من قسم خوردم که هرگز در یک جامعه سالمندان زندگی نخواهم کرد. من در 83 سالگی وارد این دانشگاه شدم و زندگی من پر جنب و جوش تر از همیشه است.

من هرگز نمی خواستم به یک مرکز زندگی مستقل نقل مکان کنم، اما پس از چهار سال اینجا، آن را دوست دارم. راشل لینیک من هرگز نمی خواستم وارد یک جامعه سالمندان شوم، اما اکنون که اینجا هستم، در حال پیشرفت هستم.

این روزها، من یک آپارتمان عالی، یک زندگی اجتماعی فعال و دوستان زیادی دارم.

اکنون چهار سال از مهاجرتم می گذرد و زندگی من پر جنب و جوش تر از همیشه به نظر می رسد. در 83 سالگی، هرگز فکر نمی کردم که دوباره نقل مکان کنم.

من قبلا کوچک شده بودم، خانه ام را در لس آنجلس فروختم تا نزدیک دختر کوچکترم جودی باشم و زندگی جدیدی را در آپارتمانی در منطقه شرقی خلیج شروع کردم. زندگی خوب بود

اما وقتی جودی به من گفت که او و همسرش قصد دارند خانه خود را بفروشند و به واشنگتن نقل مکان کنند، شگفت زده شدم. او توضیح داد که آنها در حال ساختن خانه ای در یک جامعه بالای 55 نفر خواهند بود - و این خانه فقط یک مایل از یک مرکز جدید زندگی سالمندان فاصله داشت.

او به من پیشنهاد کرد که آن را بررسی کنم، اما من بلافاصله شک داشتم. اینطور نیست که من پیرمردها را دوست ندارم. من یک فرد مسن هستم. من هرگز نمی خواستم 24 ساعته در محاصره آنها باشم.

شروع از اول در واشنگتن ترسناک به نظر می رسید، اما ماندن در کالیفرنیا بدون هیچ خانواده ای وسوسه انگیز به نظر نمی رسید.

حتی با وجود اینکه قسم خوردم که هرگز تنها با "افراد مسن" زندگی نخواهم کرد، تصمیم گرفتم که در نزدیکی مکان جدید جودی گشتی بزنم. این بهترین تصمیمی بود که می توانستم بگیرم.

من یک آخر هفته را در این مرکز گذراندم تا ببینم آیا مناسب است یا خیر چند روزی در سوئیت مهمان ماندم در حالی که با این تسهیلات آشنا شدم. راشل لینیک من به واشنگتن پرواز کردم و سه روز و دو شب را در مرکز زندگی سالمندان گذراندم، در سوئیت مهمان خوابیدم و با برخی از ساکنان ملاقات کردم.

پردیس، که حدود یک ساعت خارج از سیاتل است، از 228 واحد تشکیل شده است که از ترتیبات زندگی مستقل و کمکی گرفته تا بخش مراقبت از حافظه ایمن را شامل می شود.

من و جودی از آپارتمان‌های مستقل طبقه اول که سقف‌های بلند و پنجره‌های بزرگ داشتند بازدید کردیم. نور طبیعی به داخل جریان داشت و منظره اطراف آن چشمگیر بود.

هر آپارتمان دارای اتاق رختشویی و آشپزخانه بزرگ با یک جزیره بود. در واقع، فضا حتی بهتر از آپارتمان من در کالیفرنیا بود.

به علاوه، من تحت تأثیر امکانات رفاهی، مانند یک اتاق تناسب اندام، یک تئاتر، یک سالن زیبایی، دو اتاق غذاخوری و فعالیت های عمومی قرار گرفتم.

با این حال، چیزی که واقعا من را فروخت، ملاقات با برخی از ساکنان دیگر بود. در حالی که در کتابخانه استراحت می کردم، در واقع با زنی از زادگاهم در آیووا آشنا شدم که 12 سال از من بزرگتر بود. ما متقابل شوکه و خوشحال شدیم.

بعد از چند روز اقامت، تصمیمم گرفته شد. سپرده ام را گذاشتم و آپارتمان واقعی را انتخاب کردم که چند هفته بعد به آن نقل مکان خواهم کرد.

من عاشق آپارتمان جدیدم هستم و زندگی اجتماعی پر رونقی دارم من واقعا از ساختن آپارتمان خود لذت بردم. راشل لینیک پس از انجام هماهنگی‌هایم در کالیفرنیا، به آپارتمان یک خوابه شخصی خودم با یک لانه نقل مکان کردم.

وقتی وارد شدم، از دیدن باغ ساکن - جایی که کاشت‌های منفرد پر از گل و سبزیجات هستند - درست بیرون پنجره‌ام هیجان‌زده شدم.

