پرش به محتوای اصلی

من علیه فرهنگ جایگزین کردن چیزهایی که با استفاده از آی‌پاد قدیمی‌ام خراب نشده‌اند، عصیان می‌کنم

آیریش‌تایمز۱۴۰۵ آبان ۲۳, شنبه، ساعت ۰۹:۳۰حدود 4 دقیقه مطالعه

چه زمانی نگه داشتن چیزی تا زمانی که کار نکند غیرعادی شد؟

من آن را برای کریسمس زمانی که حدود 21 ساله بودم دریافت کردم. قرمز و براق با دنیایی از امکان، در چند سانتی متر مربع بسته بندی شده است. این میزبان برخی از بزرگان - سایمون و گارفانکل، بروس اسپرینگستین، فلیت وود مک، استروکس و باب مارلی است که فقط چند مورد را نام می برد.

یادم می آید که در آن زمان چه حس بدی داشت. اکنون، 17 سال بعد، به نظر می رسد که قدمت آن به اندازه یک واکمن دهه 1980 باشد. حتی شوهرم گهگاه به من خرناس می زند که من سیم ها را قبل از اینکه برای دویدن بیرون بروم باز کنم. او به طور «مفید» پیشنهاد می‌کند: «می‌دانی که می‌توانی موسیقی خود را با ساعت خود همگام‌سازی کنی اگر جوانه‌های گوش به دست بیاوری».

و گاهی اوقات که در میان گره‌گشایی هستم، به شدت این گزینه را در نظر می‌گیرم.

در حقیقت، این صفحه نمایش مربع کوچک برای من عالی است. تنها با یک ترک قابل تشخیص، نه تنها به عنوان یادآوری ذائقه موسیقی بی عیب و نقص و ماندگار من است، بلکه به عنوان یادآوری می کند که من چه کسی هستم - مدبر و، حتی اندکی، سرکش.

این ضرب المثل قدیمی "اگر خراب نیست، آن را تعمیر نکن" به ذهن خطور می کند. آی پاد شافل کوچک من دقیقا همان هدفی را انجام می دهد که جایگزین پیشنهادی شوهرم است. موزیک مورد علاقه من را پخش می کند. درست است، این باید از یک چارچوب زمانی خاص باشد و هیچ چیزی از دهه گذشته ظاهر نشود - اما به هر حال من موسیقی مدرن را خیلی دوست ندارم.

مسلما، من گاهی اوقات آن رنگ سرخ شدن را روی گونه‌هایم احساس می‌کنم – در ابتدای مسابقه، یا زمانی که باید در اواسط دویدن آن را به هم بزنم. خواهید دید که من یواشکی سعی می کنم مسیر را عوض کنم بدون اینکه گرفتار شوم، مانند کودکی که توسط مربیان غیر مارک خود خجالت زده شده است. در مواقع دیگر، به خاطر اینکه هنوز از آی‌پاد استفاده می‌کنم، جبران می‌کنم و خودم را مسخره می‌کنم.

"ههه، با شافلم به من نگاه کن."

اما مخفیانه به شورش خصوصی خودم احساس غرور می کنم. نه تنها در برابر موسیقی مدرن، بلکه علیه فرهنگی که اصرار دارد چیزهایی را جایگزین کنیم که شکسته نشده اند.

من تصور می کنم که بسیاری از این ها از مادرم می آید. من شک دارم که او با تعریف فنی یک احتکار کننده مطابقت داشته باشد، اما تمایلاتی وجود دارد: "اگر روزی به آن تکه پارچه نیاز داشته باشم چه؟" یا "آن طناب باید متعلق به چیزی باشد، من آن را نگه خواهم داشت." می‌توانم بگویم که بخشی از نسل و بخشی ایرلندی است - این باور غریزی که همه چیز ارزش حفظ کردن را دارد. که روزی ممکن است مورد نیاز باشد

او همیشه در حال تعمیر چیزهایی است که می تواند - ماشین ها را به فروشگاه هایی می برد که مطمئن هستم آنها فقط آرزو می کنند که او چیزی جدید بخرد. سرهم بندی کردن چراغ های کریسمس برای مدت طولانی تر از هر انسان عاقل. چیدن مجموعه های قطار اسباب بازی مربوط به 30 سال پیش.

او صرفه جو نیست - او فقط ارزش چیزها را درک می کند. چیزی که امروز گم شده است. اگر خراب است، بیایید آن را تعویض کنیم. ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که از ما می‌خواهد ارتقا پیدا کنیم و چه از طریق حرص و طمع، مقایسه یا به امید پر کردن خلأ بزرگ‌تر، تمایل به تسلیم شدن داریم.

چگونه آی پاد جهان را تغییر داد - با پاتریک فرین

اگر منصف باشیم، به سختی تقصیر ماست. ما دائما با راه‌های جدیدتر و سریع‌تر برای انجام کارها، حل مشکلاتمان بمباران می‌شویم، و ناگهان روش‌های قدیمی‌مان قدیمی - منسوخ شده‌اند.

این به این معنی نیست که من هدر نمی دهم. اعتراف می‌کنم که با بودجه کم از مد سریع استفاده کرده‌ام، بازگشت‌های غیرضروری داشته‌ام و به نمایه وینتد خود بیشتر از کمد لباسم افتخار می‌کنم. من بخشی از چرخه بودم.

و آیا تجارت گرایی همیشه این انتظار را از ما نداشته است؟ اگر هرگز چیزی را جایگزین نکنیم کجا خواهیم بود؟ گاهی اوقات ارتقاء واقعا چیزها را بهبود می بخشد. هیچ کس بحث نمی کند که همه ما باید به اینترنت دایل آپ و نقشه های کاغذی برگردیم. و بالاخره آن آی پاد کوچک زمانی جدید بود.

شاید من فقط یک آدم چسبنده هستم. رمانتیکی که در قدیم احساس می کند. یا، شاید من کمی ارزان هستم - تمایلی به خرج کردن در جایی که لازم نیست ندارم. من گمان می‌کنم که چیزی از هر دو، همراه با بیزاری من از تغییر، باعث می‌شود که در عصر AirPods و لیست‌های پخش انتخاب‌شده به هم زدن ادامه دهم.

جایی که نمی‌توانم از تغییرات پیشی بگیرم، این کپسول زمانی کوچک را دارم تا مرا به عقب برگرداند.

بالاخره یک روز شافل قرمز من تسلیم خواهد شد. اما تا آن زمان، دلیلی برای بازنشستگی همراه وفادارم نمی بینم، صرفا به این دلیل که چیز جدیدتری وجود دارد، یا اینکه شوهرم فکر می کند من مسخره هستم.

علاوه بر این، چه کسی می خواهد یاد بگیرد که چگونه یک دستگاه دیگر را به بلوتوث متصل کند؟

خواندن متن کامل در آیریش‌تایمزبه زبان اصلی، در سایت ناشر باز می‌شود
متن اصلی (انگلیسی)

I’m rebelling against the culture of replacing things that aren’t broken by using my old iPod

When did keeping something until it stopped working become unusual?

همه‌ی اخبار فناوری