جدیدی از آن برخورد می‌کند - هرگز مانند یک جعبه اسرارآمیز آزاردهنده که بالای سرم آویزان است، احساس نمی‌کردم. در غیر این صورت، این مشکلی را که معمولا از فانتزی های بی هدف و بدون هدف دارم، به بزرگترین نقطه قوت کتاب تبدیل کرد: اجازه داد که چشمانم را از غرابت افسارگسیخته ای که از هر جهت داستان سرایی آن درست در کنار شخصیت هایش شکوفا می شود، ببندم.

من به افراد بیشتری نیاز دارم که به سبک خرچنگ در بشکه با وسواس در مورد این گوهر حماسه فانتزی به من بپیوندند. اگر به دنبال چیز تازه ای در فانتزی هستید، باید ببینید استرت با A Garden of Spheres چه چیزی درست می کند.

اخبار io9 بیشتری می خواهید؟ بهترین فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی را برای پخش در این ماه و همه کتاب‌های علمی تخیلی، فانتزی و ترسناک آینده که باید در رادار شما باشند، بررسی کنید.