البته، دلم برای منظره‌ای از خلیج در خانه تنگ شده بود، اما دوست داشتم چشم‌اندازی از درخت‌های لرزان زیبای آسپن با برگ‌های درخشان‌شان که در پاییز طلایی می‌شوند، داشته باشم.

من همچنین کاملا از ساختن فضا، قرار دادن مبلمان، چیدمان کمدهایم، آویزان کردن آثار هنری و به کار انداختن اتاقم به عنوان دفتر کارم لذت برده ام.

اولین اولویت من بعد از مستقر شدن، ملاقات با همسایگانم بود. هر شب هنگام شام، به میزی در اتاق غذاخوری مشترک نزدیک می‌شدم، خود را معرفی می‌کردم و می‌پرسیدم که آیا می‌توانم به آنها بپیوندم. اینطوری شروع کردم به پیدا کردن خانواده جدیدم. من یک گروه بزرگ از دوستان دارم که در ساختمان زندگی می کنند. راشل لینیک اکنون، پس از چهار سال حضور در اینجا، گروه دوستان صمیمی و متنوع من شامل یک استاد علوم بازنشسته، یک پرستار اطفال، یک روانشناس مدرسه، یک مدیر فروش، یک طراح گرافیک، یک معلم ویژه، یک مادر در خانه و یک آژانس مسافرتی است.

ما کتاب‌خوان‌هایی داریم و به خوبی سفر کرده‌ایم، که به ما می‌دهد از اخبار گرفته تا داستان‌های زندگی حرف‌های زیادی درباره آن بزنیم. حداقل پنج نفر از ما معمولا برای شام در اتاق ناهارخوری مشترک ملاقات می کنیم، اما گاهی اوقات تا هشت نفر جمع می شوند.

به نظر می رسد افرادی که من ملاقات کرده ام نیز جزو محرکان و تکان دهنده های جامعه ما هستند. بسیاری از آنها عمیقا در کمیته ها و شوراهای منتخب یا سرپرستی تلاش های جمع آوری کمک های مالی درگیر هستند.

در مورد مشارکت من، من در کمیته‌های مختلفی خدمت کرده‌ام، از جمله کمیته آشپزی، که پیشنهادات و بازخوردهای خود را در مورد غذاهایی که به ما ارائه می‌شود، ارائه می‌دهد.

من همچنین برای خبرنامه فصلی ما که توسط ساکنان اداره می شود، نوشته ام و رئیس مشترک کمیته فیلم هستم، که چهار فیلم در هفته را انتخاب می کند که ما در سالن خود نمایش می دهیم.

با این حال، یکی از کارهای مورد علاقه من که انجام داده‌ام، یافتن یک برنامه داوطلبانه است که در آن ساکنان ما با بچه‌های مدرسه ابتدایی محلی ملاقات می‌کنند و به آنها در زمینه صداسازی و درک مطلب کمک می‌کنند.

بسیاری از دانش‌آموزان از خانه‌هایی می‌آیند که در آن انگلیسی اولین زبانی نیست که می‌شنوند، و کمک به یادگیری آن‌ها فوق‌العاده مفید بوده است.

نقل مکان به یک جامعه بازنشستگی بهترین تصمیمی بود که می توانستم بگیرم در کل، من اینجا خیلی خوشحالم. راشل لینیک اکنون چهار سال از مهاجرتم می گذرد و به طور کلی، زندگی من در اینجا کامل شده است. هرگز نمی‌توانستم تصور کنم که در سنم، چنین روابط عمیق و معناداری ایجاد کنم.

بودن با دیگر اعضای نسل من، مکالمات را روان و آسان می کند. لازم نیست چیزها را برای هم توضیح دهیم. همه ما آنجا بوده ایم و خیلی می خندیم.

من همچنین توانسته ام حریم خصوصی خود را حفظ کنم. از بسیاری جهات، من کمی تنها هستم. اما زمانی که من می خواهم یا به افرادی در اطرافم نیاز دارم، آنها آنجا هستند، بدون قضاوت و حمایت کامل.

البته، من هنوز هم ناامیدی‌هایم را دارم، اما آن‌ها معمولا به چیزهایی مانند تغییر کارکنان، تاخیر در ارتباطات، و برنامه‌ریزی ضعیف معمارانی مربوط می‌شوند که به نظر نمی‌رسید این ساختمان برای بزرگان خانه باشد.

و اگرچه هزینه‌های ماهیانه‌ام بیشتر از آن چیزی است که وقتی تنها زندگی می‌کردم می‌پرداختم، اما امکانات رفاهی ساختمان ارزش هر پنی را دارد.

بعلاوه، داشتن جودی و شوهرش در گوشه و کنار بهترین کار است. آنها اعضای افتخاری خانواده بازنشستگی من شده اند و من نیز عضو افتخاری جمعیت سرگردان آنها شده ام، یعنی به همه مهمانی های آنها دعوت می شوم. چه چیزی می تواند بهتر باشد؟

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید