من یک مادر از خود راضی بودم که تمام غذای بچه هایم را از صفر درست می کردم. حالا آنها غذاهای ناسالم می خورند و من با آن آشتی کردم.

نویسنده گفت که در دوران نوزادی پسرانش روی غذای سالم و خانگی تمرکز کرده است (سمت چپ)، اما اکنون که آنها نوجوان هستند، از نظارت بر انتخاب های غذایی خود صرف نظر کرده است (راست). با حسن نیت از کریستینا والهولی. وقتی پسرهایم نوزاد بودند، من روی غذای سالم وسواس داشتم و هر وعده غذایی را از صفر درست می‌کردم.

در دوران نوجوانی، رژیم غذایی آنها به سمت غذاهای ناسالم تغییر کرد، و من از وسواس در مورد آنچه می خورند دست برداشتم.

من متوجه شده‌ام که آنچه بچه‌های من می‌خورند، تعیین کننده نحوه والدین من یا نحوه خوردن آنها برای همیشه نیست. وقتی دو پسرم بچه بودند، من یکی از آن مادران بودم. من به عنوان یک "مقدس" وسواس داشتم که بهترین شروع زندگی را به آنها بدهم.

به اندازه کافی به راحتی و با شیردهی انحصاری شروع شد. بعد، وقتی شروع به خوردن مواد جامد کردند، همه غذای بچه خودم را درست کردم. ساعت‌ها صرف بخارپز کردن و پوره کردن میوه‌ها و سبزیجات و فریز کردن آن‌ها در قالب‌های یخ کوچک کردم. اگر ما در حال حرکت بودیم و نوزادانم به یک میان وعده نیاز داشتند، از غذای بچه شیشه‌ای صرف نظر می‌کردم و یک موز را با چنگال له می‌کردم. من همیشه طبیعی بودم.

من هرگز بچه هایم را به غذاهای مورد علاقه معمول خانواده مانند پیتزای منجمد، مک و پنیر یا ناگت مرغ تبدیل نکردم. وقتی پسر بزرگترم 6 ساله شد و برای شام تولدش از کلم پیچ و مرغ سوخاری درخواست کرد، احساس کردم به عنوان والدین دارم آن را خرد می کنم. بچه های من حتی پاهای خرچنگ و صدف هم خوردند! از خود راضی بودم نویسنده گفت که او و همسرش عادات غذایی سالم را برای فرزندانشان الگوبرداری کردند و برای مدتی از آنها پیروی کردند. با حسن نیت از کریستینا والهولی. آنها به مدرسه رفتند و سبزیجات ناپدید شدند

وعده‌های غذایی سالمی که در کلاس دبستان بسته‌بندی می‌کردم، در دوران راهنمایی زمانی ناپدید شدند که ناهار خود را همراه نداشتند. پسرها همان کاری را می خوردند که همسالانشان در کافه تریا انجام می دادند، مانند کاسه ناچو و نان تست فرانسوی.

کافه تریا آنها حتی یک دستگاه اسلوشی و بستنی داشت. من آن را رها کردم زیرا فقط ناهار بود، و همچنین مخفیانه از اینکه مجبور نیستم صبح خود را صرف بسته بندی ناهار کنم، هیجان زده بودم.

پسران من اکنون در دبیرستان هستند و اجازه دارند برای ناهار از دانشگاه خارج شوند. با آزادی و پول خود، ناهار تبدیل به یک چرخش ثابت از پیتزا، اسنک‌های فروشگاه‌های راحتی و Chick-fil-A شده است. نویسنده گفت که میان وعده های پسرانش بعد از مدرسه اغلب شامل پیتزا، فست فود و تنقلات فروشگاهی است. با حسن نیت از کریستینا والهولی. در صبح‌های شلوغ، من حتی هر نوع غذای پخته‌ای را که برای صبحانه در دسترس داریم، مانند کیک باقی‌مانده، به آنها می‌دهم. راحتی و سلامت عقل بر تغذیه پیروز می شود. بله، من قطعا موضع خود را در مورد غذا ملایم کرده ام.

یاد گرفتم چطور رها کنم

من هنوز هم غذاهای سالم می پزم و غذاهای مغذی را در خانه نگه می دارم، زیرا من و شوهرم اینطوری دوست داریم غذا بخوریم و سعی می کنم از عادات غذایی خوب الگو بگیرم. اما حالا که فرزندانم 14 و 18 ساله هستند، دیگر هر چیزی را که می خورند پلیس نمی کنم.

آیا در مورد یک باور مشترک والدینی نظر گرمی دارید؟ به جنیفر بک گلدبلات به آدرس jgoldblatt@insider.com ایمیل بزنید تا تجربه خود را با Business Insider به اشتراک بگذارید.

خسته شدم از اینکه غذا یکی دیگر از چیزهایی است که آنها را در مورد آن آزار می دهم. من در حال حاضر از نظر نمرات، کارهای روزمره و مقررات منع رفت و آمد در بالای آنها هستم، و امسال نیز با درخواست های کالج سروکار داریم. من نمی‌خواهم رابطه‌ام با بچه‌هایم تماما با درگیری باشد. غذا راحت تر بود که کمی از آن صرف نظر کرد.

وقتی بچه‌هایم را تماشا می‌کنم که بسته‌ای از مالومارس را که با نوشیدنی هیولا انرژی شسته شده است را خراب می‌کنند، از درون می‌لرزم اما به خودم یادآوری می‌کنم که نمی‌توانم همه چیز را کنترل کنم. و من فکر نمی کنم باید. بزرگ کردن بچه ها همچنین به این معناست که یاد بگیریم رها کنیم و بگذاریم خودشان تصمیم بگیرند، حتی وقتی ممکن است با آنها موافق نباشیم. نویسنده گفت که او یاد گرفته است در انتخاب غذای فرزندانش عقب نشینی کند، زیرا می داند که آنها احتمالا همیشه آنطور که اکنون می خورند غذا نخواهند خورد. با حسن نیت از کریستینا والهولی. چیزی که به من کمک کرد عقب نشینی کنم یادآوری آشغالی بود که در نوجوانی می خوردم.

در نهایت، من از آن بزرگ شدم و شروع کردم به توجه به این که غذاهای مختلف چه احساسی در من ایجاد می کنند. من باید اطمینان داشته باشم که بچه هایم نیز این را متوجه خواهند شد.

چیزی که الان واقعا اهمیت دارد

پسران من سالهاست که سبزی های تیره و برگدار نخورده اند، اما من در حال تجدید نظر در مورد معنای بزرگ کردن یک "خوب خور" هستم. پسر بزرگتر من به طور مرتب از دوستانش برای کباب پذیرایی می کند و می تواند یک استیک معمولی را کباب کند. سبزیجات به طور قابل توجهی وجود ندارند، اما من تحت تأثیر قرار گرفته ام که او می تواند آشپزی کند و لذت غذا خوردن با دوستان را یاد گرفته است. پسر کوچکتر من دوست دارد با دوستانش برای غذای کره ای بیرون برود.

شاید پرورش خورندگان خوب (و انسان‌های خوب) به این معنی نیست که چقدر کلم پیچ مصرف می‌کنند، بلکه این باشد که به بچه‌ها اجازه دهیم راه خودشان را پیدا کنند و بفهمند که غذا مردم را دور هم جمع می‌کند، حتی اگر بیش از یک کیسه تاکی باشد.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید