من 128 ساعت را در قطارهای خواب آمتراک گذرانده ام. در اینجا 6 مورد ضروری که من همیشه بسته بندی کرده ام و 4 موردی که در طول راه کشف کرده ام وجود دارد.

نویسنده وسایل ضروری بسته بندی خود را برای سفرهای شبانه Amtrak به اشتراک می گذارد. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر من هرگز بدون دوربین در قطار آمتراک شبانه نبوده ام.

من هرگز بدون انجام تمام روال مراقبت از پوستم به رختخواب نرفتم.

من هرگز یک جفت دوربین دوچشمی بسته بندی نکرده ام، اما دفعه بعد این کار را خواهم کرد. آسایش، راحتی و لذت.

من برای هر سفر یک شبه آمتراک با در نظر گرفتن این سه چیز، بسته بندی می کنم. و بعد از 128 ساعت تجربه، به نکات ضروری برای یک تجربه فوق العاده پی بردم.

من در 15 ایالت، از ساحل شرقی تا غرب، با ماشین های خواب آمتراک سفر کرده ام. من در اتاق‌های کوچک - کابین‌های خصوصی تقریبا 20 فوت مربعی با دو صندلی، دو تخت، یک میز، و یک سینک و روشویی - و اتاق‌خواب‌هایی که اندازه آنها دو برابر است و همچنین شامل یک حمام کامل است، اقامت کرده‌ام.

لیست بسته بندی من در طول سال ها تکامل یافته است. برخی از اقلام از ابتدا همراه من بوده است. برخی دیگر از درس هایی می آیند که در طول مسیر آموخته اند.

من از اولین سفر شبانه‌ام با قطار، لباس‌های راحت را جدا از بقیه لباس‌هایم بسته‌بندی می‌کنم.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

تو مرا با لباس پوشیدن در یک قطار شبانه نمی گیری من ترجیح می دهم روزهای طولانی را با دنج ترین لباس هایم روی ریل بگذرانم.

اما من نمی خواهم از طریق چمدانم ماهی بگیرم تا آنها را یک بار در کشتی پیدا کنم. من با گذاشتن یک شلوار ورزشی، یک شلوارک بسکتبال، یک تی شرت نرم و زیرپوش در یک مکعب کوچک در بالای چمدانم کارم را راحت می کنم.

من هرگز بدون بازی های ویدئویی سوار قطار آمتراک شبانه نشده ام.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

وقتی ده ها ساعت در جای خود گیر کرده اید، سرگرمی همه چیز است. یکی از چیزهایی که باعث می شود کابین من بیشتر شبیه خانه باشد، بسته بندی فعالیت هایی است که اغلب در اتاق نشیمن خودم از آن لذت می برم. بنابراین من همیشه نینتندو سوییچ خود را بسته بندی می کنم.

کنسول قابل حمل آنقدر نازک است که به راحتی به شکاف محکمی در کیف من سر بخورد. این بازی با انواع بازی ها برای برآورده کردن هر روحی، از «Animal Crossing» و عناوین مختلف پوکمون گرفته تا سری «BioShock» و «Red Dead Redemption» بارگذاری شده است.

من همیشه یک دفترچه در دست دارم.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

من فقط با قطارهای شبانه به تنهایی سفر کرده ام، بنابراین زمان زیادی را صرف فکر کردن می کنم. من به ندرت در زندگی روزمره خود زمانی را برای یادداشت روزانه اختصاص می دهم، اما در قطار فرصت نوشتن بی وقفه افکارم را در اختیار دارم. و منظره همیشه در حال تغییر از پنجره منبع دائمی الهام است.

دوربین من از ابتدا دستیار من بوده است.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

در قطارهای شبانه، زمان بیشتری را با دوربین در دست می گذرانم تا تلفنم.

ممکن است فکر کنید "چرا فقط از دوربین گوشی خود استفاده نمی کنید؟" و من دلایل خوبی دارم. برای یک چیز، من نمی خواهم با عمر باتری و فضای ذخیره سازی گوشی خود محدود شوم.

یک قطار در مسافت طولانی اضافه بار بصری است. منظره بیرون از پنجره هرگز شبیه آخرین باری نیست که نگاه کردید، و فضای داخلی واگن قطار در مقایسه با فضاهای داخلی روزمره آنقدر متمایز است که می‌خواهم از هر زاویه ممکن از آنها عکس بگیرم.

به‌عنوان یک عکاس، ترجیح می‌دهم تنظیمات را به صورت دستی کنترل کنم و از چندین لنز استفاده کنم تا تنوع بیشتری نسبت به تلفنم داشته باشم. در واقع من در این سفرها معمولا دو دوربین می آورم.

من نمی توانم یک سفر طولانی با قطار را بدون هدفون های حذف کننده صدا تصور کنم.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

هر شب قطار Amtrak که من سوار آن شده‌ام با اعلامیه‌ای شروع می‌شود که در آن درخواست می‌شود همه مسافران از هدفون برای پخش صدا استفاده کنند - حتی پشت درهای بسته کابین‌های خوابشان.

من کاملا درک می کنم که چرا. صدا در واگن قطار به دوردست می رود. من اغلب می توانم صحبت های دیگران را در اتاق کنار اتاقم بشنوم.

من از هدفون حذف نویز برای تماشای تلویزیون و فیلم، تماس تلفنی و گوش دادن به موسیقی و پادکست استفاده می کنم.

من همیشه در کیفم برای محصولات مراقبت از پوست جا باز کرده ام.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

اتاق خواب ها و اتاق خواب های Amtrak دارای سینک و روشویی در داخل هستند. اتاق خواب ها همچنین دارای حمام کامل هستند، در حالی که مسافران اتاق خواب به توالت های مشترک و دوش در ماشین خواب دسترسی دارند.

تکرار روال مراقبت از پوست قبل از خواب در اتاق کوچک و متحرک هتلم باعث می‌شود بیشتر احساس کنم که در خانه هستم.

بعد از کمی تجربه شروع به بسته بندی پاپوش های ضد آب کردم.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

وقتی برای اولین بار در دوش Amtrak را باز کردم، اولین فکرم را فراموش نمی کنم: "من کفش مناسبی برای این کار ندارم."

چه دوش مشترک در ماشین یا دوش خودم در اتاق خواب، در هیچ قطاری پابرهنه نخواهم بود. بعد از چند سواری بدون دوش، شروع به آوردن یک جفت کروک کردم.

من به شدت Crocs را روی فلیپ فلاپ توصیه می کنم، به خصوص اگر در زمستان سفر می کنید. وقتی خشک شد، می‌بینم که لیز خوردن روی کروکم راحت‌تر از بستن لگد یا چکمه‌هایم هر بار که اتاقم را ترک می‌کنم، راحت‌تر است.

من داروی بیماری حرکت را در دو سواری اول شبانه‌ام فراموش کردم و دیگر هرگز این کار را نخواهم کرد.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

دو سفر اول شبانه من با قطار، سفرهای 30 ساعته از نیویورک به میامی و برگشت بود. اما آنها احساس طولانی تری داشتند.

هیچ چیز راحت، آسان یا لذت بخش در مورد بیماری حرکت وجود ندارد. آن را از کسی بگیرید که با دیدن آب حمام پژمرده می شود. بدون دارو، هر دو سواری شبیه به سربالایی بود. در حالی که امواج سرگیجه را تحمل می کردم، نمی توانستم آرام بگیرم یا حاضر بمانم. راستش در تمام مدت فقط می خواستم پیاده شوم.

اما اکنون درامامین را بسته‌بندی می‌کنم - نسخه کم‌خواب‌زده برای روز و نسخه اصلی برای شب. در طول سفر راحت‌تر می‌خوابم و احساس بهتری دارم. من واقعا می توانم از سواری لذت ببرم. و من دیگر برای پیاده شدن عجله ندارم.

فکر نمی کردم یک جفت دمپایی ببندم تا آخرین باری که امتراک سوار شدم.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

در ماه فوریه، من طولانی ترین قطار را در آمریکا انتخاب کردم - کالیفرنیا زفیر 53 ساعته از شیکاگو به امریویل، کالیفرنیا.

همچنین این طولانی‌ترین سفر با قطار در طول زندگی من تا به حال حدود 23 ساعت بوده است، بنابراین فکر کردم ارزش این را دارد که کمی راحتی بیشتری از خانه داشته باشم.

من این دمپایی های موجی را هر روز در اطراف آپارتمانم می پوشم. و آنقدر نازک و شیک بودند که به راحتی داخل کیف به ظاهر پر من فرو رفتند.

دمپایی‌های من باعث شد که اقامت دو شبه من کمی مجلل باشد، و از آنجایی که به سختی فضایی را اشغال می‌کردند، در آینده در هر شب سواری آن‌ها را خواهم آورد.

آخرین قطار شبانه من چیزی است که هرگز بسته بندی نکرده ام، اما دفعه بعد خواهم داشت: دوربین دوچشمی.

EF Volart/Getty Images

احتمالا حداقل یک بار در هر سفر شبانه با قطار به این فکر افتاده ام: "من می خواهم دید نزدیک تری از مناظر در حال عبور داشته باشم."

اما در آخرین سفرم در زفیر کالیفرنیا، در حالی که از میان کوه‌های جنگلی، بیابان‌ها و دره‌ها سوار می‌شدیم، حداقل ده‌ها بار به آن فکر کردم. من چند مسافر دیگر را با دوربین دوچشمی دیدم و تصور کردم که آنها چه می بینند - حیات وحش، دره های دوردست و جزئیات طبیعت، شاید.

از این به بعد خودم می آورم و جای تعجب نیست.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید