من 20 سال است که در مراکز شهر زندگی می کنم و رویای من برای کاشت یک جنگل بومی ایرلند در حال تبدیل شدن به یک فوریت است.

من آرزوی کاشت جنگل را دارم. صد جریب باید جنگل های بومی ایرلند، با بلوط های خرخریده، حوض های ساکن با قاب های زنبق زرد وحشی، جایی که خطوط نور از میان خاکستر، توسکا و بید عبور می کند و لکه های خزه و گلسنگ را به آرامی روشن می کند. این رویا، در دو سال گذشته، در ذهن من پدیدار شده است، هر بار فوری تر، مانند امواج جزر و مد ورودی، هر بار که بیشتر به سمت ساحل پیش می رود.

آنچه این موج اخیر اصرار را برانگیخته است، مستند RTÉ یک جنگل بارانی اقیانوس اطلس ایرلندی است که به دنبال اغان دالتون و جنگل بومی ایرلند است که او در شبه جزیره بیآرا بازسازی کرده است. نکته قابل توجه و دلگرم کننده این بود که وقتی دالتون زمینی را که خریداری کرده بود از وجود گونه های مهاجم، گیاهی و جانوری پاک کرد، بقایای جنگل دوباره زنده شد و در عرض یک دهه و نیم زمین دوباره وحشی شد، با اقلیم کوچک خاص خود، پر از انواع گوناگون، از قارچ های بی شمار، گلسنگ ها، گلسنگ ها و خزه ها و خزه ها تا خزه ها.

ریس با قدرتی خیره کننده بازگشت که من را به سیاره ما امیدوار کرد.

دوران کودکی من در شمال کورک غوطه ور در طبیعت بود، بازی در باغ بزرگ آشپزخانه کلبه پدربزرگ و مادربزرگم یا ماجراجویی با خواهرانم در اطراف شهر بالیدیگ، با صخره ها، نهرها، تپه ها، باتلاق ها و جنگل های آن. با این حال، به عنوان یک نوجوان، تمام آرزوی من انتقال به شهر بود. سپس تقریبا 20 سال در مراکز شهرها زندگی کردم.

با این حال، در طی آن دهه‌ها، عشق من به طبیعت بازگشت، اولا با پیاده‌روی‌های یکشنبه از دوبلین در وحش‌های ویکلو تا کنون، جایی که در Kenmare زندگی می‌کنم و اغلب در جنگل بلوط در پارک Reenagross قدم می‌زنم که به خور می‌رسد، جایی که پرندگان آبزی در هنگام جزر و مد از میان گل‌زارها عبور می‌کنند.

کسی که در سال های اخیر قوی ترین صدا را به این عشق داد Manchán Magan بود. اگرچه هرگز او را ندیدم، اما احساس غم و اندوهی داشتم که ما به عنوان یک ملت با مرگ او چیز غیرقابل جایگزینی را از دست دادیم.

من و شوهرم ضرب‌المثلی داریم که می‌گوید: «هرگز از پیاده‌روی پشیمان نمی‌شوی» تا ما را در شب‌های تنبل تشویق کند از مبل بلند شویم و از خانه بیرون برویم. درست است، جنگل ها به روش های بی کلام درمانی هستند. ذهن آرام می شود و بدون اینکه بدانم دوباره زنده می شوم. در صورت امکان، تلفنم را پشت سرم می گذارم (گفتنش آسان تر از انجام دادن) و سعی می کنم حضور داشته باشم، نفس های عمیق از ریه ها بکشم، به صدای برگ ها و سنگ های خشک زیر پا گوش دهم، چکه قطره قطره آب را بشنوم و از نسیم خنک روی صورتم لذت ببرم.

اخیرا، لذت صحبت کردن با عکاس و بوم‌شناس والری اوسالیوان را داشتم و بار دیگر آن اصرار در من به وجود آمد که باید راهی برای بازگرداندن زمین به جنگل‌های بومی پیدا کنم.

من برخی تحقیقات اساسی را انجام داده ام. من می دانم که 100 هکتار از ارزان ترین زمین در این کشور حدود 400000 یورو است. و البته قوانین قانونی و به دنبال آن پاکسازی، کاشت و حفاظت وجود دارد. نیاز به راه اندازی یک صندوق خیریه وجود دارد تا زمین برای همیشه به عنوان جنگل حفظ شود. سپس، البته، بزرگترین چالش همه: جمع آوری کمک مالی. پس باز هم، کسی که با دانستن همه چیز سفر را آغاز کرده است؟ وقتی تردید می‌کنم، می‌ترسم از آشفتگی‌هایی که ممکن است در چنین پروژه بزرگی ایجاد کنم، فکر می‌کنم: انجام دادن بهتر از کامل بودن است.

زوجی که یک زمین گلف ویکلو خریدند و آن را به جنگلی بومی تبدیل کردند

البته تصویر وسیع تری هم وجود دارد. ایرلند کمترین پوشش جنگلی بومی را در اروپا دارد. ما حدود 1 تا 2 درصد پوشش جنگلی بومی داریم که چندین برابر جنگل های بومی کمتر از همتایان اتحادیه اروپا است. با توجه به اینکه کل جزیره در چند هزار سال پیش چیزی جز جنگل نبود، آمار ویرانگری است. با این حال، ابراز تاسف از وضعیت کنونی جنگل‌های ایرلند یعنی احساس ناتوانی. بهتر است در تغییر وضعیت فعال باشید.

من می دانم که طرح ها و کمک های مالی برای کمک به اصلاح این موضوع از طریق ارگان های دولتی مختلف وجود دارد و من دوست دارم اولویت بیشتری به آنها داده شود. من فکر می کنم اگر همه ما کشوری را برای نسل های آینده بگذاریم که 10 درصد از جنگل های بومی پوشیده شده است، میراثی باورنکردنی خواهد بود.

ارزان ترین زمینی را که در ایرلند پیدا کردم خریدم. حالا من جنگلی بزرگتر از سنت استفان گرین می کارم

وقتی به تغییرات آب و هوایی جهانی فکر می کنم، قلبم در برابر چنین چالشی غرق می شود و تمایل به از دست دادن امید است. با این حال، اگر مگان و دالتون چیزی به ما نشان داده باشند، این است که همه ما می‌توانیم دنیا را همین‌جا، در آستانه خانه‌مان، جریب به جریب بهبود دهیم. به ازای هر درخت بومی کاشته شده، می دانیم که از کشور زیبای خود و این سیاره شگفت انگیز پس داده ایم و نه صرفا نگرفته ایم.